ΓΙΑ ΔΕΣ!!!!

Να'το!!!!!!!!

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ...

Όταν τον Οκτώβριο ξεκίνησα αυτό το μπλογκ, ήμουν αρκετά ενθουσιώδης, φιλόδοξος αλλά και ανίδεος των υπευθυνοτήτων που έπρεπε να πάρω σε τακτική βάση, καθώς και το πως θα προγραμμάτιζα τα πράγματα. Κάθε μήνας που πέρναγε τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο πιεστικά, με τις καθημερινές υποχρεώσεις να πηγαίνουν και να έρχονται μην αφήνοντας χρόνο να ασχοληθώ όσο θα ήθελα με το μπλογκ. Ο μεγαλύτερος μπελάς υπήρξε με τις κριτικές: Κάθε φορά που έπρεπε να γράψω μία, αισθανόμουν λες και κουβάλαγα βουνό με την έκταση την οποία είχα ορίσει για τα συγκεκριμένα κείμενα. Μετά ήρθε και η στέρεψη ιδεών κι έδεσαν όλα. Ούτε να απαντήω σε σχόλια μερικών για τις αναρτήσεις μου δεν προλάβαινα στο τέλος!

Ύστερα λοιπόν από κάποια σκέψη, αποφάσισα να αναστείλω once and forever τη λειτουργία του ιστοτόπου. Σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξή σας και να ξέρετε ότι θα τη θυμάμαι για πολύ καιρό: Chris Z., geo@24, bauer24, pumpkin/lt. aldo raine, mpoukatsas, Annie Hall, Πανοσ, Σινεφίλ91, zubizabata, dunno, Flonsavardu (σόρι που σε έχω παραμελήσει τον τελευταίο καιρό), zamuc, Γιάννη Βασιλείου, zisis, Γιάννη Γκρος, s_dany, carina, theachilles, ID, kioy (ό,τι ισχύει για την Φλονσαβαρντού το λέω και για σένα), Γιώτα Παπαδημακοπούλου, lafkdio σας ευχαριστώ όλους μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

Υ.Γ.: Τό ότι αναστέλλω τη λειτουργία του παρόντος μπλογκ δε σημαίνει ότι δε θα ξαναειδωθούμε. Υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις και ύστερα από αρκετό καιρό από όσο υπολογίζω... I'll be back ;)

FOR THE BIRDS

For the birds

Αν και είναι από τις πιο γνωστές ταινίες μικρού μήκους της Πίξαρ, δεν έτυχε μέχρι σήμερα να την έχω δει. Τη βρήκα πάντως πολύ χαριτωμένη!

LOOKING FOR ERIC-TAKING WOODSTOCK TRAILERS

Looking for Eric
Taking Woodstock

Μιας κι έχουμε Κάννες αυτόν τον καιρό, ας είμαστε σχετικοί με το ρεύμα του κι ας δημοσιεύσουμε δυο τρέιλερ ταινιών που συμμετέχουν στο επίσημο διαγωνιστικό. Ο Κεν Λόουτς εμένα μου είχε αρέσει ιδιαίτερα μόνο με το ΓΗ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (δεν έχω δει βέβαια παλιότερες ταινίες του όπως το KES), κατά τα άλλα κινείται σε αξιοπρεπή ή καλά επίπεδα συνήθως τα οποία όμως δεν είναι και κάτι το φοβερό, και από όσο φαίνεται κάτι παρόμοιο θα κάνει και με τη νέα του ταινία κι ας παίζει ο Έρικ Καντονά σε αυτήν. Περισσότερο ενδιαφέρουσα φαίνεται από το τρέιλερ η ταινία του Λι: κάτι η νοσταλγία για τις εποχές, κάτι η μουσική, κάτι οι παλαβιάρηδες όπως φαίνονται χαρακτήρες, ε, τί διάτανο, δε θα βγει καλή η ταινία;;; Πάντως ακούστηκαν θετικά σχόλια στην πρεμιέρα του δέυτερου, για το πρώτο δεν μπορούμε να ξέρουμε ακόμη.

ΝΤΟΜ ΝΤΕ ΛΟΥΙΖ: 1933-2009

Τρομερά υποτιμημένος κωμικός, αλλά φοβερό ταλέντο, οι περισσότεροι τον ξέρουν ως καρατερίστα σε διάφορες ταινίες του Μελ Μπρουκς. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΝ ΣΑΚΗ...

...και δε θέλουμε να πάρουν τα μυαλά του αέρα, ας μειώσουμε λίγο την τηλεθέαση του ετησίου πανευρωπαϊκού καρναβαλιού (ξέρετε ποιανού), κακό δε θα κάνει στον Sakis, κι έτσι, για να λυσσάνε οι μεσημεριανοπρωινατζούδες λίγο που έχουν κάνει εκατοντάδες ξόρκια βουντού στον κακόμοιρο τον εκπρόσωπο της Νορβηγίας (που αναφέρουν ως "Νορβηγό", λες και υπάρχει ένας μόνο σε ολόκληρη τη Νορβηγία) και αποθέωνουν την ελληνική σημαία που στο χορευτικό ξεπροβάλλει από ένα πράγμα με καπάκι που μου θύμισε το καπάκι που έχουμε στον μπιντέ της τουαλέτας, το Σάββατο βάλτε όλοι MEGA. Πέρσι η εξαιρετική επιλογή των αντι-Γιουροβιζιονιστών ήρθε από το ALTER με το ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΔΥΣΗ, μπράβο στα παιδιά, φέτος αν και δεν είναι τόσο σπουδαία ταινία, η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΩΝ αποτελεί πάντα ένα ευχάριστο και καλογυρισμένο θρίλερ που ελάχιστα έχει γεράσει. Πείτε με δήθεν και περίεργο, αλλά έτσι θα κινηθώ εγώ τουλάχιστον.

ΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΣΙΝΕΜΑ

Οι μεγάλες ταινίες σταμάτησαν να παίζονται, άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες επανεκδόσεις, οι αίθουσες ποντάρουν σε πιο ανάλαφρες και "κενές" εμπορικές ταινίες, η αυστηρότητα των σφιχτών κινηματογραφικών απαιτήσεων του χειμώνα έσπασαν και ο ουρανός είναι το μπακγκράουντ στους ILLUMINATI.

Άντε, καιρός ήταν!!!

ΑΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΝΑ ΜΠΕΙ

Κάπου, κάποτε, κάποια στιγμή, νομίζεις αν είσαι σινεφίλ που βλέπει τί παίζουν οι αίθουσες κάθε χρόνο ότι όλες τις μεγάλες ταινίες της σεζόν τις έχεις δει. Κάτι τέτοιο ένιωσα κι εγώ, πριν γίνει ντόρος μεγάλος από τους κριτικούς, αλλά και από το κοινό για τη συγκεκριμένη ταινία τρόμου. Κραυγές ενθουσιασμού από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου και πρωτοπροβλήθηκε η ταινία (και αν δεν κάνω λάθος έγινε masterclass ή κάτι τέτοιο από το σκηνοθέτη της τέλος πάντων όπου υπήρξε εντυπωσιακή προσέλευση κόσμου), όπως και από το περσινό φεστιβάλ της Tribeca όπου βραβεύθηκε με το σημαντικότερο βραβείο της διοργάνωσης. Ε, ήρθε και το πολύ καλό τρέιλερ και είχα κιόλας προϊδεαστεί για μια μεγάλη και σπουδαία ταινία. Πράγματι, ο Τόμας Άλφρεντσον οδεύει στα πρώτα 45 λεπτά της ταινίας του σε έναν μεγάλο κι ανυπέρβλητο θρίαμβο, όπως ο επιδέξιος μαέστρος την έμπειρη ορχήστρα του ή ο οδηγός της Formula 1 το αυτοκίνητό του στον τερματισμό. Μετά, βράχος φάνηκε υπερμεγέθης. Πάνω του λοιπόν σκόνταψε και γκρεμίστηκε φαρδύς πλατύς. Το χειρότερο είναι ότι μετά το βράχο αυτό επακολουθούσε τεράστια κατηφόρα, στην οποία ο σκηνοθέτης κύλησε σαν μπάλα χιονοστοιβάδας. Ο μαέστρος έκανε σαρδάμ στις χειρονομίες του και η ορχήστρα έπαιξε κομμάτι άλλ' αντ' άλλων, κάνοντάς τον ρεζίλι. Ο οδηγός συγκρούστηκε και το αμάξι του γύρισε ανάποδα κάνοντάς το σμπαράλια.

Η ταινία ξεκινάει χαμηλότονα κι ατμοσφαιρικά προσπαθώντας να μας μυήσει στο κλίμα της, αργό μεν αλλά ελκυστικό, με άφθονα σκηνοθετικά ευρήματα, μαγευτική μουσική υπόκρουση και οι παγωμένες, χιονισμένες εκτάσεις της Σουηδίας, λευκές και πανέμορφες, χωρίς όμως ούτε στιγμή να αποτελούν στοιχείο φολκλορισμού. Ακόμη και οι ελάχιστοι διάλογοι δεν κουράζουν, χάρη στη θαυμάσια αφηγηματική οικονομία που επιλέγει να χρησιμοποιήσει σοφά ο Άλφρεντσον. Οι χαρακτήρες μας συστήνονται σιγά σιγά μέσα από πλάνα τυπικών ημερών της ζωής τους. Ο Όσκαρ, το κεντρικό παιδί που είναι και ο ήρωας, μας συστήνεται ως ένας τυπικός μελαγχολικός έφηβος: Περνάει πολλές ώρες μόνος του, ακούγοντας μουσική, μαζεύοντας αποκόμματα εφημεριδών που μιλάνει για φόνους ή "προπονείται" για το πως θα πάρει την εκδίκησή του από τα "καλόπαιδα" που τον κακοποιούν συστηματικά και χωρίς λόγο στο σχολείο, χωρίς βέβαια να έχει την ψυχική δύναμη να εφαρμόσει κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα να συνεχίζει να υφίσταται παθητικά τη βία, ψυχολογική ή σωματική που ασκούν πάνω του. Ο χαρακτήρας της Έλι δε μας συστήνεται όχι άμεσα, αλλά πρώτα μέσω του ανθρώπου που αναλαμβάνει να της προμηθεύει αίμα σκοτώνοντας ανθρώπους (εκπληκτική η σκηνή με τον κρεμασμένο που εντοπίζει το σκυλί, δομεί σασπένς με τον τρόπο του Χίτσκοκ κάνοντάς μας να ελπίζουμε να ξεφύγει ένας... στυγνός δολοφόνος) ώστε στη συνέχεια του έργου να καταλάβουμε από πιο πριν ότι η Έλι δεν είναι μάλλον ένα συνηθισμένο κοριτσάκι. Οι δυο αυτοί χαρακτήρες, τελικά πιο όμοιοι από όσο θα νόμιζε κανείς (εξίσου περιθωριοποιημένοι, εξίσου εξοικειωμένοι με τη βία, εξίσου "περίεργοι") θα ενωθούν με απροσδιόριστα δεσμά (ούτε φιλίας ούτε ακριβώς έρωτα) με τη δεύτερη συνάντησή τους, ενώ ο Όσκαρ παίζει έξω στο χιόνι με έναν κύβο του Ρούμπικ (μια υπέροχα γυρισμένη σκηνή που αναδεικνύεται τόσο συναισθηματικά από τη σκηνοθεσία και τη μουσική επένδυση όσο κι από τις εκπληκτικές ερμηνείες των μικρών πρωταγωνιστών). Η ταινία μόλις άρχισε να δομείται με τον καλύτερο τρόπο.

Το λαμπάκι ανάβει όμως σχετικά γρήγορα μετά αυτά τα τρία πρώτα τέταρτα: Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Όταν η ταινία πηγαίνει να εξελιχθεί ως μια πανέμορφη ερωτική ιστορία, με τον πιο άκομψο τρόπο, με ένα ενοχλητικό πλάνο στη θέση των γεννητικών οργάνων μας ενημερώνεται ότι το βαμπίρ δεν έχει φύλο στη μυθολογία του Άλφρεντσον, πράγμα ιδιαίτερα ενοχλητικό αν λάβουμε υπ'όψιν μας τους παθιασμένους, ουσιαστικούς, σαρκικούς έρωτες που έχουν υπάρξει στο βαμπιρικό κινηματογραφικό ανθολόγιο (όλοι οι σημαντικοί ΔΡΑΚΟΥΛΕΣ (1931, 1958, 1992), το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑ (1994) κάποια παραδείγματα που μου έρχονται τώρα στο μυαλό). Η ταινία χάνει την οικονομία της και γεμίζει περιττές παράλληλες υποπλοκές (η γυναίκα που γίνεται βαμπίρ, που προφανώς σαν σεκάνς γυρίστηκε αποκλειστικά και μόνο για να εντυπωσιάσει με τη σκηνή του θανάτου της), μερικές σκηνές είναι φαιδρές (οι γάτες λυσσάνε, με τη βοήθεια εντυπωσιακά ψεύτικων ψηφιακών εφέ για κάποιον ανεξήγητο λόγο κι επιτίθενται στη συγκεκριμένη γυναίκα), ενώ η πλοκή με τους συμμαθητές που κακοποιούν τον κεντρικό ήρωα εξελίσσεται με το χειρότερο δυνατό τρόπο: Αφού ο Όσκαρ αντιδράσει, ο μεγαλύτερος αδερφός ενός εκ των αγοριών θα του στήσει παγίδα στην πισίνα όπου ο πρώτος πάει και μαθαίνει κολύμπι και θα αποπειραθεί να τον σκοτώσει με έναν τραβηγμένο από τα μαλλιά τρόπο (μα καλά, δεν υπήρχε ούτε ένας επιστάτης στις εγκαταστάσεις εκείνη τη στιγμή, και μάλιστα ακριβώς μετά το τέλος της προπόνησης), και με ακόμη πιο τραβηγμένο από τα μαλλιά τρόπο, ο σκηνοθέτης θα ξορκίσει τους δαίμονες της κακοποίησης των παιδικών του χρόνων βάζοντας τους αντικαταστάτες των νταήδων που πολύ κακώς τον απειλούσαν να δολοφονούνται με αποκεφαλισμό από την Έλι. Συμπέρασμα: kill the sons of the bullying bitches. Μπορεί και να εξέλαβα υπερβολικά το μήνυμα της όλης ιστορίας που μπορεί να υπήρξε ξεκάθαρα εύρημα πλοκής, όχι ένα παράπλευρο μήνυμα. Και με αυτήν τη σκέψη στο μυαλό όμως, το φινάλε μου άφησε τις χειρότερες εντυπώσεις.

Εν κατακλείδι, δεν ξέρω αν θα πρότεινα αυτήν την ταινία. Όπως αποδεικνύουν τα ενθουσιασμένα σχόλια, μάλλον είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, ιδιαίτερα στους φαν των ταινιών τρόμου, οπότε τί σημασία έχει η γνώμη μου;;;; Αν πάντως είναι να ειπωθεί απλά για να ειπωθεί, τότε η συμβουλή μου θα ήταν ότι το μόνο που θα έπρεπε να εντυπωθεί στο μυαλό των θεατών να είναι τα πρώτα της μαγευτικά 45 λεπτά και όλα τα υπόλοιπα να χαθούν, να ξεβάψουν και να αραιώσουν στη σκέψη του με τον καιρό που θα περάσει. Πάντως ειλικρινά ήταν μέσα στις πιο δυσάρεστες απογοητεύσεις σε σχέση με τα καλά σχόλια που γενικά άκουσα που ένιωσα μέσα στη σεζόν 2008-2009 μαζί με τα THE READER και THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON. Αν θέλετε πολύ να τη δείτε, σας συνιστώ να κρατήσετε και κάποιες επφυλάξεις.

ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΑΜ ΡΑΪΜΙ

-Σχιζοειδής δημιουργός, που αμφιταλανεύεται ανάμεσα σε εμπορικά φιλόδοξες εντυπωσιακές δημιουργίες και σε πιο προσωπικές, καρτουνιστικά βίαιες και αυτοσαρκαστικές ταινίες καλτ αποχρώσεων, ο γνωστός σήμερα από τους περισσότερους ως "σκηνοθέτης του SPIDER-MAN" ξεκίνησε τη θητεία του στον κινηματογράφο με μια μαύρη κωμωδία μικρού μήκους ονόματι IT'S MURDER το 1977. Απέσπασε πολύ καλά σχόλια και για πολλούς σε αυτό το έργο φέρει τα σημάδια που χαρακτηρίζουν τις πιο πρώιμες ταινίες του και αναφέρθηκαν και παραπάνω.

-Ένα χρόνο μετά συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του στις ταινίες μικρού μήκους με μια ακόμη ταινία που σχολιάστηκε καλά, το φιλμ τρόμου WITHIN THE WOODS (παρέα φίλων πηγαίνει σε κατασκήνωση και μπλέκει με θανατηφόρα Ινδιάνικη μαύρη μαγεία-sic), που ωστόσο είναι σημαδιακό για τον ίδιο λόγω του ότι θα σημαδέψει την αρχή μιας πολύ επιτυχημένης συνεργασίας με την καλτ περσόνα του Μπρους Κάμπελ όπου μαζί με αυτόν θα φτιάξουν τη θρυλική τριλογία EVIL DEAD.

-Την ίδια χρονιά θα κάνει την τελευταία του δουλειά μικρού μήκους ονόματι CLOCKWORK, μια σύντομη εφτάλεπτη ιστορία για μια γυναίκα που καταδιώκεται από έναν... άστεγο σήριαλ κίλερ. Μετά, θα πάρει το εισιτήριο για να εισέλθει κι επίσημα πλέον στο χώρο των κανονικών ταινιών μεγάλου μήκους και να εκπληρώσει τα σχέδιά του (κι όχι μόνο αυτά).

-Το THE EVIL DEAD, αν και low budget και υπερβίαιο, κάνει εμφανές το ταλέντο του σκηνοθέτη: Εξαιρετική βιρτουοζιτέ, τρόποι δημιουργίας σασπένς που θυμίζουν Χίτσκοκ (στο πιο σπλάτερ, έστω), καταφέρνει να πείσει απολυτά και να τρομάξει τουλάχιστον πολύ περισσότερο από "προηγμένες" τεχνολογικά σύγχρονες "υπερπαραγωγές τρόμου" με rating PG-13. Ο Μπρους Κάμπελ θέτει τις βάσεις για να γίνει έξι χρόνια αργότερα καλτ ήρωας, οι φαν του φανταστικού ενθουσιάζονται χαρίζοντας αποθωτικές κριτικές στον Ράιμι κι ένα νέο ταλέντο αρχίζει να γεννιέται.

-Οι απαιτήσεις όμως είναι πολύ υψηλές, για αυτό οι προσδοκίες για το νέο του δημιούργημα, μόλις εμφανίζεται το αποτέλεσμα πέφτουν κατακόρυφα: 1985. Το CRIMEWAVE έχει ξεχαστεί σχεδόν από όλους σήμερα, όχι μάλον άδικα. Όποιος το δει σήμερα αποκλείεται να μην αναφωνήσει "κακή ξεπατικωτούρα των αδερφών Κοέν" (οι οποίοι μάλιστα έγραψαν και το σενάριο για τη συγκεκριμένη ταινία όλως τυχαίως!!!!), το χιούμορ είναι μάλλον κρυόμπλαστρο και τα βίαια στιγμιότυπα μοιάζουν εντελώς εκτός κλίματος με το ύφος του υπόλοιπου έργου, σαν να προστέθηκαν για να υπενθυμίσουν ότι "αυτό το έχει σκηνοθετήσει εκείνος που έχει κάνει το EVIL DEAD". Θα ξεχαστεί γρήγορα.

-Έτσι, για να ανακτήσει τους καιρούς που ήταν επιτυχημένος, θα σκηνοθετήσει το σίκουελ του EVIL DEAD δύο χρόνια μετά. Αν όμως η πρώτη ταινία ήταν ένα υπόδειγμα σινεμά τρόμου γεμάτο "what the fuck" σκηνές και επώδυνη βία, η δεύτερη είναι το ακριβώς αντίθετο άκρο της: Μια άκρως αυτοσαρκαστική, διασκεδαστική και με επιτηδευμένα τραβηγμένη από τα μαλλιά βία κωμωδία που κάνει σμπαράλια τη σοβαροφάνεια της προηγούμενης ταινίας για κάτι εντελώς καινούριο και διασκεδαστικό. Πλήρης αποδόμηση των κλισέ των ταινιών τρόμου κι ένας απολαυστικός Μπρους Κάμπελ απέσπασε απροσδόκητα πολύ περισσότερο ενθουσιασμό από την πρώτη ταινία, έγινε πολύ σύντομα καλτ και αγκαλιάστηκε θερμά ακόμη κι από τους κριτικούς.

-Τρία χρόνια αργότερα, θα ακολουθήσει το φιλμ που κατά κάποιον τρόπο θα τον εισάγει στον κόσμο των υπερηρώων και τόσα λεφτά θα βγάλει από αυτόν μια δεκαετία και κάτι αργότερα. Το DARKMAN είναι ένα πολύ μυστήριο φρούτο, που συνδυάζει ετερόκλητα το προσωπικό και το εμπορικό στοιχείο, διαθέτει έναν κάπως σχηματικό προβληματισμό για το θέμα της ταυτότητας και παρ'όλο που είναι καλογυρισμένο, έχει κανείς συνεχώς την εντύπωση παρακολουθώντας το ότι βλέπει μια b-movie. Κατά κοινή ομολογία πάντως το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι ο εξαιρετικός Λίαμ Νήσον.

-Το 1992 το franchise του EVIL DEAD συνεχίζει και τελειώνει με την τελευταία ταινία της σειράς ονόματι ARMY OF DARKNESS, μια ταινία που ακολουθεί το αυτοπαρωδούμενο ύφος του πρώτου σίκουελ, μόνο που η βία εδώ είναι λιγότερο αιματηρή και περισσότερο χαβαλεδιάρικη, αλλοιώνοντας τεελιώς το ύφος που είχε η πρώτη ταινία. Το αποτέλεσμα είναι για μια ακόμη φορά άκρως διασκεδαστικό, αλλά η αυτοεπανάληψη είναι εμφανής.

-Μετά από τρία χρόνια εγκαταλείπει το cult status των ταινιών του για ένα ύφος πιο "σοβαρό" κι αρεστό στα στούντιο, ξεκινώντας με το νεο-γουέστερν THE QUICK AND THE DEAD με ένα πραγματικά εντυπωσιακό καστ (Σάρο Στόουν, Τζιν Χάκμαν, Ράσελ Κρόου, Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Τόμπιν Μπελ, Γκάρι Σινίζ), καλοφτιαγμένο μεν, με κάκιστο σενάριο δε που "φρακάρει" την ταινία και τις όποιες ενδεχομένως φιλοδοξίες της. Δε θα τα πάει αναμενόμενα καλά και στα ταμεία.

-Το 1998 θα κάνει την ίσως καλύτερη ταινία του μέχρι σήμερα: Το A SIMPLE PLAN είναι ένα έξοχο και καλογυρισμένο νεο-νουάρ, που ακολουθεί τους κώδικες του είδος ανανεώονοντάς τους και εν μέρει ανατρέποντάς τους, έχει πολύ καλές ερμηνείες κι ένα φοβερό σενάριο, καλογραμμένο κι απρόβλεπτο σε όλη τη διάρκειά του. Κοινό και κριτικοί θα το αγκαλιάσουν θερμά. Δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, καλύτερου πρωτότυπου σεναρόυ και β' ανδρικού ρόλου για τον Μπίλι Μπομπ Θόρντον, υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα β' ανδρικού ρόλου, υποψηφιότητα στην Ένωση Ηθοποιών καλύτεου β' ανδρικού ρόλου και υποψηφιότητα στην Ένωση Σεναριογράφων για καλύτερο πρωτότυπο σενάριο.

-Ένα χρόνο αργότερα θα συνεχίσει με ένα έργο που είναι ίσως το μόνο σε ολόκληρη τη φιλμογραφία του που αναρωτιέσαι αν όντως το έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος. Το FOR THE LOVE OF THE GAME είναι βαρετό, κοινότοπο, αφόρητα κλισέ και γλυκανάλατο, ασχολείται δε με το αντιπαθέστατο μπέηζμπωλ, ένας λόγος παραπάνω μείον. Υποψήφιο για Χρυσό Βατόμουρο χειρότερης α' ανδρικής ερμηνείας για τον Κέβιν Κόστνερ που βαριέται τη ζωή του.

-Ο Ράιμι δεν το βάζει κάτω. Συνεχίζει και τον επόμενο χρόνο με το μεταφυσικό-ψυχολογικό θρίλερ THE GIFT με ένα εντυπωσιακό καστ για άλλη μια φορά στη διάθεσή του (Κέιτ Μπλάνσετ, Τζιοβάνι Ριμπίζι, Κιάνου Ριβς, Κέιτι Χολμς, Γκρεγκ Κινίαρ, Χίλαρι Σουανκ) κάνοντας μια συμπαθητική ταινία που όμως χάνει την ευκαιρία να γίνει σπουδαία λόγω κάποιων "συμβάσεών" της σεναριακά. Ωραία φωτογραφία.

-Το 2002 αρχίζει η saga ταινιών που θα τον κάνει γνωστό ακόμη και στις πέτρες. Προσωπικά ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα καμιά ταινία του SPIDER-MAN, πόσω μάλλον η πρώτη της σειράς, που παρότι εντυπωσιακή ως παραγωγή, καλογυρισμένη και κεφάτη, μου είναι αρκετά καρτουνιστική και μονοδιάστατη ως προς το ύφος, καμιά σχέση με την πολύπλοκη και σοφιστικέ ψυχολογική προσέγγιση άλλων υπερηρώων, όπως ο Μπάτμαν από τον Κρίστοφερ Νόλαν και τον Τιμ Μπάρτον. Υποψηφιο για δύο Όσκαρ, καλύτερου ήχου κι οπτικών εφέ, υποψηφότητα BAFTA καλύτερων οπτικών εφέ, βραβεία MTV καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την Κίρστεν Ντανστ και καλύτερου φιλιού μεταξύ Τόμπι Μαγκουάιρ και Κίρστεν Ντανστ και υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία, καλύτερη ανδρική ερμηνεία για τον Μαγκουάιρ και καλύτερου εχθρού για τον πολύ καλό Γουίλιεμ Νταφόε. Στενάζουν τα ταμεία.

-Επειδή η συνταγή πέτυχε τόσο από πλευράς εμπορικής επιτυχίας όσο και από αποδοχή κοινού και κριτικών, επαναλαμβάνεται με το σίκουελ της ταινίας SPIDER MAN 2, ανώτερο για μένα από την πρώτη, με μια αξιοπρεπής προσπάθεια πιο ρεαλιστικής διάστασης των χαρακτήρων, καλογυρισμένες σκηνές δράσης, αλλά και πάλι εμένα κάτι δε μου κάθησε καλά (αν έλειπε και κάποιος μελοδραματισμός....). Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ και υποψηφιότητες για καλύτερο ήχο και ηχητικό μοντάζ, υποψηφιότητες για δύο βραβεία BAFTA, καλύτερων οπτικών εφέ και καλύτερου ήχου και υποψηφιότητες για βραβεία MTV καλύτερης ταινίας, καλύτερου εχθρού για τον εκπληκτικό Άλφρεντ Μολίνα και καλύτερης σκηνής δράσης (για τη μάχη στο σιδηροδρομικό σταθμό). Ακόμη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία.

-Ε, λοιπόν, το στραβοπάτημα γίνεται: Μπορεί και το SPIDER-MAN 3 να σπάει ταμεία, περισσότερο μάλιστα κι από τις δύο προηγούμενες ταινίες της σειράς, αλλά ταινία της προκοπής δεν έγινε κι αυτό, ρωτήστε όποιον θέλετε, όντως ισχύει. Ο προβληματισμός που έθιγε η ιδέα της ταινίας για μια διχασμένη προσωπικότητα του ήρωα γίνεται αλοιφή επιδερμική, οι σκηνές δράσης είναι φτωχές σχετικά και το σενάριο μπουρδουκλώνεται μέχρις εσχάτων. Υποψηφιότητα για βραβείο BAFTA καλύτερων οπτικών εφέ και υποψηφιότητες για βραβεία MTV καλύτερης σκηνής καβγά (μεταξύ Τόμπι Μαγκουάιρ και Τζέιμς Φράνκο) και καλύτερου εχθρού για τον Τόφερ Γκρέις.

Περιμένουμε τι θα δούμε με το DRAG ME TO HELL.

ΜΑΡΛΕΪ, ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΠΕΛΑΣ

Κυριολεκτικά όμως "μπελάς". Με εξαίρεση τους χρήστες του IMDB και τον Δανίκα (που ίσως να το έκανε για να πάει κόντρα στο SLUMDOG MILLIONAIRE που αντιπάθησε και βγήκε αυτήν την εβδομάδα) δε βρήκα και κανέναν άλλο σινεφίλ που να του άρεσε η ταινία. Και για να πω και του στραβού το δίκιο, αν δεν υπήρχε το τρυφερό φινάλε (που, σαν φίλος των σκύλων, άντε, με ψιλοσυγκίνησε), πραγματικά δε θα άξιζε καθόλου. Για να λέμε όμως και κάποια καλά πράγματα, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φράνκελ (Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΠΡΑΝΤΑ) καταφέρνει να μην κάνει εντελώς του συρμού την ταινία του χάρη στην όμορφη σκηνοθεσία του, διεκπεραιωτική μεν, πολύ αποτελεσματικότερη δε από την απλοϊκή κι εκνευριστικά χωρίς φαντασία εναλλαγή πλάνων που επιχειρούν συνήθως ως τρόπο σκηνοθεσίας οι περισσότερες οικογενειακές ταινίες του είδους. Ντάξει, υπάρχει και η όμορφη φωτογραφία σε κάποια τοπία. Στηρίζεις όμως μια ταινία αποκλειστικά πάνω σε τρία πράγματα (φινάλε, φωτογραφία, άααααααντε και λίιιιιιγο διαφορετική από το κανονικό σκηνοθεσία), που μάλιστα από μόνα τους δεν αποτελούν και κάτι το φοβερό;;;; Χλωμό μάλλον το βλέπω. Η μεγαλύτερη απογοήτευση έρχεται από τον Σκοτ Φρανκ, σεναριογράφο του MINORITY REPORT μεταξύ άλλων, που μετατρέπει σε εντελώς λαϊκίστικη καραμέλα το βιβλίο του Τζον Γκρόγκαν, ενώ από τον πρώτο θα περιμέναμε μια κατά κάποιον τρόπο υπέρβαση του είδους της οικογενειακής κωμωδίας. Αλλά δεν...

Η αρχική σεκάνς, με το παιδάκι και το ήρεμο σκυλάκι να περπατάνε χαλαρά στο ηλιοβασίλεμα και ξαφνικά η γαλήνια εικόνα τους να ανατρέπεται από τον Τζον (Όουεν Γουίλσον) και τον σκύλο Μάρλεϊ να τρέχουν σαν παλαβοί στο χωράφι με τα στάχυα μπορεί να έχει πλάκα, αλλά είναι εντελώς παραπλανητική ως προς το γενικά συντηρητικό και ολότελα βαρετό πνεύμα της ταινίας. Αν έχετε αμφιβολίες ενώ ξεκινάτε την ταινία και την παρακολουθείτε, απλά περιμένετε λίγα δευτερόλεπτα μετά την ολοκλήρωση αυτής της πρώτης σκηνής: Μεταφερόμαστε στο διαμέρισμα του ήρωα που έχει μόλις παντρευτεί με τη "μεταλλαγμένη" Τζένιφερ Άνιστον (δείτε το φιλμ και θα καταλάβετε που "κολλάει ο προηγούμενος χαρακτηρισμός), με έναν απίστευτα κλισέ, βαρετό και παντελώς εκτός οποιουδήποτε ρεαλιστικού πλαισίου διάλογο (τύπου "είσαι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο κι εγώ είμαι μεθυσμένος"-αχαχαχαχαχα, βαλ' τη γαργαλιέρα σε ένταση 9) τελειώνοντας αναμενόμενα με ένα zoom out που μας δείχνει το χιονισμένο τοπίο στο οποίο βρίσκεται το σπίτι που στο μήνα του μέλιτος αποφάσισαν να αγοράσουν οι ήρωες, και ακόμη πιο αναμενόμενα, με ένα φιλί. Εννοείται ότι ακόμη κι αν ο ήρωας μας είναι δημοσιογράφος σε εφημερίδα δεν υπάρχει η παραμικρή κριτική νύξη για τα ΜΜΕ και τον τρόπο που δουλεύουν, παρά μόνο η ρεαλιστική απεικόνιση μιας καθημερινής ρουτίνας, το δε καθημερινό του ημερολόγιο που αποτελεί τη στήλη του στην εφημερίδα που δουλεύει δεν πείθει στιγμή για το πόσο αστείο και αξιόλογο είναι ώστε να τον έχουν σε φοβερή υπόληψη-το αντίθετο μάλιστα. Πάντως ενδιαφέρον έχει ότι το σκυλί της ταινίας δεν αντιμετωπίζεται επιφανειακά ως το χαριτωμένο και κούτσικο πλάσμα ατραξιόν του φιλμ, αλλά ως αυτόνομος και αντιδραστικός χαρακτήρας κι έχει κάποιο ενδιαφέρον από ψυχολογικής πλευράς η διαδικασία του προς την εκπαίδευση καθώς και η σχέση του με τον Τζον Γκρόγκαν. Επίσης, λίγο έλεος με τις σκηνές όπου οι σκύλοι εκσπερματίζουν πάνω σε καναπέδες, τραπεζάκια, κουκλάκια και γενικά όπου βρουν: Δεν πρέπει να διαδίδεται η κληρονομιά που έχει περίτρανα διαδώσει με τα "αριστουργήματά" του ο Άνταμ Σάντλερ...

Το χειρότερο βέβαια σημείο του έργου που μερικές φορές οδηγεί στο σημείο να μη βλέπεται είναι οι ερμηνείες: Ψάξτε και βρείτε ΕΣΤΩ και μία καλή και θα σας παραδεχτώ. Ο Όουεν Γουίλσον, φανερά καταπονημένος από την προ ενός-δυο χρόνων απόπειρας αυτοκτονίας του που φανερά του έκοψε τη διάθεση για δουλειά σε ταινίες ήταν πολύ λάθος και "φάουλ" επιλογή, καθώς περιφέρει διαρκώς ένα λυπημένο και πονεμένο βλέμμα που φανερώνει την εσωτερική ψυχική του κατάσταση που αφ'ενός στενοζωρεί, αφ'ετέρου είναι εντελώς αταίριαστο με το ύφος "ξεκαρδιστική κωμωδία" που έχει σε γενικές γραμμές το έργο και μια πιο κωμική κι εύθυμη διάθεση από τον ίδιο σίγουρα θα έκανε υποφερτά και πιο διασκεδαστικά τα αφόρητα κλισέ καλαμπούρια του έργου. Η Τζένιφερ Άνιστον, εντάξει, δεν ήταν και ποτέ σοβαρή ηθοποιός για να γίνει τώρα, αλλά τουλάχιστον είναι εντεταγμένη στο γενικό κλίμα και στην ευθυμία του έργου, έστω κι αν γενικά δίνει μια μάλλον αδιαφορή ερμηνεία (κάθε χρόνος που περνάει γίνεται και πιο άσχημη αυτή η γυναίκα ή απλά μου φαίνεται;;;). Ο Άλαν Άρκιν δυστυχώς χάνει τη ευκαιρία να ξεχωρίσει έστω και σε έναν δευτερεύοντα, σύντομο και μικρό ρόλο: Εμφανώς πρόκειται για εμφάνιση-αρπαχτή που ξεχνιέται αμέσως, χωρίς καμιά ερμηνευτική αξίωση και απογοητευτική από πλευράς της ποιότητας του ηθοποιού. Είδα και το όνομα της Κάθλιν Τέρνερ στους τίτλους τέλους, κι ενώ έψαχνα να βρω που στο διάολο κρυβόταν, βρήκα ότι ήταν...η παχύσαρκη γυμνάστρια. Εκεί κι αν στενοχωρήθηκα. Πώς μεταμορφώνεται έτσι ο άνθρωπος;;;; Κι εκτός αυτού είναι κρίμα από πρώτο όνομα και ταλαντούχα ηθοποιός να εμφανίζεσαι έτσι για την ξεπέτα. Τελικά όμως ο ερμηνευτής που ξεχώρισε, λιτός, στωικός, δυναμικός, με αυθόρμητο ταμπεραμέντο από τη φύση του, είναι ο... ίδιος ο σκυλος. Τον αδίκησαν τα βραβεία και τα Όσκαρ δυστυχώς και τα κυκλώματα που προβάλλουν άλλους ως πρώτους σταρ. Τέλος, να προσθέσω κάτι: αυτός που έκανε τον κολλητό του Τζον Γκρόγκαν τον οποίο στο έργο υποδυόταν ο Όουεν Γουίλσον όπως αναφέρθηκε παραπάνω είναι τόσο ταλαντούχος όσο μια σανίδα ξύλου πριονισμένη σε αποθήκη ξυλείας. Ειλικρινά.

Γενικά, εκτός αν δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε ή είστε πολύυυυ ζωόφιλοι ή σκοπεύετε έτσι για την πλάκα να το δείτε όταν με το καλό κυκλοφορήσει σε DVD το έργο αυτό δεν έχει ούτε τίποτα το σοβαρό κι αξιόλογο ποιοτικά κι αν δεν υπήρχε η πολύ συναισθηματικά γυρισμένη σκηνή θανάτου του σκύλου και ο μονόλογος του Γουίλσον στο τέλος, όπως είχα πει και στην πρώτη παράγραφο νομίζω, δε θα υπήρχε και η ταινία. Πάντως, καιρός ήταν μετά από μια σωρεία πολλών καλών φετινών ταινιών να έρθει και μια λιγότερο καλή, όπως όταν έλεγε ο φίλος Ζαμούς για το PLAYER 5143 όταν το είχε δει. Λέω να πάρει σειρά η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ που είχα βάλει στο μάτι εδώ κι αρκετό καιρό-ελπίζω να είναι κάπως αντάξια των εξωπραγματικών διθυράμβων που ακούω από τους περισσότερους εγχώριους κριτικούς.

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΝΟ.8

Αυτήν τη φορά η κεντρική ιδέα είναι αυτή: Όποιος θέλει, ας παραδώσει μια λίστα με τις 5 καλύτερες ταινίες που αποτέλεσαν τα κύκνεια άσματα κάποιου σκηνοθέτη. Οι επιλογές άφθονες και ευρείες, από τις οποίες εγώ ξεχωρίζω:

1. ONCE UPON A TIME IN AMERICA
2. SLEUTH
3. SARABAND
4. EYES WIDE SHUT
5. OFFRET

Η κάλπη κλείνει στις 6/6.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΦΛΟΜΠΑ

http://www.empireonline.com/reviews/review.asp?FID=134206

Και καταλαβαίνετε: Για να βγάζει τόσο χαμηλή βαθμολογία το EMPIRE που φημίζεται για τα αστεράκια που χαρίζει απλόχερα, φανταστείτε πόσο θα θαφτεί από την κανονική κριτική... Μια φορά μόνο έπεσε έξω (το τρίτο μέρος του ΝΟΝΟΥ), αλλά εδώ δε νομίζω να έχουμε να κάνουμε με τέτοια περίπτωση. Κρίμα, γιατί το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε ήταν δύο τουλάχιστον κλάσεις ανώτερο από αυτό στο οποίο βασίστηκε η πρώτη ταινία...

ΟΙ 5 ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '90-ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ

Τσσσσσσς, προβλέψιμα πράγματα (αν και όντως πολύ καλές επιλογές):

1. Κουέντιν Ταραντίνο
2. Πολ Τόμας Άντερσον
3. Ντάρεν Αρονόφσκι
4. Ντέιβιντ Φίντσερ
5. Κρίστοφερ Νόλαν

ΕΛΕΟΣ!!!!

http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=9&t=151901

Ορίστε-και μετά λέτε ότι η θεωρία μου για την ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά!

MTV MOVIE AWARDS 2009: ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ

Εφηβάκια είναι αυτά, να μη βγάλουν και τα δικά τους βραβεία;;; Μερικές επιλογές πάντως είναι πραγματικά εμετικές...

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ
HIGH SCHOOL MUSICAL 3: Η ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ
IRON MAN
SLUMDOG MILLIONAIRE
ΛΥΚΟΦΩΣ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ΑΝΤΖΕΛΙΝΑ ΤΖΟΛΙ-WANTED
ΑΝΝ ΧΑΘΑΓΟΥΕΪ-ΝΥΦΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ (ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;)
ΚΕΪΤ ΓΟΥΙΝΣΛΕΤ-ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ
ΚΡΙΣΤΕΝ ΣΤΙΟΥΑΡΤ-ΛΥΚΟΦΩΣ
ΤΑΡΑΤΖΙ Π. ΧΕΝΣΟΝ-Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΔΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΜΠΕΪΛ-Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ
ΡΟΜΠΕΡΤ ΝΤΑΟΥΝΙ ΤΖΟΥΝΙΟΡ-IRON MAN
ΣΑΪΑ ΛΑ ΜΠΟΥΦ-ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΙ (πλάκα κάνουν!!!!!!)
ΒΙΝ ΝΤΙΖΕΛ-FAST AND FURIOUS: MAΧΗΤΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ 4 (ορίστε;;;;)
ΖΑΚ ΕΦΡΟΝ-HIGH SCHOOL MUSICAL 3: H AΠΟΦΟΙΤΗΣΗ (τελικά δεν κάνουν πλάκα...)




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΑΜΑΝΤΑ ΣΕΪΦΡΙΝΤ-ΜΑΜΜΑ ΜΙΑ!
ΑΣΛΕΪ ΤΙΣΝΤΕΪΛ-HIGH SCHOOL MUSICAL 3: Η ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ
ΦΡΕΪΝΤΑ ΠΙΝΤΟ-SLUMDOG MILLIONAIRE
ΚΑΤ ΝΤΕΝΙΝΓΚΣ-NICK AND NORAH'S INFINITE PLAYLIST
ΜΑΪΛΙ ΣΑΪΡΟΥΣ-HANNAH MONTANA: THE MOVIE
ΒΑΝΕΣΣΑ ΧΑΤΖΕΝΣ-HIGH SCHOOL MUSICAL 3: Η ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ




ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΑΝΤΡΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΜΠΕΝ ΜΠΕΪΡΝΣ-ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΝΑΡΝΙΑ: Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΚΑΣΠΙΑΝ
ΜΠΟΜΠΙ ΤΖΕΪ ΤΟΜΠΣΟΝ-ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ
ΝΤΕΒ ΠΑΤΕΛ-SLUMDOG MILLIONAIRE
ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ (α ρε Τζακ!!!!)-ΛΥΚΟΦΩΣ (μα δεν είναι η πρώτη του ταινία!!!!)
ΤΕΪΛΟΡ ΛΑΟΥΤΝΕΡ-ΛΥΚΟΦΩΣ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΩΜΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ΕΪΜΙ ΠΟΕΛΕΡ-ΜΑΜΑΔΕΣ ΧΩΡΙΣ ΜΩΡΟ
ΑΝΝΑ ΦΑΡΙΣ-ΚΟΥΝΕΛΑΚΙ ΑΠΟ ΣΠΙΤΙ
ΤΖΕΪΜΣ ΦΡΑΝΚΟ-ΦΟΥΝΤΑ ΕΞΠΡΕΣ (μαζί του!!!!)
ΤΖΙΜ ΚΑΡΕΪ-ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ
ΣΤΙΒ ΚΑΡΕΛ-GET SMART




KAΛΥΤΕΡΟΣ "ΚΑΚΟΣ"
ΝΤΕΡΕΚ ΜΙΑΡΣ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13
ΝΤΟΥΕΪΝ ΤΖΟΝΣΟΝ-GET SMART
ΧΙΘ ΛΕΤΖΕΡ-Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ
ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΣΑΕΧ-Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ
ΛΟΥΚ ΓΚΟΣ-HELLBOY II: Η ΧΡΥΣΗ ΣΤΡΑΤΙΑ




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΙΛΙ
ΑΝΤΖΕΛΙΝΑ ΤΖΟΛΙ, ΤΖΕΪΜΣ ΜΑΚ ΑΒΟΪ-WANTED
ΦΡΕΪΝΤΑ ΠΙΝΤΟ, ΝΤΕΒ ΠΑΤΕΛ-SLUMDOG MILLIONAIRE
ΤΖΕΪΜΣ ΦΡΑΝΚΟ, ΣΟΝ ΠΕΝ-MILK
ΚΡΙΣΤΕΝ ΣΤΙΟΥΑΡΤ, ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΝΣΟΝ-ΛΥΚΟΦΩΣ
ΠΟΛ ΡΑΝΤ, ΤΟΜΑΣ ΛΕΝΟΝ-ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ
ΒΑΝΕΣΑ ΧΑΤΖΕΝΣ, ΖΑΚ ΕΦΡΟΝ-HIGH SCHOOL MUSICAL: Η ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ ΚΑΒΓΑ
ΑΝΝ ΧΑΘΑΓΟΥΕΪ, ΚΕΪΤ ΧΑΝΤΣΟΝ-ΝΥΦΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ
ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΜΠΕΪΛ, ΧΙΘ ΛΕΤΖΕΡ-Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ
ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΝΣΟΝ, ΚΑΜ ΓΚΙΓΚΑΝΤΕΤ-ΛΥΚΟΦΩΣ
ΡΟΝ ΠΕΡΛΜΑΝ, ΛΟΥΚ ΓΚΟΣ-HELLBO II: Η ΧΡΥΣΗ ΣΤΡΑΤΙΑ
ΣΕΘ ΡΟΓΚΕΝ, ΤΖΕΪΜΣ ΦΡΑΝΚΟ, ΝΤΑΝΙ ΜΑΚ ΜΠΡΑΪΝΤ-ΦΟΥΝΤΑ ΕΞΠΡΕΣ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ "ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;"
ΤΟ ΚΑΤΟΥΡΗΜΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟΧΥΤΗ-ΜΑΜΑΔΕΣ ΧΩΡΙΣ ΜΩΡΟ
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΖΟΛΙ-WANTED
ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ-SLUMDOG MILLIONAIRE
ΤΟ... ΓΛΕΙΨΙΜΟ ΤΟΥ ΜΠΕΝ ΣΤΙΛΕΡ-ΤΡΟΠΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
ΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΓΚΕΛ ΠΕΦΤΟΥΝ-ΟΤΑΝ ΜΕ ΠΑΡΑΤΗΣΕ Η ΣΑΡΑ




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Α. Ρ. ΡΑΜΑΝ "JAI HO"-SLUMDOG MILLIONAIRE
ΜΠΡΟΥΣ ΣΠΡΙΝΓΚΣΤΙΝ "THE WRESTLER"-Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ
ΜΑΪΛΙ ΣΑΪΡΟΥΣ "THE CLIMB"-HANNAH MONTANA: THE MOVIE
PARAMORE "DECODE"-ΛΥΚΟΦΩΣ


Τα βραβεία θα δοθούν στις 31 Μαϊου.

ΜΠΕΑΤΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: 1932-2009

ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ

• Στους ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ ΑΜΠΕΡΣΟΝ, στο τέλος της ταινίας υπάρχει ένα άρθρο σε μια εφημερίδα της Ινδιανάπολις στο οποίο αναφέρεται ως συντάκτης ο Τζεντ Λίλαντ, ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες στον ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ, ενώ εμφανίζεται και στα δεξιά του άρθρου η φωτογραφία του, η οποία ανήκει στον Τζόζεφ Κότεν που τον υποδυόταν στην ταινία.
• Στον ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ του Κουροσάβα υπάρχει η αφηγηματική τεχνική του αριστουργήματος του Γουέλς στη δομή του έργου (φλας μπακ, αφηγήσεις δευτερευόντων προσώπων για τη ζωή του ήρωα κ.α.).
• Στην αρχή του ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΪΝ ΤΖΟΥΝΙΟΡ υπάρχει ένα ζουμ στο κάστρο της ταινίας που θυμίζει πολύ αυτό στην αρχή της ταινίας του Γουελς.
• Στο ΝΤΙΒΑ του Ζαν Ζακ Μπενέξ τα παζλ του Γκόροντις θυμίζουν πολύ αυτά της Σούζαν στην ταινία του Γουελς.
• Το τελευταίο πλάνο zoom out στους ΚΥΝΗΓΟΥΣ ΤΗΣ ΧΑΜΝΗΣ ΚΙΒΩΤΟΥ αποτίει φόρο τιμής στο τελικό πλάνο επίσης zoom out στον ΚΕΪΝ.
• Ακόμη ένα πλάνο φόρος τιμής στο ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ του Κόπολα όπου η κάμερα διασχίζει λες και περνάει μέσα από μια πινακίδα του δρόμου.
• Στους ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΕΣ του Τζο Ντάντε υπάρχει μια σκηνή σε μια μάντρα σκουπιδιών, ανάμεσά του και το θρυλικό έλκηθρο Rosebud.
• Στο ΠΑΡΤΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ με τον Μπιλ Μάρεϊ ο ίδιος αναφέρει μια ατάκα της ταινίας, το "I'll have a highball too".
• Σε άλλη μια ταινία του Τζο Ντάντε, το ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΑΠΙΘΑΝΗ, στο υπόγειο των γειτόνων ονόματι Κλόπεκ υπάρχει και πάλι το έλκηθρο με το όνομα Rosebud.
• Το θρίλερ του Κένεθ Μπράνα ΝΕΚΡΟΙ ΞΑΝΑ υπάρχει μια σκηνή στην οποία ο ήρωας Μάικ Τσερτς επισκέπτεται στο νοσοκομείο τον ηλικιωμένο Γκρέι Μπέικερ και η οποία είναι σχεδόν κόπια της ανάλογης που υπάρχει στο φιλμ του Γουελς με τον ρεπόρτερ να επισκέπτεται και πάλι στο νοσοκομείο τον ηλικιωμένο Τζεντ Λίλαντ.
• Στο Η ΜΑΜΑ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ του Τζον Γουότερς τρεις κάφροι ήρωες παρακολουθώντας μια ταινία τρόμου την αποκαλούν "Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΪΝ του σπλάτερ".
• Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ του Μπέρναντ Ρόουζ (σκηνοθέτη του ΚΑΝΤΙΜΑΝ), όπως και ο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ, έχει την ίδια δομή με τον ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ όσον αφορά την πλοκή και την ανάπτυξη των χαρακτήρων.
• Στον ΡΙΧΑΡΔΟ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ του Μπράνα ο Ριχάρδος και η Λαίδη Άννα κάθονται μέσα σε ένα κάρο περιμένοντας να φτάσουν στον προορισμό τους και η κίνηση της κάμερας θυμίζει μια αντίστοιχη σκηνή όπου ο Κέιν και η δεύτερη γυναίκα του μπαίνουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουν στο δικό τους προορισμό.
• Η ΟΛΕΘΡΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ, μια ταινία καταστροφής για το τέλος του κόσμου με εντυπωσιακό καστ (Μόργκαν Φρίμαν και Τζέιμς Κάαν μεταξύ άλλων) έχει έναν ήρωα που αναφέρεται στο συγκεκριμένο φιλμ σε μια φάση του.
• Στο HOTEL του Μάικ Φίγκις υπάρχει μια σκηνή που συζητιέται μεταξύ άλλων η ταινία και ο Γουελς.
• Στους πρώτους ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ, όταν ο καπετάν Μπαρμπαρόσα πεθαίνει και το μήλο που κρατούσε πέφτει από τα χέρια του, είναι ακριβώς ο ίδιος τρόπος σκηνοθεσίας στη σκηνή που πεθαίνει ο Τσαρλς Φόστερ Κέιν και η σφαίρα με το χιόνι που κρατούσε πέφτει στο πάτωμα.
• Στο KILL BILL VOL. 1 όταν μέσα από το παράθυρο ενός νοσοκομείου βλέπουμε τη σκιά της Νύφης ενώ είναι ξαπλωμένη σε ράντζο και βρίσκεται σε κώμα είναι γυρισμένη με ανάλογο τρόπο όπως μια ανάλογη σκηνή στον ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ.
• Στο SKY CAPTAIN AND THE WORLD OF TOMORROW υπάρχει μια υποτιθέμενη φωτογραφία του κάστρου του κακού, που στην πραγματικότητα είναι φωτογραφία του κάστρου του Κέιν.
• Στους ΑΠΙΘΑΝΟΥΣ, το φιλμ της Πίξαρ, υπάρχει μια σκηνή δελτίου ειδήσεων που θυμίζει πολύ τη διάσημη του φιλμ του Γουελς.
• Κατά το σκηνοθέτη Ζαν Πιερ Ζενέ, η σκηνή στο σταθμό του τρένου στους ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΥΣ ΑΡΡΑΒΩΝΕΣ είναι φόρος τιμής στο έργο.
• Στον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ του Όλιβερ Στόουν, όταν πεθαίνει ο Αλέξανδρος γλιστράει από το χέρι του το δαχτυλίδι που του χάρισε ο Ηφαιστίωνας όπως γλιστράει από το χέρι του Κέιν η σφαίρα με το χιόνι όταν ο ίδιος πεθαίνει στην αρχή της ταινιας.
• Στους δεύτερους ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ όταν ρωτούνται διάφοροι τύποι για το που εξαφανίστηκε ο Τζακ Σπάροου θυμίζει τις διαφορετικές εκδοχές που αναλόγως δίνουν οι διάφοροι άνθρωποι για τη ζωή του Κέιν στην ταινία.
• Στον ΜΠΟΡΑΤ υπάρχει μια σκηνή σε ένα βίντεο κλαμπ όπου και η συγκεκριμένη ταινία βρίσκεται στα ράφια του.
• Στο ΓΥΡΝΑ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ του Μισέλ Γκοντρί ένας από τος χαρακτήρες της ταινίας την αναφέρει.
• Τέλος, στο WHAT HAPPENS IN VEGAS o κεντρικός χαρακτήρας ονόματι Τζακ αναφέρει ότι είδε τη συγκεκριμένη ταινία στην τηλεόραση πριν από λίγες μέρες.

SHORTS TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=d3xJRjKyCM4&feature=fvsr

Όλοι ξέρουμε τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ. Άλλοι τον αγαπούν για αυτό που κάνει (μια πιο κενή πειρεχομένου και χαβαλετζίδικη εκδοχή του Ταραντίνο), άλλοι τον μισούν. Όλοι όμως τον μισούν όταν κάνει μ"λακισμένες παιδικές ταινίες, μια ηλίθια μόδα που άρχισε για τα φράγκα με το πρώτο SPY KIDS και ακολουθήθηκε με δυο εξίσου κακά σίκουελ. Τα παθήματα βέβαια δε γίνονται μαθήματα και ο Μπομπ θεώρησε σωστό για το μεροκάματο να κάνει άλλη μια τέτοια δουλειά αρπαχτή με ένα όπως φαίνεται από το τρέιλερ κιόλας ανυπόφορο φιλμ γεμάτο ψηφιακά εφέ της κακιάς ώρας. Καλή διασκέδαση (;;;;).

ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΟΝΙ ΣΚΟΤ

-Σκηνοθέτης που πολύ συχνά καταδικάζεται για βιντεοκλιπισμό κι έλλειψη ουσίας, αλλά που αδιαμφισβήτητα διαθέτει σκηνοθετικό ταλέντο που μερικοί αρνιούνται να το παραδεχτούν, ο Τόνι Σκοτ μεγάλωσε υπό τη σκιά της φήμης του διάσημου αδελφού του Ρίντλεϊ (ΑΛΙΕΝ, ΜΠΛΕΪΝΤ ΡΑΝΕΡ, Ο ΜΟΝΟΜΑΧΟΣ). Γύρισε την πρώτη του ταινία το 1969 με τον τίτλο LOVING MEMORY, ένα δραματικό φιλμ διάρκειας μιας ώρας που σήμερα έχει μάλλον ξεχαστεί σχεδόν από όλους...

-Συνέχισε με τη μικρού μήκους πολεμική ταινία ONE OF THE MISSING δύο χρόνια μετά, φιλμ που εκτυλίσσεται στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Αμερικής μεταξύ Βορείων και Νοτίων, και θα βραβευθεί ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο περιθωριακό και σχεδόν άγνωστο φεστιβάλ της Καταλωνίας...

-Θα σκηνοθετήσει ένα από τα επεισόδια μιας σειράς με τον τίτλο NOUVELLES DE HENRY JAMES, με θέμα αυτονόητο όπως προκύπτει από τον τίτλο διασκευάζοντας σε τηλεοπτικό επεισόδιο τη νουβέλα του L' AUTEUR DE BELTRAFFIO. Η σειρά θα γνωρίσει μόλις μια σεζόν.

-Έπειτα κάνει το πρώτο του βήμα στον κινηματογράφο το 1983 με το THE HUNGER, ένα περίεργο αμάλγαμα έντονου ερωτισμού (με ερωτική σκηνή μεταξύ Κατρίν Ντενέβ και Σούζαν Σάραντον παρακαλώ...) και βαμπιρικής ιστορίας με μια σεκάνς ανθολογίας (ένας άνθρωπος ενώ περιμένει σε έναν θάλαμο αναμονής... λιώνει σαν παγωτό), άνισο έργο, αλλά σίγουρα αξιοπερίεργο κι ενδιαφέρον.

-Αυτή θα είναι η ταινία τρία χρόνια μετά που θα του δώσει το εισιτήριο για να σκηνοθετήσει μια από τις πιο γνωστές, ανυπόφορες και ξεδιάντροπα φιλομιλιταριστικές εμπορικές επιτυχίες του Χόλλυγουντ των '80s: Και μόνο με την ανάμνηση του Take my breath away σιχαίνομαι, γιατί θυμάμαι την ανυπόφορη καστορόφατσα του ασπροδόντη πρωταγωνιστή της Τομ Κρουζ στο ΤΟΠ ΓΚΑΝ, που, όπως ισχυρίστηκε ο παραγωγός Τζέρι Μπρουκχάιμερ, αν δεν είχε βγει τον ίδιο καιρό το δημοφιλέστατο στην εποχή του σάουντρακ η ταινία θα πάτωνε στα ταμεία. Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού για το κατά τα άλλα συμπαθέστατο χιτ που αναφέρθηκε παραπάνω, κι ακόμη τρεις υποψηφιότητες για καλύτερα ηχητικά εφέ, ήχο και μοντάζ, Χρυσή Σφαίρα καλύτερου τραγουδιού και υποψηφιότητα για καλύτερο μουσικό σκορ.

-Καθιερωμένος ως εμπορικός σκηνοθέτης πια, αναλαμβάνει άλλη μια διεκπεραίωση, αυτή του σίκουελ του πασίγνωστου ΜΠΑΤΣΟΥ ΤΟΥ ΜΠΕΒΕΡΛΙ ΧΙΛΣ το 1987. Η ταινία έχει αναμενόμενη εμπορική επιτυχία (αν και όχι ανάλογη της προηγούμενης ταινίας), χωρίς αυτό και να την αξιώνει ως κάτι παραπάνω από ένα συμπαθητικούλι σίκουελ. Υποψήφιο για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα καλύτερου τραγουδιού για το Shakedown κι ένα Χρυσό Βατόμουρο κεδισμένο για το ανυπόφορο και κακόγουστο I want you sex.

-Τρία χρόνια μετά θα χάσει προσωρινά το "εμπορικό" προφίλ του σκηνοθετώντας ένα περίεργο φιλμ, προσωπικό και διεκπεραιωτικό ταυτόχρονα, που θα πατώσει στις κριτικές και στα ταμεία για να βυθιστεί στη λήθη αργότερα: Εξαιρετικά ενδιαφέορν είναι το καστ του REVENGE (Κέβιν Κόστνερ, Άντονι Κουίν, Μάντλιν Στόου,Τζον Λεγκουιζιάμο), όχι όμως και η ίδια η ταινία που χωρίς κάποιες εμπνευσμένες σκηνοθετικά στιγμές θα ήταν εντελώς αδιάφορη λόγω της τετριμμένης και άνυερης πλοκής της.

-Όμως δεν το βάζει κάτω και την ίδια χρονιά, σαν να μην του έφταναν τα λεφτά που μασούλησε με την προηγούμενη συνεργασία του με τον Τομ Κρουζ, σχεδιάζει ένα ακόμη έργο copy paste του ΤΟΠ ΓΚΑΝ, μόνο που εκτυλίσσεται σε πίστες αγώνων αυτοκινήτων αυτήν τη φορά και η εθνικοπατριωτική υστερία είναι ευτυχώς εκτός πλάνου: Το DAYS OF THUNDER δεν τα πήγε άσχημα στα ταμεία, δεν παύει όμως να είναι ένα αδιάφορο καρμπόν ταινιάκι που απλά το βλεπει κανείς για να περνάει η ώρα του και τίποτε άλλο. Φήμες λένε ότι σε αυτό εδώ το φιλμ γνωρίστηκε το μελλοντικό (πρώην) ζευγάρι μεταξύ Κρουζ και Κίντμαν (εδώ σε μια από τις πρώιμες εμφανίσεις της). Υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου ήχου. Πρωτότυποοοο...

-Ένα χρόνο μετά την εποχή που ο Μπρους Γουίλις ήταν ακόμη σταρ, ο Σκοτ θα του σκηνοθετήσει μια ταινία-όχημα για την καριέρα του: ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΡΟΣΚΟΠΟΣ είναι μια περιπέτεια του σωρού που ομως ξεχωρίζει χάρη στον αυτοσαρκασμό της και στο κλου ότι δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, κάτι που θα την ωθήσει και τελικά να πετύχει εμπορικά, πράγμα όχι δύσκολο μάλλον. Δύο υποψηφιότητες στα βραβεία MTV που τότε έκαναν την παρενική τους εμφάνιση: καλύτερης σκηνής δράσης (για την μπαμ-μπουμ σκηνή στο ελικόπτρο) και καλύτερου πρωταγωνιστικού ντουέτου (για τον Μπρους Γουίλις και τον Ντέιμον Γουάιανς-που έχει χαθεί αυτός ρε παιδιά;;;).

-Το 1993 έρχεται επιτέλους η ώρα για μια δουλειά της προκοπής, προσωπική, δυνατή και μνημονευόμενη δικαίως ως η καλύτερη δουλειά του σκηνοθέτη της μέχρι σήμερα: ΙΛΙΓΓΙΩΔΗΣ ΕΡΩΤΑΣ. Σε σενάριο του φιλάρα Κουέντιν Ταραντίνο, ένα άκρως εντυπωσιακό γκανγκστερικό έργο, παραδόξως ρομαντικό, με εξαιρετικούς δεύτερους ρόλους (πόσο κουλ είναι ο Κρίστοφερ Γουόκεν άραγε;;;) και με μια εντυπωσιακή έκρηξη βίας στο τέλος, στεκει ως αδιαμφισβήτητο μικρό διαμαντάκι. Υποψηφιότητα στα βραβεία MTV για καλύτερη σκηνή φιλιού (εδώ ανάμεσα στους Κρίστιαν Σλέιτερ και Πατρίσια Αρκέτ, λίγο πριν ξεπέσουν στις βιντεοσαβούρες).

-Δύο χρόνια μετά ξεκινάει μια σχέση εμπιστοσύνης με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον, αγαπημένο του συνεργάτη από εδώ κι εμπρός: το CRIMSON TIDE, παρά τις εν μέρει αφέλειες και σχηματικότητές του λειτουργεί άψογα ως περιπέτεια δράσης, έχει έναν πολύ καλό "κακό" (Τζιν Χάκμαν) είναι εξαιρετικά καλογυρισμένη και γενικώς κάνει από ψυχαγωγικής πλευράς μια χαρά τη δουλειά του. Υποψήφιο για τρία Όσκαρ (καλύτερων ηχητικών εφέ, ήχου και μοντάζ) και υποψηφιότητα για βραβείο MTV καλύτερης ανδρικής ερμηνεία για τον σταθερά καλό Ντένζελ Ουάσινγκτον.

-Το 1996 θα σκηνοθετήσει ακόμη μια ταινία-όχημα, αυτήν τη φορά για την πολύ βραχύβια κινηματογραφική καριέρα του παντελώς ατάλαντου Γουέσλι Σνάιπς που μετά ξέπεσε σε βιντεοπαραγωγές Ω' διαλογής: το THE FAN μπορεί να είναι μια μπαλαφάρα-τσιχλόφουσκα, αλλά βλέπεται ευχάριστα, έχει γρήγορους ρυθμούς και είναι μια διεκπεραίωση αξιοπρεπέστατη. Πέρασε απαρατήρητη σχεδόν, παρά την παρουσία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε δεύτερο ρόλο που ήταν υποψήφιος για βραβείο MTV ως καλύτερος κακός.

-Δύο χρόνια μετά θα σκηνοθετήσει ακόμη ένα καλό μπλοκμπάστερ: το ΕNEMY OF THE STATE θα γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του, ένα από τα φιλμ που σύστησαν σε ευρύ κοινό ως ανερχόμενο αστέρα τον Γουίλ Σμιθ και περιέχει εύστοχους προβληματισμούς για τις μεθόδους των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, έστω και νερωμένες, ενώ ο Τζιν Χάκμαν διαθέτει έναν πολύ ενδιαφέορν ρόλο που θυμίζει αυτόν της ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ. Υποψηφιότητα στα βραβεία MTV για τον Γουιλ Σμιθ ως καλύτερη ανδρική ερμηνεία.

-Το 2001 ακολουθεί ακόμη μια καλή στιγμή ανάλογου ύφους, το SPY GAME, το οποίο όταν δε ζαλίζει με την υπερβάλλοντος ζήλου σκηνοθεσία της σε σημείο ζαλισμού (το σημείο στην καριέρα του Σκοτ οπού η κάμερά του αρχίζει να γίνεται υπερβολικά κολπατζίδικη όσο ποτέ άλλοτε) ασκεί εύστοχη κριτική στη δράση της CIA, δείχνει ένα καλά δομημένο σενάριο και αποσπά καλές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο (Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Μπραντ Πιτ).

-Ωστόσο, το 2004, θα τον φτύσουν μέχρι και οι πέτρες: Φασίζον, αιμοσταγές, μονοδιάστατο, ψευτοεντυπωσιακό, ψευτοσυγκινησιακό είναι μόνο μερικές από τις κατηγορίες που θα προσδεθούν στον MAN ON FIRE, ακόμη μια συνεργασία του σκηνοθέτη με τον Ουάσινγκτον σε σενάριο του φοβερού και τρομερού Μπράιαν Χέλγκελαντ. Προσωπικά εγώ τη βρίσκω ενδιαφέρουσα ταινία που θα μπορούσε να γίνει καλύτερη αν διαρκούσε μισή ώρα λιγότερη, είχε σφιχτότερη σκηνοθεσία χωρίς πολλά κολπάκια και αν έλειπαν κάποιοι συναισθηματικοί εκβιασμοί. Παρόλες τις αδυναμίες, πρόκειται για ενδιαφέρον έργο.

-Ξαναερχόμαστε σε λάθη και κακές στιγμές: το DOMINO, αν και διαπραγματεύεται ένα ενδιαφέρον θέμα, παραδίδεται στο γνωστό Σκοτικό στυλάκι της κακιάς ώρας, είναι εντελώς μονοδιάστατο σεναριακα, οι χαρακτήρες του δεν αναπτύσσονται επαρκώς και το μόνο που απομένει είναι μια συνεχόμενη ενοχλητική βαβούρα. Κρίμα το καστ, που περιλάμβανε μεταξύ άλλων τον Μίκι Ρουρκ λίγο πριν το μεγάλο comeback του με το THE WRESTLER φέτος (το μικρό ξεκινησε κατά τη γνώμη μου με το PLEDGE).

-Δυστυχώς για τον Τόνι το πάθημα δεν έγινε μάθημα κι αποφάσισε να κάνει έναν ανακυκλωμένο, αναμασημένο, ξαναζεσταμένο αχταρμά παλιότερων ταινιών του με το βαρετό και ανούσιο DEJA VU, ξανά σε συνεργασία με τον Ουάσινγκτον. Η σεναριακή ιδέα είναι ναι μεν ενδιαφέρουσα, αλλά εξελίσσεται με κακό τρόπο και έμφαση επιφανειακή στα οπτικά εφέ και στην όμορφη φωτογραφία. Δεν αρκούν όμως μόνο αυτά ρε φίλε...

Αναμένουμε την επόμενη συνεργασία με τον Ουάσινγκτον, το THE TAKING OF PELHAM 1 2 3 που αναμένεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

AFI-ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ

Όπου λόγω αυτής της επετείου, καλέστηκαν πολλοί άνθρωποι της κινηματογραφικής βιομηχανίας τη χρονιά του 2006 να πουν τις αγαπημένες τους ταινίες. Ποιοι και πόσοι θα δείτε στα βιντεάκια παρακάτω.

Υ.Γ. 1: Ο Τιμ Άλεν είναι περισσότερο ψαγμένος τελικά από όσο φαίνεται!

Υ.Γ.2: Η Εύα Μέντες δυστυχώς δικαιώνει το στερεότυπο της χαζής γκόμενας-κρίμα για την ίδια.

Μ. Νάιτ Σιάμαλαν-http://www.youtube.com/watch?v=aWUdhGLjJ14

Πολ Ντάνο-http://www.youtube.com/watch?v=_y91cx2N3c0&feature=channel

Τόνι Κολέτ-http://www.youtube.com/watch?v=cYJlg8PwMzM&feature=channel

Νόρμαν Τζούισον-http://www.youtube.com/watch?v=zq7JRSpS28o&feature=channel

Αλ Πατσίνο-http://www.youtube.com/watch?v=v7Y7_Qq5oEM&feature=channel

Τιμ Άλεν-http://www.youtube.com/watch?v=7cMOVqmBfPU&feature=channel

Κρις Ο'Ντόνελ-http://www.youtube.com/watch?v=wDXXTARXLyc&feature=channel

Έλεν Μίρεν-http://www.youtube.com/watch?v=U04ZOnFgK0s&feature=channel

Γκρεγκ Κινίαρ-http://www.youtube.com/watch?v=N7MamAHy1C4&feature=channel

Μάλκολμ Μακ Ντάουελ-http://www.youtube.com/watch?v=O9Iz30fnP2I&feature=channel

Πήτερ Μπογκντάνοβιτς-http://www.youtube.com/watch?v=N2YeYmitcvM&feature=channel

Σπάικ Λι-http://www.youtube.com/watch?v=IwtOcbVRG5w&feature=channel

Γουίλιαμ Φρίντκιν-http://www.youtube.com/watch?v=no1Dx1EI5uY&feature=channel

Χάρισον Φορντ-http://www.youtube.com/watch?v=ePMkFm1fs0U&feature=channel

Ντέμπι Ρέινολντς-http://www.youtube.com/watch?v=DixvYPWeb4s&feature=channel

Έυα Μέντες-http://www.youtube.com/watch?v=kfy3LshXzh4&feature=channel

Λάιζα Μινέλι-http://www.youtube.com/watch?v=ABmNSA4Lo4U&feature=channel

Έντουαρντ Ζούικ-http://www.youtube.com/watch?v=GTSHHM3WqZ8&feature=channel

Λάρι Τσαρλς-http://www.youtube.com/watch?v=VC-CA2yqzMQ&feature=channel

Άμπιγκειλ Μπρέσλιν-http://www.youtube.com/watch?v=dPb_WoC9S9o&feature=channel

Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου-http://www.youtube.com/watch?v=3ciCMN_tLcY&feature=channel

Πήτερ Μπεργκ-http://www.youtube.com/watch?v=39edGciEBK0&feature=channel

Κλιντ Ίστγουντ-http://www.youtube.com/watch?v=c14nUY_ZyQA&feature=channel

LA JETEE

http://www.youtube.com/watch?v=3RvmJan17q8

Ή αλλιώς, η ταινία διάρκειας κάτι λιγότερο από μισής ώρας η οποία ενέμπνευσε μια ταινία δυόμισι ωρών, τους 12 ΠΙΘΗΚΟΥΣ του Τέρι Γκίλιαμ. Προσωπικά, δε θέλω να το παίξω "ψαγμένος" και "κουλτουριάρης", αλλά προτιμώ αυτό το μικρό αριστούργημα απο το ριμέικ του Γκίλιαμ.

ΑΥΤΕΣ ΗΤΑΝ ΤΑΙΝΙΕΣ...

http://www.youtube.com/watch?v=yLmTXmtvi6Y

Κρίμα που στο παραπάνω λινκ βρίσκονται μόλις τα δύο πρώτα λεπτά αυτού του θρυλικού έργου και όχι ολόκληρο ένα εκ των αριστουργημάτων του εγχώριού μας κινηματογράφου...

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΙΤΣ;

• THE LODGER: Μόνος μέσα σε ένα αναγνωστήριο με την πλάτη στην κάμερα.
• ΒLACKMAIL: Τσαντισμένος επιβάτης λεωφορείου λόγω ενός παιδιού-ζιζανίου που δεν τον αφήνει να διαβάσει εφημερίδα.
• MURDER: Απλός περαστικός που περπατάει στο δρόμο.
• THE 39 STEPS: Και πάλι περαστικός που περπατάει στο δρόμο.
• YOUNG AND INNOCENT: Ένας εκ των ρεπορτερ που περιμένουν έξω από ένα δικαστήριο.
• THE LADY VANISHES: Από τους επιβάτες ενός τρένου που κατεβαίνουν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Λονδίνου.
• FOREIGN CORRESPODENT: Περαστικός στο δρόμο που διαβάζει μια εφημερίδα.
• REBECCA: Περαστικός στο δρόμο (πόσες φορές το έχω γράψει αυτό;;) έξω από έναν τηλεφωνικό θάλαμο.
• SABOTEUR: Ένας από τους πελάτες ενός εφημεριδοπωλείου.
• SHADOW OF A DOUBT: Χαρτοπαίκτης που παίζει πόκερ και του έκατσε με φουλ.
• LIFEBOAT: Σε ένα διαφημιστικό ενός προϊόντος αδυνατίσματος ονόματι Reduco σε μια εφημερίδα, εμφανίζονται υποτιθέμενες φωτογραφίες του "πριν" και "αφ'ότου δοκιμάσει το Reduco".
• SPELLBOUND: Βγαίνει από ένα γεμάτο ασανσέρ καπνίζοντας άνετα ένα μεγάλο πούρο.
• NOTORIOUS: Ένας από τους καλεσμένους του πάρτι που πίνει σαμπάνια.
• THE PARADINE CASE: Κατεβαίνει από ένα τρένο μαζί με άλλους επιβάτες έχοντας μαζί του μια θήκη βιολοντσέλου.
• THE ROPE: Έξω από το παράθυρο φαίνεται ως φωτεινή μαρκίζα μαγαζιού το περίφημο σκίτσο του προφίλ του Χίτσκοκ.
• UNDER CAPRICORN: Καλεσμένος στη δεξίωση του Κυβερνήτη.
• STAGE FRIGHT: Περαστικός στο δρόμο που στρέφει απότομα το κεφάλι του μόλις ακούει την Τζέιν Ουάιμαν να λέει λίγο φωναχτά τα λόγια που της έμαθαν να λέει σε μια παράσταση.
• STRANGERS ON A TRAIN: Όταν ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ κατεβαίνει από το τρένο, ο Χιτσκοκ ανεβαίνει κρατώντας μια θήκη κοντραμπάσου.
• I CONFESS: Περαστικός στο δρόμο στην κορυφή μιας ψηλής σκάλας για πεζούς.
• DIAL M FOR MURDER: Ένας από τους πολλούς καλεσμένους στη φωτογραφία με το πάρτι της συνάντησης των παλιών συμμαθητών.
• REAR WINDOW: Κουρδίζει το ρολόι που υπάρζει στο διαμέρισμα του μουσικού.
• TO CATCH A THIEF: Κάθεται στο λεωφορείο ακριβώς δίπλα από τον Κάρι Γκραντ.
• THE TROUBLE WITH HARRY: Περαστικός στο δρόμο που τυχαία περνάει μπροστά από μια υπαίθρια έκθεση.
• THE MAN WHO KNEW TOO MUCH: Ένας από το κοινό στο Μαράκες που παρακολουθεί τους ακροβάτες που δίνουν παράσταση.
• THE WRONG MAN: Απλά εμφανίζεται για λίγο ως presenter παρουσιάζοντας την ταινία.
• VERTIGO: Περαστικός μπροστά από την έξοδο ενός ναυπηγείου με μια θήκη τρομπέτας.
• NORTH BY NORTHWEST: Τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, αλλά πολύ αργά. Μόλις φτάνει η πόρτα κλείνει.
• PSYCHO: Περαστικός έξω από το γραφείο της Τζάνετ Λι φορώντας ένα καουμπόικο καπέλο.
• THE BIRDS: Βγαίνει έξω από ένα κατάστημα με ζώα κρατώντας από το λουρί δυο μαλλιαρά σκυλάκια.
• MARNIE: Περπατώντας στο διάδρομο του ξενοδοχείου στο οποίο μένει η Τίπι Χέντρεν.
• TORN CURTAIN: Πάλι σε ξενοδοχείο, όπου στην αγκαλιά του κρατάει ένα μωρό.
• TOPAZ: Μια νοσοκόμα τον μετακινεί με αναπηρικό καροτσάκι, αλλά μετά ο ίδιος ως εκ θαύματος σηκώνεται.
• FRENZY: Ένας εκ των ακροατών μιας πολιτικής ομιλίας (που ξαφνικά θα διακοπεί λόγω της εμφάνισης ενός πτώματος) δίπλα στον Τάμεση.
• FAMILY PLOT: Φαίνεται η σκιά του πίσω από την πόρτα ενός ληξιαρχείου.

Πηγή: "Alfred Hitchcok", Εκδόσεις TASCHEN

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!!!

Φυσικά, λόγω εορταστικών ημερών, αναπόφευκτα για κανά τριήμερο θα είμαι εκτός. Οπότε καινούριες δημοσιεύσεις και απαντήσεις σε παλιότερα σχόλια από την Τετάρτη 22/4 και πάλι ξανά για τις "Κινηματογραφικές σκέψεις". Καλό Πάσχα λοιπόν με τις καλύτερες ευχές από μένα!!!

ΟΙ 100 ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ PREMIERE

Απαράδεκτη λίστα. Απλά απαράδεκτη. Πολύ απλά απαράδεκτη. Αυτά.

100. Μάλκολμ Μακ Ντάουελ-ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ
99. Στηβ Μάρτιν-ΤΟ ΒΛΑΚΟΜΟΥΤΡΟ
98. Μπάρμπαρα Στάνγουικ-ΜΕ ΔΙΠΛΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
97. Μπεν Κίνγσκλεϊ-ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΤΗΝΟΣ
96. Τζούντι Χόλιντεϊ-BORN YESTERDAY
95. Άντζελα Μπάσετ-ΤΙΝΑ
94. Πήτερ Λόρε-Μ
93. Τζόαν Κρόφορντ-ΘΥΕΛΛΑ ΣΕ ΜΗΤΡΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ
92. Κλιντ Ίστγουντ-Ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΚΑΛΑΧΑΝ
91. Τζέιν Φόντα-Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ
90. Τζεφ Μπρίτζες-Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΕΜΠΟΦΣΚΙ
89. Γκονγκ Λι-ΑΝΤΙΟ ΠΑΛΛΑΚΙΔΑ ΜΟΥ
88. Κρίστοφερ Γουόκεν-Ο ΕΛΑΦΟΚΥΝΗΓΟΣ
87. Τζον Γουέιν-Η ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
86. Ρόμπερτ Γουόκερ-Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΤΟΥ ΕΞΠΡΕΣ
85. Τζέσικα Λανγκ-ΦΡΑΝΣΙΣ
84. Αντζέλικα Χιούστον-ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ
83. Χίλαρι Σουάνκ-BOYS DON'T CRY
82. Τζορτζ Σ. Σκοτ-ΠΑΤΤΟΝ, Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΗΣ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑΣ
81. Κέιτ Γουίνσλετ-Η ΑΙΩΝΙΑ ΛΙΑΚΑΔΑ ΕΝΟΣ ΚΑΘΑΡΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
80. Ζαν Μορό-ΖΙΛ ΚΑΙ ΤΖΙΜ
79. Τζόνι Ντεπ-ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ: Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΟΥ
78. Τοσίρο Μιφούνε-ΓΙΟΖΙΜΠΟ
77. Μόργκαν Φρίμαν-ΤΟ ΔΟΚΑΝΟ
76. Μπαρτ Λάνκαστερ-ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
75. Τζούλι Κρίστι-ΝΤΑΡΛΙΝΓΚ
74. Μάντλιν Καν-ΜΠΟΤΕΣ, ΣΠΙΡΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΥΤΕΣ ΣΕΛΕΣ
73. Τζον Τραβόλτα-ΠΥΡΕΤΟΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ
72. Τζούντι Γκάρλαντ-ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ
71. Μέριλ Στριπ-Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΕΝ ΣΙΛΚΓΟΥΝΤ
70. Άντονι Χόπκινς-Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ
69. Γκλόρια Σουάνσον-Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ
68. Κάρι Γκραντ-Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΗ
67. Σπένσερ Τρέισι-ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ
66. Χόλι Χάντερ-ΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ
65. Τζακ Λέμον-ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΚΑΥΤΟ
64. Πολ Νιούμαν-Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ
63. Τζίνα Ρόουλαντς-ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ
62. Γκάρι Όλντμαν-ΣΙΝΤ ΚΑΙ ΝΑΝΣΙ
61. Ρέιφ Φάινς-Η ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΛΕΡ
60. Ντάιαν Κίτον-ΝΕΥΡΙΚΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ
59. Κατρίν Ντενέβ-Η ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
58. Σίγκουρνεϊ Γουίβερ-ΑΛΙΕΝ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
57. Μαξ Φον Σιντόφ-ΠΕΛΕ Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ
56. Τζόντι Φόστερ-ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ
55. Σίντνεϊ Πουατιέ-ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ
54. Κάθριν Χέπμπορν-ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ
53. Nτάνιελ Ντέι Λιούις-ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
52. Έμα Τόμπσον-ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ
51. Χενρι Φόντα-ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ
50. Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ-ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ ΤΗΣ ΜΑΛΤΑΣ
49. Λιβ Ούλμαν-ΠΕΡΣΟΝΑ
48. Μπιλ Μάρεϊ-Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΜΟΤΑΣ
47. Τζακ Νίκολσον-ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ
46. Τομ Χανκς-Ο ΝΑΥΑΓΟΣ
45. Ριζ Γούιδερσπουν-ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ
44. Τσάριλ Τσάπλιν-ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
43. Τζέιμς Ντιν-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ
42. Ρόμπερτ Ντε Νίρο-Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ
41. Σάμιουελ Τζάκσον-PULP FICTION
40. Νικόλ Κίντμαν-ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΑ
39. Λόρενς Ολίβιε-ΡΙΧΑΡΔΟΣ Ο ΤΡΙΤΟΣ
38. Κάρολ Λομπάρντ-ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Η ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ
37. Τζιν Χάκμαν-Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ
36. Φέι Ντάναγουεϊ-ΤΣΑΪΝΑΤΑΟΥΝ
35. Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν-TRUMAN CAPOTE
34. Μπάστερ Κίτον-Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
33. Ντάστιν Χόφμαν-ΤΟΥΤΣΙ
32. Όντρεϊ Χέπμπορν-ΠΡΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΤΙΦΦΑΝΥΣ
31. Τζέιμι Φοξ-RAY
30. Τζέιμς Στιούαρτ-ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΙΛΙΓΓΟΥ
29. Πήτερ Σέλλερς-ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΚΥΡΙΕ ΤΣΑΝΣ
28. Ρόζαλιντ Ράσελ-Η ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ
27. Μάρλον Μπράντο-ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΝΓΚΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
26. Μαρία Φαλκονέτι-ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΖΑΝ ΝΤ'ΑΡΚ
25. Γκρέτα Γκάρμπο-ΝΙΝΟΤΣΚΑ
24. Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ-Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΣΙΕΡΡΑ ΜΑΔΡΕ
23. Ράσελ Κρόου-THE INSIDER
22. Tζόνι Ντεπ-Ο ΨΑΛΙΔΟΧΕΡΗΣ
21. Τζουλιέτα Μασίνα-ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΜΠΙΡΙΑ
20. Αλ Πατσίνο-Ο ΝΟΝΟΣ 2
19. Πολ Νιούμαν-Η ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ
18. Έμιλι Γουάτσον-ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ
17. Ντένζελ Ουάσινγκτον-ΜΑLCOLM X
16. Κάρι Γκραντ-ΝΟΤΟΡΙΟΥΣ
15. Τομ Χανκς-ΜΠΙΓΚ
14. Ρόμπερτ Ντιβάλ-ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
13. Κάθριν Χέπμπορν-ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ
12. Τζακ Νίκολσον-ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
11. Ντάνιελ Ντέι Λιούις-ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΠΟΔΙ
10. Ρόμπερτ Ντε Νίρο-ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ
9. Τζιν Γουάιλντερ-ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΪΝ ΤΖΟΥΝΙΟΡ
8. Τζέιμς Στιούαρτ-ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ
7. Ντάστιν Χόφμαν-Ο ΚΑΟΥΜΠΟΪ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ
6. Τζέιμς Κάγκνεϊ-YANKEE DOODLE DANDY
5. Μπέτι Ντέιβις-ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΑ
4. Αλ Πατσίνο-ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΜΕΡΑ
3. Μέριλ Στριπ-Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙ
2. Μάρλον Μπράντο-ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ
1. Πίτερ Ο' Τουλ-Ο ΛΟΡΕΝΣ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ


Τον ΝΟΝΟ του Μπράντο τον ξέχασαν ή τον θεώρησαν τόσο σπουδαίο ώστε να τον βάλουν σε ξεχωριστή λίστα;;; Πάλι καλά που δεν έβαλαν τον Λέσλι Νίλσεν από τις ΤΡΕΛΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ...

ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ

Πού διάολο έχουν εξαφανιστεί;;;

IMAGINE THAT TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=sc0-T9DiHHk

Όπου το μέλι πέφτει σύννεφο και ο Έντι Μέρφι προσπαθεί να μας αποδείξει για μυριοστή φορά ότι αυτό το κωμικό ταλέντο που είχαμε βρει στα '80s ήταν απλά μια συμπτωματική στιγμή, κάποτε, κάπου... Τουλάχιστον δε θα έχουμε μια ανεπανάληπτη προσβολή στην ανθρώπινη νοημοσύνη (NORBIT).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ: 1944-2009

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ DOUBT

Παρακάτω, στις 28/3 θα βρείτε και γενικότερη κριτική πάνω στην ταινία. Λοιπόν, για όσους την έχουν δει: Έχω δυο πάρα πολύ σοβαρές σκηνοθετικές ενδείξεις που, για μένα, δείχνουν υπόγεια ότι ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν είχε όντως σεξουαλικές σχέσεις με το μαύρο αγόρι στην ταινία. Πρώτη: Στην εναρκτήρια σκηνή όπου κηρύττει, λέει για "μυστικά που όλοι κρατάμε μέσα μας και δε βγαίνουν παραέξω". Αναφέρει για παράδειγμα: "Είμαι άρρωστη και δεν το ξέρει κανείς τους. Υποφέρω μόνη μου". Το πλάνο εκείνη τη στιγμή δείχνει μια ηλικιωμένη που θα μπορούσε όντως να της συμβαίνει κάτι τέτοιο αν κρίνουμε από το βλέμμα της. Μετά ο Χόφμαν λέει άλλο παράδειγμα: "Έχει πεθάνει ο μοναδικός καλός μου φίλος κι αισθάνομαι μόνος". Τότε το πλάνο αλλάζει και δείχνει έναν άλλο τύπο που δακρύζει και παρακολουθεί προσηλωμένος, ο οποίος θα μπορούσε να είχε πάθει κάτι τέτοιο. Και το τελευταίο παράδειγμα που δίνει ο Χόφμαν: "Κανείς δεν ξέρει ότι έχω κάνει κάτι κακό". Και το πλάνο αυτήν τη φορά δείχνει τον ίδιο! Αν δε σας έπεισε αυτό, να ακόμη ένα: Μια σύντομη σκηνή, στην οποία, ένα βιτρό που δείχνει το "μάτι του Θεού" λάμπει υπό το φως του ήλιου του σούρουπου. Το φως πέφτει στα μάτια του Χόφμαν, το οποίο τον ενοχλεί, για αυτό φεύγει από το σημείο. Για μένα είναι ξεκάθαρος ο υπόγειος συμβολισμός...

JAMESON EMPIRE AWARDS 2009

Άλλα αντ' άλλων... Δείτε και θα καταλάβετε (μαυρισμένοι οι νικητές, οι υποψήφιοι αναφέρονται με απλά γράμματα).

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ: ΤΖΕΜΑ ΑΤΤΕΡΤΟΝ
ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΑΤΙΝΣΟΝ
ΤΖΙΜ ΣΤΑΡΤΖΕΣ
ΤΟΜΠΙ ΚΕΜΠΕΛ
ΧΕΪΛΙ ΑΤΓΟΥΕΛ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΩΜΩΔΙΑ: Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΡΑΜΠΟ
ΤΡΟΠΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
GHOST TOWN
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΜΠΡΙΖ
ΚΑΥΤΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ: EDEN LAKE
ΤΟ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ
Η ΟΜΙΧΛΗ
ΚΛΕΙΔΩΣΕΣ;
Ο ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΦΛΙΤ




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΘΡΙΛΕΡ: QUANTUM OF SOLACE
ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ
Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ
ΧΩΡΙΣ ΙΧΝΗ
ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΙ




ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ: ΡΑΣΕΛ ΚΡΟΟΥ




ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΝΟΛΑΝ (Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ)
ΠΟΛ ΤΟΜΑΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ (ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ)
ΤΙΜ ΜΠΑΡΤΟΝ (Ο ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΦΛΙΤ)
ΤΖΟΕΛ ΚΑΙ ΗΘΑΝ ΚΟΕΝ (ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ)
ΑΝΤΡΙΟΥ ΣΤΑΝΤΟΝ (ΓΟΥΟΛ-Υ)




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΥΠΕΡΗΡΩΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ/ΤΑΙΝΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ: WANTED
IRON MAN
HELLBOY II: Η ΧΡΥΣΗ ΣΤΡΑΤΙΑ
Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ
ΓΟΥΟΛ-Υ




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΑΟΥΝΤΡΑΚ: ΜΑΜΜΑ ΜΙΑ!
Ο ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΦΛΙΤ
ROCKNROLLA
QUANTUM OF SOLACE
ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ: ROCKNROLLA
ΕDEN LAKE
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΜΠΡΙΖ
Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΡΑΜΠΟ
HUNGER




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ: Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ
ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ
ΓΟΥΟΛ-Υ
ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ
IRON MAN




ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ: ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΜΠΕΪΛ (Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ)
ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΤΕΪ ΛΙΟΥΙΣ (ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ)
ΡΟΜΠΕΡΤ ΝΤΑΟΥΝΙ ΤΖΟΥΝΙΟΡ (IRON MAN)
ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΡΑΙΓΚ (QUANTUM OF SOLACE)
ΤΖΟΝΙ ΝΤΕΠ (Ο ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΦΛΙΤ)




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ: ΕΛΕΝΑ ΜΠΟΝΑΜ ΚΑΡΤΕΡ (Ο ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΦΛΙΤ)
ΑΝΤΖΕΛΙΝΑ ΤΖΟΛΙ (Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ)
ΕΛΕΝ ΠΕΪΤΖ (JUNO)
ΣΑΛΙ ΧΩΚΙΝΣ (ΤΥΧΕΡΗ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ)
ΟΛΓΚΑ ΚΟΥΡΙΛΕΝΚΟ (QUANTUM OF SOLACE)




ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ-ΝΤΑΝΙ ΜΠΟΪΛ




EMPIRE ICON: ΒΙΓΚΟ ΜΟΡΤΕΝΣΕΝ

ΟΙ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2008-2009 ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ-REMASTERED

Μετά από εξέταση των μέσων όρων αστεριών που έκανα στον πίνακα των κριτικών του περιοδικού "Αθηνόραμα" εντόπισα κάτι υπολογιστικά λάθη που είχα κάνει και τώρα πια σίγουρος, νομίζω ότι μπορώ να δημοσιεύσω τις απόψεις των Ελλήνων κριτικών για το ποιες φετινες ταινίες θεωρούν ως κορυφαίες. Λοιπόν:

1. ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ-4 ΑΣΤΕΡΙΑ-8.5/10
2. ΓΟΥΟΛ-Υ-4 ΑΣΤΕΡΙΑ-8/10
3. GRAN TORINO-4 ΑΣΤΕΡΙΑ-8/10
4. VICKY CRISTINA BARCELONA-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
5. ΤΡΕΙΣ ΠΙΘΗΚΟΙ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
6. ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
7. MILK-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
8. ΦΡΟΣΤ/ΝΙΞΟΝ: Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
9. ΓΟΜΟΡΡΑ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
10. ΜΕ ΛΕΝΕ ΣΤΕΛΛΑ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7/10

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΝΟ.7

Αυτήν τη φορά τα πράγματα θα είναι λίγο διαφορετικά. Θα δωθεί μια λίστα με διάσημους σκηνοθέτες που ξεκίνησαν στα '90s, οι οποίοι είναι, όπως και να το κάνουμε, πολλοί. Όσοι θέλουν μέσα απο αυτούς ας βγάλουν το TOP 5 τους ή να επισημάνουν παράλειψη της λίστας ενός σημαντικού ονόματος έτσι ώστε να περιεχθεί κι αυτό. Λοιπόν (τυχαία σειρά):

Κουέντιν Ταραντίνο
Πολ Τόμας Άντερσον
Ντέιβιντ Φίντσερ
Γουες Άντερσον
Φρανκ Ντάραμποντ
Κρίστοφερ Νόλαν
Μπράιαν Σίνγκερ
Γκάι Ρίτσι
Σαμ Μέντες
Αδερφοί Γουακόφσκι (λέεεεεεμε τώραααα)
Ντάρεν Αρονόφσκι
Ανγκ Λι
Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ
Μελ Γκίμπσον
Κέβιν Κόστνερ
Μ. Νάιτ Σιάμαλαν
Σον Πεν
Ντάνι Μπόιλ
Άντριου Στάντον
Μπραντ Μπερντ
Αλφόνσο Κουαρόν
Ματιέ Κάσοβιτς
Τόμας Βίντερμπεργκ
Ρίτσαρντ Λικλέιτερ
Τομ Τίκβερ
Χένρι Σέλικ
Βάλτερ Σάλες
Μάικλ Μπέι (ξαναλέεεεεεεεεεεεεμε τώρααααααααα)
Γιαν Ντε Μποντ (ξαναματελέεεεεεεεεεεεεεμε τώρααααααααααααα)
Τζον Σίνγκλετον
Άλεξ Πρόγιας
Γκάρι Φλέντερ
Στίβεν Ζέιλιαν
Γκρέγκορι Χόμπλιτ
Σοφία Κόπολα
Αντουάν Φουκουά
Ζαν Πιερ Ζενέ
Κιμ Κι Ντουκ
Μάικ Νιούελ
Κέβιν Σμιθ
Άντριου Νίκολ
Πολ Γ. Άντερσον
Αδερφοί Φαρέλι (respect)
Αδερφοί Χιουζ
Ε. Ελίας Μερίνγκε
Αλεξάντρ Πέτροφ
Μπαζ Λούρμαν
Τζέιμς Γκρέι
Βίνσεντ Γκάλο
Κίμπερλι Πιρς
Γκάβιν Ο'Κόννορ
Τζέιμς Μάνγκολντ
Σπάικ Τζόνζι
Αλεξάντερ Πέιν
Σκοτ Χικς
Άντι Τέναντ
Τζούλι Τέιμορ
Τζέι Ρόουτς
Τεντ Ντέμι
Αλεξάντερ Σοκούροφ
Νουρί Μπίλγκε Τζειλάν
Φατίχ Ακίν

Η ψηφοφορία λήγει στις 5/5. Η δική μου πεντάδα:

1. Φρανκ Ντάραμποντ (ναι, καλά βλέπετε)
2. Κρίστοφερ Νόλαν
3. Σαμ Μέντες
4. Κουέντιν Ταραντίνο
5. Πολ Τόμας Άντερσον

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΝΟ.6-ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Ομολογώ πως ψιλοστενοχωρήθηκα. Ντάξει, από τη μία βγήκε νικητής μια εξαιρετική ταινία από αυτήν την ψηφοφορία, αλλά τί να το κάνεις αν ο πραγματικός, ο πιο άξιος νικητής είναι σχεδόν τελευταίος. Με βαριά καρδιά λοιπόν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας του μπλογκ για την ποιοτική κατάταξη της τελευταίας πεντάδας των Όσκαρ:

1. MILK-26 ΒΑΘΜΟΙ
2. FROST/NIXON-26 ΒΑΘΜΟΙ
3. THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON-25 ΒΑΘΜΟΙ
4. SLUMDOG MILLIONAIRE-23 ΒΑΘΜΟΙ
5. THE READER-20 ΒΑΘΜΟΙ

Υ.Γ.: Γιώργο Μπουκάτσα, που ήσουν να δικαίωνες τουλάχιστον το SLUMDOG;;

...ΚΙ ΕΓΙΝΑ ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Λοιπόν, τον τελευταίο καιρό, επειδή εδώ και τρία χρόνια το προσωπικό μου ΤΟΡ ταινιών όλων των εποχών έχει μείνει αρκετά στάσιμο, προσπαθώ να αναθεωρήσω την αξιολόγησή μου για μερικές ταινίες στο μυαλό μου. Και η αναπόφευκτη χαριστική βολή ήρθε ξαφνικά χθες. Και ναι, αναθεώρησα για το ποια, υποκειμενικά μιλώντας, είναι για μένα η καλύτερη, η ανώτερη, η μέγιστη ταινία όλων των εποχών. Όσους γνωστούς θα ρωτούσατε μέχρι τώρα θα σας έλεγαν δίχως δεύτερη σκέψη ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ... Έλα όμως που δεν τώρα... Όσοι μαντέψουν ποια έχω στην κορυφή τώρα κερδίζουν... την αναγνώρισή μου!

Ο ΜΠΙΤΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ...

Θυμάστε πριν από 8 χρόνια το TOWN AND COUNTRY που τον καταβαράθρωσε στις ψυχές κριτικών και κοινού;;; Λοιπόν, σύμφωνα με μια συνέντευξη που πρόσφατα έδωσε στο VARIETY, επιστρέφει κρατώντας σκηνοθετική μπαγκέτα, υπογράφοντας το σενάριο και παίζοντας κιόλας, σε... ριμέικ της περιπέτειας των '80s MIDNIGHT RUN! Θα παίξει το ρόλο που υποδυόταν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο πρωτότυπο, ενώ στο ρόλο του Τσαρλς Γκρόντιν θα είναι ο Ρομπ Σνάιντερ. Ο Μπίτι δηλώνει χαρακτηριστικά: "Είναι ιδιόμορφος ηθοποιός. Μπορεί να έχει αποδοκιμαστεί σχεδόν από τους πάντες και ο Έμπερτ να τον έχει βρίσει, αλλά κανείς δεν φαντάζεται πόσο ταλέντο κρύβει μέσα του αυτό το παιδί. Όταν δείτε την ταινία θα καταλάβετε. Δίνει όλη του την ενέργεια και αποσπά μια εκπληκτική ερμηνεία. Πραγματικά απόλαυσα τη συνεργασία μαζί του. Δουλεύει με έναν τρόπο που θυμίζει τους πιο ώριμους αστέρες του Χόλλυγουντ".

Περισσότερες λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα παρακάτω:

http://www.google.gr/search?hl=el&q=%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1&meta=&aq=f&oq=

ΜΟΡΙΣ ΖΑΡ: 1924-2009

ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΟΥΕΝΤΙΝ ΤΑΡΑΝΤΙΝΟ

-Πρώην υπάλληλος βιντεοκλαμπάδικου, αρρωστημένος σινεφίλ και φαν των ταινιών exploitation, το γνωστό και μη εξαιρετέο τρομερό παιδί του σύγχρονου αμερικάνικου κινηματογράφου αποφάσισε να ασχοληθεί εμπερικά με τον κινηματογράφο το 1987, οπότε και ολοκλήρωσε την πρώτη του ταινία, μια μικρού μήκους και χαμηλού προϋπολογισμού κωμωδία γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, το MY BEST FRIEND'S BIRTHDAY, γυρισμένη με ερασιτέχνες ηθοποιούς και τον ίδιο τον Κουέντιν βεβαίως. Σήμερα έχει διασωθεί μόνο η μισή ταινία.

-Η δεύτερη ταινία του όμως είναι αυτή που θα σπείρει έναν μικρό πανικό στα σινεφίλ κυκλώματα και θα χρεωθεί λανθασμένα ως το ντεμπούτο του: το 1992. Το RESERVOIR DOGS είναι ένα έξυπνα γραμμένο, απρόβλεπτα βίαιο και σοφιστικέ δείγμα του σινεμά του Ταραντίνο, χωρίς όμως την ευέλικτη και εύστροφη κάμερά του που θα συνηθίσουμε στις επόμενες ταινίες του και κάπως αργό στους ρυθμούς του. Πάντως θα αποσπάσει ενθουσιώδη σχόλια και θα βραβευθεί σε διάφορα ανεξάρτητα φεστιβάλ: Τορόντο, Σάντανς κ.α..

-Ακολουθεί δυο χρόνια μετά ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε σήμερα: PULP FICTION. Ένας έξυπνος και σχεδόν ακαταμάχητος συνδυασμός μαύρης κωμωδίας, αστυνομικού δράματος, γκανγκστερικής περιπέτειας και καθαρού exploitation με εύστροφους διαλόγους, εξαιρετικό σάουντρακ μερικές εντυπωσιακές ερμηνείες (ο Σάμιουελ Τζάκσον έγινε cult icon χάρη σε αυτήν, ενώ δε θα μιλούσαμε για τον Τζον Τραβόλτα σήμερα αν δεν είχε προηγηθεί αυτό το φιλμ) και, κυρίως, μια αποτελεσματικότατη σκηνοθεσία από τον Ταραντίνο γεμάτη σινεφιλικές αναφορές που αποτέλεσε σημείο μίμησης για πολλούς. Τσουβάλι τα βραβεία: Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου για τον ίδιο τον Κουεντίν αλλά και για τον Ρότζερ Άβαρι που συνεργάστηκε μαζί του, άλλες έξι υποψηφιότητες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας για τον Ταραντίνο, α' ανδρικού ρόλου για τον Τραβόλτα, β' ανδρικού για τον Τζάκσον, β' γυναικείου για την Ούμα Θέρμαν και μοντάζ), δύο βραβεία BAFTA (σεναρίου και β' ανδρικού ρόλου) και άλλες εφτά υποψηφιότητες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α' ανδρικού ρόλου, β' γυναικείου, φωτογραφίας, μοντάζ και ήχου), Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών, υποψηφιότητα για Σεζάρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, βραβεία Ντονατέλο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και ξένου ηθοποιού (για τον Τραβόλτα), υποψηφιότητα από την Ένωση Σκηνοθετών για καλύτερο σκηνοθετικό επίτευγμα, Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σεναρίου και άλλες πέντε υποψηφιότητες (καλύτερης δραματικής ταινίας, σκηνοθεσίας, α' ανδρικού, β' ανδρικού και β' γυναικείου ρόλου), βραβεία MTV για καλύτερη χορευτική σεκάνς (η διάσημη πλέον σκηνή μεταξύ Τραβόλτα και Θέρμαν) και καλύτερη ταινία και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες (καλύτερου και καλύτερης ηθοποιού για το ζευγάρι που αναφέρθηκε παραπάνω, τραγουδιού για το διάσημο χιτ των Urge Overkil GIRL YOU'LL BE A WOMAN SOON και καλύτερου ζευγαριού για τους Τραβόλτα και Τζάκσον) και υποψηφιότητες της Ένωσης Ηθοποιών για α' ανδρικό, β' ανδρικό και β' γυναικείο ρόλο. Μεγάλο σουξέ στα ταμεία. Ουφ...

-Ακολούθησε ένα χρόνο μετά ένα ειδικό επεισόδιο της σειράς ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ, που ο ίδιος ο Ταραντίνο το σκηνοθέτησε και αν δεν κάνω λάθος πρέπει να ήταν το τελευταίο της πρώτης σεζόν. Μεταξύ μας, ποσως με ενδιαφέρει, μιας και δεν παρακολουθούσα τη συγκεκριμένη σειρά και με εκνευρίζουν οι επαναλήψεις που τακτικά δείχνουν διάφορα κανάλια σε απογευματινή ζώνη.

-Μετά, σε συνεργασία Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ (ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΠΟΛΗ), Αλεξάντρ Ρόκγουελ (ΔΥΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΟΥΠΑ) και Άλισον Άντερς (BORDER RADIO) θα υπογράψει ένα από τα συνολικά τέσσερα σκετς μιας αδιάφορης σπονδυλωτής κωμωδιούλας, το ΤΕΣΣΕΡΑ ΔΩΜΑΤΙΑ με τον Τιμ Ροθ και πλήθος άλλων γκεστ και θα κάνει τη διαφορά με ένα συμπαθές και αυτοσαρκαστικό φιλμάκι μικρού μήκους, το καλύτερο ίσως της ταινίας. Χρυσό Βατόμουρο για το γκεστ της Μαντόνα και υποψηφιότητα βραβείου MTV για... καλύτερο σάντουιτς.

-Συνεχίζει το 1997 με την πιο υποτιμημένη ταινία της καριέρας του, που όμως παίζει και να είναι η δεύτερη καλύτερή του μετά το PULP FICTION: το ΤΖΑΚΙ ΜΠΡΑΟΥΝ εναγκαλίσηκε από τους κριτικούς, όχι όμως κα τόσο από το κοινό, που όσο κι αν του άρεσε αυτό που ειδε, περίμενε κάτι αντάξιο του βεληνεκούς του χιτ του 1994. Ωστόσο, είναι ομολογουμένως ένα γοητευτικό, υπόγεια χιουμοριστικό και σαρδόνιο heist movie με εμφανείς τις πινελιές του δημιουργού της. Υποψήφιο για Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου για τον Ρόμπερτ Φόστερ, βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βερολίνου για τον Σάμιουελ Τζάκσον και υποψηφιότητα για Χρυσή Άρκτο, δυο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα (καλύτερου ηθοποιού σε κωμική ταινία για τον Σάμιουελ Τζάκσον, καλύτερης ηθοποιού σε κωμική ταινία για την Παμ Γκριρ), υποψηφιότητα βραβείου MTV για καλύτερο ηθοποιό για τον Σάμιουελ Τζάκσον και υποψηφιότητα από την Ένωση Ηθοποιών για καλύτερη ηθοποιό για την Παμ Γκριρ. Συνάντησε αρκετή εμπορική επιτυχία.

-Μετά από έξι χρόνια απουσιας από τα φιλμικά δρώμενα, ήταν έτοιμος να παρουσιάσει το νέο υπερφιλόδοξό του πόνημα: Μια ταινία φόρος τιμής στις διπλές προβολές που γίνοταν στα grindhouse με τη μία ταινία διάρκειας 100 λεπτών να ακολουθεί πίσω από την άλλη στην ίδια προβολή, με ένα διάλειμμα μόνο να τις χωρίζει. Το όνομα του πρότζεκτ: KILL BILL. Ωστόσο, οι αδελφοί Γουαινστάιν της MIRAMAX έκριναν ως υπερβολικά ριψοκίνδυνο το πρότζεκτ, και, ως άλλες... Νύφες, έκοψαν με το katana το φιλμ του Ταραντίνο στα δύο, με το πρώτο μέρος να βγαίνει τέλη του 2003 και το δεύτερο αρχές του 2004 (ως VOL.1 και 2 αντίστοιχα). Το αποτέλεσμα πάντως υπήρξε απολαυστικό: Συνδυασμός guilty pleasure (στο πρώτο μέρος) και ταινίας με οξυμένη αίσθηση του γούστου ταυτόχρονα (στο δεύτερο μέρος) και με τους διαλόγους trademark του Ταραντίνο, διαθέτει ταυτόχρονα την πιο κουλ περσόνα που δημιουργήθηκε από την πένα του Κουέντιν (Ούμα Θέρμαν βεβαίως). Βραβεία πρώτου μέρους: 5 υποψηφιότητες για βραβεία BAFTA (μουσικής από τον ράπερ RZA, ειδικών εφέ, μοντάζ, καλύτερης α' γυναικείας ερμηνείας από τη Θέρμαν και ήχου), υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε δραματική ταινία, τρία βραβεία MTV (καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, καλύτερης πάλης (μεταξύ Θέρμαν και Τσιάκι Κουριγιάμα) και καλύτερου "κακού" για τη Λούσι Λιου). Βραβεία δεύτερου μέρους: δύο υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες (καλύτερης α' γυναικείας ερμηνείας σε δραματική ταινία και καλύτερου β' αντρικού ρόλου για τον υπερ-κουλ Ντέιβιντ Κάρανταϊν), βραβείο MTV για καλύτερη πάλη (μεταξύ Θέρμαν και Ντάριλ Χάνα) και άλλες δύο υποψηφιότητες (καλύτερης ταινίας και καλύτερης γυναικεάς ερμηνείας).

-Θα σκηνοθετήσει ένα χρόνο αργότερα μόλις θα σκηνοθετήσει ένα επεισόδιο της εκπομπής Jimmy Kemmel Live!, ένα μείγμα talk show και stand up comedy που έχει γνωρίσει μέχρι στιγμής 7 σεζόν, αλλά προσωπικά δεν ήξερα τίποτε απολύτως για αυτήν πριν την ακούσω.

-Ως special guest director θα γυρίσει μια μόλις σκηνή ελάχιστης διάρκειας του SIN CITY, συγκεκριμένα αυτή που ο Μπενίτσιο Ντελ Τόρο οδηγεί έχοντας καταληφθεί από ενοχές. Η ανταμοιβή του από τον κολλητό του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ που συν-σκηνοθέτησε την υπόλοιπη ταινία με τον κομικά Φρανκ Μίλερ θα είναι ένα ολόκληρο δολλάριο!

-Το 2005 θα σκηνοθετήσει δύο σπέσιαλ επεισόδια του δημοφιλούς σήριαλ CSI με τον υπότιτλο GRAVE DANGER, λαμβάνοντας τον ενθουσιασμό τόσο των τηλεκριτικών όσο και του αφοσιωμένου και πιστού κοινού (και όχι μόνο).

-Δυο χρόνια αργότερα, σε ακόμη ένα σχέδιο παρέα με το φίλο του Ροντρίγκεζ, θα δώσει άλλον έναν φόρο τιμής στις ταινίες grindhouse, με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο GRINDHOUSE, γυρισμένο στο ίδιο στυλ με το KILL BILL. Ο Ταραντίνο ανέλαβε να σκηνοθετήσει το DEATH PROOF, ένα διασκεδαστικότατο, αλλά ομολογουμένως τίποτα περισσότερο, φιλμάκι, με έναν απολαυστικό Κερτ Ράσελ, ωραίες κορασίδες στους κύριως ρόλους και καλογυρισμένες σκηνές καταδίωξης στους αμερικάνικους δρόμους. Ωστόσο, μετά την εμπορική αποτυχία στα ταμεία, οι Γουαινστάιν θα κάνουν την ίδια τακτική με το KILL BILL διανέμοντας ξεχωριστά τις δυο ταινίες στην υπόλοιπη Ευρώπη (η άλλη αποτέλεσε η ζομπο-επιστημονική φαντασία PLANET TERROR). Υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών.

Εν αναμονή του INGLOURIOUS BASTERDS.

ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΑΪΚΛ ΜΑΝ

-Αν και λίγοι το ξέρουν, αυτός ο σπουδαίος σκηνοθέτης, ένας από τους σπουδαιότερους πο σήμερα διαθέτει η Αμερική, έκανε το φιλμικό του ντεμπούτο το 1968 παρακαλώ, δηλαδή ήταν ιδίας γενιάς με τον Σκορσέζε και τον Ντε Πάλμα (αν και άργησε, σε αντίθεση με τους προηγούμενους δύο, να βρει την αναγνώριση). Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο αποτέλεσε το άγνωστο ντοκιμαντέρ INSURRECTION, που ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν δει.

-Συνέχισε με ένα πειραματικό φιλμ μικρού μήκους (μόλις 8 λεπτών) ονόματι JAUNPURI το 1971 που έμεινε στο περιθώριο λόγω των πολύ κακών σχολίων που απέσπασε από ενώσεις μικρομηκάδων.

-Αυτό όμως δεν τον πτόησε. Ένα χρόνο μετά θα υπέγραφε μια μεγαλύτερου μήκους... μικρή ταινία, και πάλι ντοκιμαντέρ, το 17 DAYS DOWN THE LINE, μια αυτοβιογραφική ματιά ενός υπαρκτού συγγραφέα τηλεοπτικών σειρών ονόματι Μάρβιν Κούπφερ. Και πάλι θα περνούσε απαρατήρητος.

-Σκηνοθέτησε ένα επεισόδιο της, στη δεκαετία του '70, δημοφιλούς σειράς POLICE WOMAN, που έκανε φίρμα για μια νύχτα το όνομα της πρωταγωνίστριάς της, Άντζι Ντίκινσον (η οποία στην πρώτη σεζόν μάλιστα πήρε Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της).

-Η πρώτη αναγνώριση ήρθε: Το 1979 θα σκηνοθετήσει την τηλεταινία THE JERICHO MILE που θα κάνει μεγάλη εντύπωση λόγω της θεματικής της (ένας αθλητής που φυλακίζεται μετά την εμπλοκή του σε κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών), θα αποσπάσει ενθουσιώδεις κριτικές από τον Τύπο και θα βραβευθεί με τρία Έμμυ: καλύτερου μοντάζ, σεναρίου και ανδρικής ερμηνείας για τον Πίτερ Στράους, ενώ υπήρξε υποψήφια στα ίδια βραβεία ως καλύτερο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Επίσης ο Μαν βραβεύθηκε από την Ένωση Σκηνοθετών για καλύτερη σκηνοθεσία σε τηλεταινία.

-Δύο χρόνια μετά θα κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο: το ρεαλιστικό αστυνομικό δράμα THIEF με τον Τζέιμς Κάαν και τον Τζέιμς Μπελούσι όχι μόνο διαθέτει παντού εμφανέστατο το σκηνοθετικό ύφος του δημιουργού του, αλλά και την προβληματική του (ένας εκτελεστής της μαφίας, λίγο πριν αποκτήσει την κανονική ζωή που τόσο επιθυμεί, του ανατίθεται μια ακόμη τελευταία αποστολή). Απέσπασε θετικότατα σχόλια από κοινό και κριτικούς, ήταν υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (υπό τον τίτλο VIOLENT STREETS), αλλά και για Χρυσό Βατόμουρο χειρότερης μουσικής επένδυσης.

-Αντιθέτως, δυο χρόνια μετά, θα ξενερώσει αρκετούς με το επόμενο φιλμ του, το THE KEEP, ένα μείγμα ταινίας φαντασίας και τρόμου με τον Σκοτ Γκλεν ως Εβραίο πράκτορα που προσπαθεί να σταματήσει μια ομάδα νεο-Ναζί από το να εξαπολύσουν μια ανεξέλεγκτη μεταφυσική δύναμη που μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα και θα λάβει κριτικές που θα χαρακτήριζαν την ταινία του αφελή και εκτός ρεαλισμού, ενώ θα πάτωνε και στα ταμεία.

-Θα ξαναλάβει την εμπιστοσύνη του κοινού με τη διάσημη ταινία που εισήγαγε τους θεατές στη μυθολογία του Τόμας Χάρις και του περίφημου ήρωά του, Χάνιμπαλ Λέκτερ: MANHUNTER. Ένα εντυπωσιακό, ατμοσφαιρικό και διαβολικά έξυπνο αστυνομικό θρίλερ που... θα είχε την ατυχία να του παρθούν τα σκήπτρα 5 χρόνια αργότερα με το ακόμη καλύτερο SILENCE OF THE LAMBS του Τζόναθαν Ντέμι που θα σάρωνε τα βραβεία! Πάντως, ο Μπράιαν Κοξ, κακά τα ψέματα, έβαλε πολλές από τις βάσεις που θα χρησιμοποιούσε ο Άντονι Χόπκινς στη δική του ενσάρκωση του διαβολικού καθηγητή.

-Θα σκηνοθετήσει ένα επεισόδιο της ολίγον βραχύβιας αστυνομικής σειράς CRIME WORLD με τον Ντένις Φαρίνα, το Top of the world, που όλως τυχαίως, εκπροσώπησε τη σειρά στα βραβεία Έμμι.

-Από εδώ και πέρα, η πορεία του Μαν θα αλλάξει μοιραία: το L.A. TAKEDOWN, μια αστυνομική τηλεταινία δράσης που επικεντρώνεται στη σχέση ενός ληστή κι ενός αστυνομικού δε θα ενθουσιάσει πολλούς και θα περάσει σχεδόν απαρατήρητη, αλλά θα επηρεάσει το δημιουργό της για τη σπουδαιότερη ταινία της φιλμογραφίας του και μια από τις καλύτερες της δεκαετίας στην οποία γυρίστηκε.

-1992: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΜΟΪΚΑΝΩΝ. Ο Μαν είχε κάνει ταινίες που πάντα άρεσαν σε κοινό και κριτικούς, πρώτη φορά όμως λάμβανε τόσο θετική ανταπόκριση με αυτήν τη σπουδαία, συναρπαστική και συγκινητική ταυτόχρονα ταινία εποχής, αποσπώντας και μια μεγαλειώδη ερμηνεία από τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Η ταινία του θα βραβευόταν με Όσκαρ καλύτερου ήχου, με BAFTA καλύτερης φωτογραφίας και μακιγιάζ, ενώ θα ήταν υποψήφια και για BAFTA καλύτερου ηθοποιού (για τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις φυσικά), κοστουμιών, μουσικής (Τρέβορ Τζόουνς, Ράντι Έντελμαν), καλλιτεχνικής διεύθυνσης και ήχου και για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης μουσικής.

-Εδώ φτάνουμε ίσως στο ζενίθ, στο απόγειο της καριέρας αυτού του δημιουργού: ΕΝΤΑΣΗ. Όχι απλά μια συνάντηση ιερών τεράτων του σινεμά (Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Αλ Πατσίνο, με τον πρώτο να κλέβει την παράσταση με μια εκπληκτική, στωικής στόφας ερμηνεία), αλλά ταυτόχρονα και μια ανεπανάληπτη, μεγαλειώδη σπουδή χαρακτήρων ντυμένη με μανδύα αστυνομικής περιπέτειας, διαθέτοντας το μεγαλείο ενός επικού φιλμ (ιδιαίτερα στην απίστευτη σκηνή της ληστείας στη μέση της ταινίας, όπου ο Μαν δίνει ρέστα περφεξιονισμού). Θα αγνοηθεί επειδεικτικά από οποιαδήποτε είδους βράβευση (μόνο το MTV θα αποδειχθεί γενναιόδωρο, χαρίζοντας μια υποψηφιότητα πιο... ποθητού αρσενικού για τον Βαλ Κίλμερ) για να γραφτεί βαθιά στις ψυχές κοινού και κριτικών και κάνοντας μεγάλη εμπορική επιτυχία.

-Άλλο ένα αριστούγημα σερί: THE INSIDER. Έχοντας φτάσει στο απόγειο και ταυτόχρονα στο πιο ώριμο σημείο της σκηνοθετικής του τεχνικής, ο Μαν παραδίδει ένα ψηφιδωτό της σημερινής μας κοινωνίας, της αδίστακτης επιβολής των πολυεθνικών και των αισχρών τους τακτικών ενάντια στην ελευθερία του λόγου. Περνώντας κάπως απαρατήρητος στα ταμεία, αλλά λαμβάνοντας ενθουσιώδεις κριτικές από παντού, επιτέλους θα αναγνωριστεί, αλλά με υποψηφιότητες μόνο για βραβεία: 7 υποψηφιότητες για Όσκαρ (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, καλύτερης α' ανδρικής ερμηνείας για έναν πολύ καλό Ράσελ Κρόου, φωτογραφίας, μοντάζ, ήχου και σεναρίου για τους Έρικ Ροθ και Μάικλ Μαν), υποψηφιότητα BAFTA α' ανδρικής ερμηνείας, υποψηφιότητα από την Ένωση Σκηνοθετών για καλύτερο σκηνοθετικό επίτευγμα, πέντε υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες (καλύτερης δραματικής ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη, καλύτερης μουσικής για τις εκπληκτικές συνθέσεις της Λίζα Τζέραρντ, καλύτερης α' ανδρικής ερμηνείας σε δραματική ταινία, καλύτερου σεναρίου), υποψηφιότητα από την Ένωση Παραγωγών ως καλύτερη ταινία, υποψηφιότητα από την Ένωση Ηθοποιών για α' ανδρική ερμηνεία, υποψηφιότητα από την Ένωση Συγγραφέων για καλύτερο σενάριο και τιμητικό βραβείο Πολ Σέλβιν.

-Μετά από όλα αυτά, λογικό είναι οι προδοκίες για το επόμενο φιλμ του Μαν να είναι ιδιαιτέρως αυξημένες. Αλλά δυστυχώς δεν επαληθεύτηκαν στον αναμενόμενο βαθμό: το ALI, αν και επιδέξια σκηνοθετημένο, με μια εντυπωσιακή ερμηνευτική παρουσία από τον Γουίλ Σμιθ, την καλύτερη που έχει ίσως δώσει μέχρι στιγμής, δεν καταφέρνει να εμβαθύνει όσο θα έπρεπε στο βίο του πιο διάσημου πυγμάχου όλων των εποχών (Μοχάμετ Άλι), αν και αναπτύσσει επαρκώς τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές του. Ωστόσο, αυτήν τη φορά κοινό και κριτικοί θα σταθούν πιο σκληροί απέναντί του, λίγο άδικα είναι η αλήθεια. Δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ (α' ανδρικού ρόλου για τον Γουίλ Σμιθ και β' ανδρικού για τον Γιον Βόιτ), τρεις για Χρυσές Σφαίρες (α' ανδρικού σε δραματική ταινία, β' ανδρικού και μουσικού σκόρ για την Λίζα Τζέραρντ) και βραβείο MTV καλύτερης ανδρικής ερμηνείας για τον Γουίλ Σμιθ.

-Μετά από αυτό, ο Μαν επιστρέφει στο ύφος της ΕΝΤΑΣΗΣ με μια αστυνομική περιπέτεια κάπως πιο μελαγχολική κι εσωστρεφής: το COLLATERAL θα μπορούσε να έχει εύσημα μόνο και μόνο για την πανέξυπνη κεντρική σεναριακή του ιδέα (ένας ταξιτζής εκβιάζεται να εξυπηρετήσει έναν δολοφόνο για να τον πάει στους ανθρώπους που έχει να εκτελέσει), αλλά καταφέρνει να είναι πολλά περισσότερα χάρη στους έξυπνους διαλόγους του, την εμφανέστατη σκηνοθετική υπογραφή του Μαν και τις εκπληκτικές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζευγαριού (Τομ Κρουζ, Τζέιμι Φοξ). Μεγάλη εμπορική επιτυχία, πολύ καλές κριτικές. Δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ (β' ανδρικού ρόλου για τον Τζειμι Φοξ και μοντάζ), βραβείο BAFTA καλύτερης φωτογραφίας και υποψηφιότητες για μοντάζ, β' ανδρικό ρόλο, πρωτότυπο σεναριο (Στιούαρτ Μπίτι), ήχο και σκηνοθεσία, υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα β' ανδρικού ρόλου, υποψηφιότητα για βραβείο MTV καλύτερου "κακού" για τον Τομ Κρουζ, υποψηφιότητα από την Ένωση Ηθοποιών για β' ανδρικό ρόλο και Future Film Festival Digital Award στο Φεστιβάλ Βενετίας.

-Ωστόσο, δεν ήταν και τόσο καλό να ελπίζουμε και τόσο για το επόμενο βήμα: το MIAMI VICE καλά έκανε και δεν ακολούθησε πιστά το ύφος της ομώνυμης σειράς στην οποία ελεύθερα βασίστηκε αρκεί να μην ήταν, όπως και η σειρά, μια απλά καλογυαλισμένη, υπερβίαιη τσιχλόφουσκα με ολίγη επιφανειακή προβληματική γύρω από την αστυνομική διαφθορά έτσι για το άλλοθι. Ακόμη και το συνήθως αξιόπιστο πρωταγωνιστικό ζευγάρι δεν κάνει τίποτε άλλο από το να το παίζει δήθεν σκληρό κι αδιάφθορο.

Αναμένουμε λοιπόν το PUBLIC ENEMIES.

ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΟΤΑΜΙ

Ειλικρινά, παρά τα βραβεία, τις οσκαρικές υποψηφιότητες και τις πολύ καλές κριτικές, ειλικρινέστατα, δεν περίμενα πάρα πολλά από αυτήν την ανεξάρτητη αμερικάνικη ταινία (ίσως η καλύτερη του ιδιώματος για τη φετινή πριν από έναν μήνα στην αίθουσα, χρονιά) και μπήκα αρκετά κουμπωμένος έχοντας μόλις δει το THE VISITOR που ήταν ανάλογης θεματολογίας και μου άρεσε αρκετά, χωρίς να με ενθουσιάσει, οπότε είχα μπει μέσα με τη λογική "ντάξει, πόσα να περιμένω πια και από αυτήν την ταινία". Καθόμουνα και περίμενα να τελειώσει η προπορευόμενη προβολή, χαζέυοντας τα προγράμματα του κινηματογράφου. Ανοίγουν οι πόρτες κάποια στιγμή, βλέμματα ευχαριστημένα και γλυκά ως επί το πλείστον και ήρεμες κουβέντες, οπότε σκέφτομαι πόσο κακή πρέπει να είναι η ταινία;;; Δύο ώρες μετά έχω βγει από τη σκοτεινή αίθουσα από όπου μόλις μπήκα, απρόσμενα συγκινημένος από μια ταινία σκληρή στην αλήθεια, στην ουσία της και στο θέμα της που όμως κατάφερε να είναι τρυφερή και να με αγγίξει τελικά. Τί συνέβη λοιπόν σε αυτό το ενδιάμεσο των δύο ωρών που ήταν τόσο αξιόλογο και με ανάγκασε να εναγκαλιστώ με την άποψη του Κουέντιν Ταραντίνο για την ταινία όπου και τον ενθουσίασε όπως είχε ισχυριστεί στην πρεμιέρα της;;;









Η κάμερα της Κόρτνεϊ Χαντ για αρχή φροντίζει να μας μυήσει στον κόσμο στον οποίο εκτυλίσσεται: έρημοι σχεδόν αυτοκινητόδρομοι, με μερικά μόνο φορτηγά μεταφορών να σπάνε εκκωφαντικά τη σιωπή, σεληνιακά τοπία γεμάτα χοντρό πάγο και ομίχλη, ερειπωμένα σπίτια-καλύβια που αναρωτιέται κανείς περαστικός από το μέρος αν όντως κατοικούνται. Τις καθημερινές δοκιμασίες αυτού του τοπίου έχει να αντιμετωπίσει η πρωταγωνίστρια (η Μελισσα Λίο, υποψήφια για Όσκαρ για μια ερμηνεία δέκα τουλάχιστον φορές καλύτερη από την υπερεκτιμημένη της Κέιτ Γουίνσλετ που της χάρισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου ως χρωστούμενο κι όχι με την αξία της) καθώς και το γεγονός της εγκατάλειψής της από τον φανατικό τζογαδόρο άντρα της που έφυγε μαζί με τα δικά της λεφτά για να τα παίξει στο αγαπημένο του πάθος, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να επιφέρει την ψυχική ισορροπία στους δυο γιους της, τον 5χρονο που δεν μπορεί να καταλάβει την κατάσταση και τον 15χρονο που επιμένει να ψάξει η μητέρα της για να τον βρει, έχοντας ίσως την επιθυμία ύπαρξης ενός πατρικού προτύπου στο σπίτι. Η ζωή κυλάει τυπικά, με τη διαλυμένη οικογένεια να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα τρώγοντας ποπ κορν για μεσημεριανό και βραδινό μέχρι που μια στάση ζωής συμβαίνει για την ηρωίδα, καθώς εξ'αιτίας ενός ατυχήματος θα γνωριστεί με μια Ινδιάνα που περνάει λαθρομετανάστες στα αμερικανικά σύνορα, και θα "εκβιαστεί" κάτα κάποιον τρόπο να συνεργαστεί μαζί της. Μια συνεργασία που θα φέρει αυτές τις δυο γυναίκες πιο κοντά, θα τις κάνουν να εκμυστηρευτεί η μια τα προβλήματά της στην άλλη και τις πιο προσωπικές της υποθέσεις αλλά που ταυτόχρονα διαθέτει αβέβαιες διεξόδους εξ'αιτίας των κινδύνων που παραμονεύουν (τοπική αστυνομία, άπληστοι "εργοδότες", επικίνδυνο τοπίο). Κι εκεί που δεν το περιμέναμε, από μια "βαριά" δραματική ταινία, κάπου στη μέση το είδος εξελίσσεται σε συναρπαστικό κοινωνικό θρίλερ, απογειώνοντας το έργο, αυξάνοντας τα ντεσιμπέλ δραματουργικής έντασης, κάνοντας ακόμη και αναφορές στις... buddy movies της δεκαετίας του '80 (κάτι τέτοιο μου θύμισε έντονα η σκηνή στο παρακμιακό strip club).




Είναι αισθητή η γυναικεία οπτική της Χαντ: Ελάχιστοι οι άντρες σε αυτήν την ταινία και όχι σε βασικούς ρόλους (ίσως εξαιρείται ο έφηβος γιος του χαρακτήρα που υποδύεται η Λίο), αυτός που θα μπορούσε να ανήκει ανάμεσά τους απουσιάζει παντελώς από οποιοδήποτε καρέ στην ταινία (ο άντρας της Λίο), ενώ οι γυναίκες έχουν μια απολύτως ολοκληρωμένη προσωπικότητα έτσι όπως πλάθονται από το εξαιρετικό σενάριο. Προσωπικά βρήκα εξαιρετική την αλληγορία μιας συγκεκριμένης σκηνής, από τις καλύτερες του έργου: Όταν οι δυο ηρωίδες έχουν να μεταφέρουν στο πορτ μπαγκάζ τους μέσω των συνόρων ακόμη ένα ζεύγος λαθρομεταναστών, η Αμερικανίδα δυσαρεστείται ιδιαίτερα όταν μαθαίνει ότι η εθνικότητά τους είναι από το Πακιστάν. Μαζί τους έχουν και έναν περίεργο σάκο. Όταν τους φτάνουν στον προορισμό τους, έχοντας νωρίτερα η Αμερικανίδα πετάξει το σάκο ("Ποιος ξέρει τι βόμβα κρύβουν εκεί μέσα και μπλέξουμε"), οι μετανάστες ρωτάνε που βρίσκεται αυτός. "Τον πετάξαμε", αποκρίνεται απλά η Λίο, πράγμα που τους τσακίζει, καθώς μέσα σε αυτόν βρισκόταν το μωρό τους. Η αλληγορία βρίσκεται στο εξής: Μετά το τραύμα της 11ης Σεπτεμβρίου, ο μέσος Αμερικάνος οδηγήθηκε σε μια άνευ προηγουμένου δυσπιστία και ξενοφοβία. Έτσι θα απορρίψει κάθε τι το "άλλο" που προέρχεται από τους "άλλους", ακόμη κι αν πρόκειται για κάτι το πολύ σημαντικό όπως μια νέα ιδέα, μια νέα λύση, που συμβολίζει το μωρό. Ακόμη κι αν το τέλος είναι αίσιο (μετά από μια νυχτερινή περιπέτεια και μια απέλπιδα προσπάθεια να κάνουν το μωρό να επανέλθει, καθώς στο κρύο περιβάλλον του Καναδά το κάνει να χάσει τις αισθήσεις του, να πεθάνει σχεδόν), το δυσοίωνο μήνυμα που θέλει να περάσει το φιλμ είναι εμφανές και ιδιαίτερα εύστοχο. Αλλά η καλύτερη μακράν σκηνή της ταινίας βρίσκεται στο συγκινητικό φινάλε, για το οποίο δε θα μαρτυρήσω τίποτα, αλλά απλά θα προσπαθήσω να σας πείσω να μπείτε στο τριπάκι για μια τελική εικόνα τόσης αθωότητας και αβέβαιης αισιοδοξίας που θα σας ζεσταίνει την καρδιά για πολύυυυ καιρό αφού έχετε βγει τελικά από την αίθουσα ενώ σκέφτεστε τί είδατε προηγουμένως.



Εν κατακλείδι, νομίζω ότι πραγματικά δεν πρέπει να χάσετε την υπέροχη αυτή ταινία, αδιαμφισβήτητα μέσα στις δέκα φετινές καλύτερες κι επιλαχών στο να πάρει τον τίτλο της καλύτερης φετινής ταινίας με το θέμα της λαθρομετανάστευσης και αυτής με το πιο συγκινητικό και τρυφερό φινάλε που είδαμε αυτήν τη χρονιά (χάνει και τους δυο τίτλους από το GRAN TORINO του Κλιντ Ίστγουντ). Ακόμη και αυτοί που διστάζουν στην προοπτική μιας "δύσκολης, βαριάς, αχώνευτης ανεξάρτητης αμερικάνικης ταινίας" νομίζω θα εκπλαγούν πάρα πολύ ευχάριστα αντικρύζοντας μια ταινία η οποία έχει πολλά που θα κάνουν να ζηλέψουν πάρα πολλές mainstream του είδους και όχι μόνο. Αφήστε τις περισσότερες προκαταλήψεις στην άκρη.

THE VISITOR

Μετά τις ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ (δηλαδή μετά την εγχώρια κυκλοφορία τους που συνοδεύτηκε με μεγάλη εμπορική επιτυχία), κατάντησε ευχάριστο και ταυτόχρονα εκνευριστικό κλισέ να λέμε για τη "μικρή έκπληξη της χρονιάς". Την ταινία δηλαδή που δε θα έχει τα μεγάλα ονόματα που χρειάζεται για να πετύχει εμπορικά, ο σκηνοθέτης το πολύ που να έχει σκηνοθετήσει πριν από αυτό να είναι μια underground σουρεαλιστική ταινία δρόμου και η προώθησή της να είναι από πολύ μικρή εως και μηδαμινή, αλλά να φάει και να χορτάσει από αστεράκια στη συλλογική συνείδηση κοινού και κριτικών, να κάνει εντυπωσιακό πάταγο στα ταμεία και εκεί που δεν το περίμενε κανείς ξαφνικά να μιλούν για την ταινία της χρονιάς. Το THE VISITOR (ο σκηνοθέτης είχε κάνει μια ανάλογη μικρή έκπληξη πριν πέντε χρόνια με το STATION AGENT) θα μπορούσε κάλλιστα να αποκτήσει αυτόν τον τίτλο στη χώρα μας αλλά ατύχησε: Παίχτηκε μόνο σε μια αίθουσα, το αντιρατσιστικό θέμα αποθαρρύνει το μέσο Έλληνα που βρίζει τους Αλβανούς για το πώς κατάντησε η ζωή του και δε φέρει εμφανώς κάτι το σπουδαίο για ατραξιόν. Ενώ δεν είναι όμως "μεγάλη ταινία", φέρνει μερικές πολύ πολύτιμες αρετές.









Η ταινία μέσω λιτών πλάνων μας εισάγει στον κόσμο του ήρωά της: απλές καθημερινές εικόνες μιας εξίσου συνηθισμένης καθημερινής ρουτίνας, ανάμεσα στα μαθήματα πιάνου (που συνήθως χαρακτηρίζονται από παταγώδη αποτυχία) που παίρνει κατά καιρούς από διάφορες δασκάλες έτσι ώστε τις στιγμές της μοναξιάς του να έχει να απασχολείται με κάτι και στις διάφορες εργασιακές δοκιμασίες (οι οποίες περιλαμβάνουν τόσο τη συγγραφή μιας εργασίας που πρέπει από κοινού να παρουσιάσει ο ήρωας με μια συνεργάτιδά του, όσο και την αναμέτρηση με το αγεφύρωτο χάσμα επικοινωνίας που υπάρχει ανάμεσα στον ίδιο και τους συναδέλφους του ώστε να οδηγείται συχνά π.χ. να τρώει μόνος στη σχολική τραπεζαρία) που έχουν να κάνουν με το σχολείο στο οποίο δουλεύει, και με προσωπικές "αναμετρήσεις" και στοιχήματα με το πώς θα περάσει τον ατελείωτο χρόνο που έχει να ξοδέψει μέσα στο βασίλειο της μοναξιάς του, το σπίτι του. Μια μικρή σχετικά κίνηση (αποφασίζει να δει τι απέγινε ένα δεύτερο "σπίτι" που είχε πριν μετακομίσει σε άλλη, πιο ασφαλής γειτονιά) θα φέρει και τη μικρή επανάσταση στη ζωή του, πιο συγκεκριμένα, την αρχή της μύησής του στην εξωστρέφεια και την ευρύτερη επικοινωνία με άλλους ανθρώπους: Συναντά εκεί ένα ζευγάρι μεταναστών, όχι με τον καλύτερο τρόπο είναι η αλήθεια (οι συστάσεις παραλίγο να κοστίσουν μια σπασμένη μύτη), που ένας μεσίτης τους ξεγέλασε, συστήνοντας το σπίτι του καθηγητή ως "προς ενοίκιαση", κανοντάς τους να μείνουν εκεί έναν μήνα. Από εκείνο το σημείο και μετά αρχίζει να βγαίνει περισσότερο προς τα έξω η πιο ανθρώπινη και συγκινητική πλευρά του καθηγητή: όχι μόνο τους επιτρέπει να μείνουν τελικά στο σπίτι εκείνο, αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσει δεσμούς φιλίας έντονης μαζί τους, τους εμπιστεύεται και του εμπιστεύονται προσωπικές εμπειρίες που σε πολύ λίγους κι εκλεκτούς θα μπορούσαν να πουν και, απρόσμενα, όταν για μια ασήμαντη, παντελώς γελοία αφορμή ο άντρας του ζευγαριού των μεταναστών κινδυνεύσει με απέλαση από τις ΗΠΑ, ο καθηγητής θα υπερασπιστεί σθεναρά τα ανθρώπινα δικαιώματά του μέχρις ότου τελικά απελαστεί και φύγει ξανά για την πατρίδα του.




Η ταινία ξεκινάει στο πρώτο μισό της θαυμάσια για να κάνει μια αναπόφευκτη κοιλιά στο δεύτερο, τελειώνοντας κάπως ενοχλητικά αβανταδόρικα. Ωστόσο, πάντα τη συντροφεύει μια πανέμορφη μουσική-ψυχολογική πτυχή του σεναρίου που είναι όχι μόνο η πιο ενδιαφέρουσα του έργου, αλλά ταυτόχρονα και ο κύριος λόγος που την κάνει τόσο αξιόλογη, μαζί βεβαίως με την εξαίσια κι αυθόρμητη ερμηνεία του Τζένκινς στον πρωταγωνιστικό ρόλο: Στην αρχή του έργου πιστεύουμε ότι ένα μουσικό όργανο τόσο "κλασσικίζον" όπως το πιάνο θα ταιριάζει στο γενικότερο κλειστό, ψυχρό κι απόμακρο χαρακτήρα του καθηγητή που υποδύεται ο πρωταγωνιστής, ωστόσο μετά, βλέποντας τις απέλπιδες προσπάθειές του να κρατήσει μια σειρά στις νότες και να δώσει μια συνοχή στο κομμάτι που παίζει, και το αποτελειωτικό χτύπημα έρχεται λέγοντας στην πρώην δασκάλα του που φεύγει ότι πριν από αυτήν είχε αλλάξει τέσσερις δασκάλες προκειμένου να μάθει να παίζει καλά πιάνο, μας έρχεται ακόμη μια εκδοχή του γνωστού διδάγματος "τα φαινόμενα απατούν". Βλέποντας μετά τον ήρωα να γοητεύεται από το θέαμα του μετανάστη που φιλοξενεί κι ενός φίλου του να παίζουν δυναμικά ταμπούρλο στους δρόμους και, έπειτα, να λαμβάνει μαθήματα από το μετανάστη για να μάθει να το παίζει ρυθμικά, ισορροπημένα και σωστά, νομίζουμε ότι κι αυτή η προσπάθεια ένταξης σε ένα μουσικόφιλο περιβάλλον για τον κεντρικό ήρωα θα αποτύχει. Κι όμως, κάθε άλλο! Η παθιασμένη, χαρισματική σχεδόν ένταση που εξασκεί πάνω στην επιφάνεια του κρουστού οργάνου κάνοντάς τον εξαιρετικό παίχτη, αποκαλύπτει την επικοινωνιακή, εξωστρεφή πλευρά του εαυτού του που κρατούσε μέσα τόσα χρόνια (λόγω του θανάτου της γυναίκας του, όπως αργότερα μας αποκαλύπτεται στο έργο) και πλέον δεν έχει καμιά ανάγκη να κρύβει, για αυτό άλλωστε σε αυτήν την εντυπωσιακή αλλαγή χαρακτήρα έχουμε τη χαρά να δούμε μερικές πανέμορφες σκηνές, όπως τη μύησή του στην παραδοσιακή αφρικανική μουσική που τον κάνει σταδιακά πιο χαλαρό και χαρούμενο άνθρωπο και την πώληση του πιάνου στην προηγούμενη δασκάλα του. Τί τη χρειάζεται την επίφαση μιας σοβαροφάνειας αφού δε χρησιμεύει πλέον, μιας και δεν υπάρχει καθόλου;;;;;




Ακόμη μια κριτική λοιπόν που απέφευγα να δουλέψω εδώ και πολύ καιρό μαζί με τόσες άλλες που καθυστερημένα δημοσίευσα στο μπλογκ (Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ, MILK, ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, μερικές μόνο από αυτές) και που ακόμη απορώ αν κατάφερε να συμπεριλάβει τις όμορφες αρετές αυτής της εξίσου όμορφης ταινίας ή και για μια ακόμη φορά να φλυαρήσει αρειμανίως. Όπως και να έχει, είναι ένα ωραίο έργο που θα άξιζε να το δείτε ανάμεσα στις πολλές καλές προτάσεις σε φιλμ που έχει να κάνει η φετινή σεζόν (ευτυχώς πολύ καλύτερη από τη σχεδόν άνυδρη περσινή). Αν μη τι άλλο για μια από τις καλύτερες ανδρικές ερμηνείες που είδαμε φέτος και που, ευτυχώς, δεν παραγνωρίστηκε από την Ακαδημία που πάντοτε ψάχνει για κάτι πιο "ζουμερό". Σε γενικές γραμμές αξίζει να το δείτε.

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Πόσοι άραγε δεν αισθάνονται δέος μπροστά σε μια εντυπωσιακή ερμηνεία;; Από έναν ηθοποιό που, εκτός των μέγιστων υποκριτικών ικανοτήτων που προσπαθεί να καταβάλλει, βάζει και μια προσωπική πινελιά στο ρόλο του κάνοντάς τον ξεχωριστό. Τώρα πόσοι δε θα το αισθάνονταν αυτό μπροστά σε τέσσερις (!!!) ερμηνείες που το κάνουν αυτό;;; Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο ατού και δόλωμα της ταινίας του σεναριογράφου Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ: Τέσσερις κορυφαίοι ηθοποιοί διαφορετικών γενεών και ταμπεραμέντου, δίνοντας όλον τους τον εαυτό σε μια ερμηνευτική κόντρα είναι αν μη τι άλλο απολαυστικό θέαμα. Πόσα άλλα δέλεαρ ή/και ουσία όμως έχει να προσφέρει η ταινία εκτός αυτού;; Πώς θα ήταν η ταινία αν έλειπαν τα μεγάλα ονόματα (για όσους δεν ξέρουν: Μέριλ Στριπ, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Έιμι Άνταμς, Βάιολα Ντέιβις) που παρευρίσκονται σε αυτήν και αν άλλοι, μικρότερης εμβέλειας και λιγότερης σημασίας ηθοποιοί τους αντικαθιστούσαν, θα υπήρχαν άραγε οι έπαινοι των κριτικών (τόσο εγχώριων όσο και ξένων) και ο ενθουσιασμός του κοινού (όπως εκλαμβάνεται από τον κατ' εξοχήν "σφυγμομετρητή" του γούστου του κινηματογραφικού κοινού, το IMDB);;; Για να δούμε λοιπόν...




Η ταινία ξεκινάει προσπαθώντας με τη σκηνοθεσία της να βγάλει τη ρετσινιά του "βασισμένη σε θεατρικό έργο" από πάνω της αρκετά αποτελεσματικά: Πλάνα έξω στο δρόμο, κινηματογράφηση των διάφορων διαδρομών που παίρνουν κάποιοι από τους "κομπάρσους" του έργου (ένας πιτσιρικάς πάει με ποδήλατο στην εκκλησία κατ'ευθείαν, άλλος κάνει μια στάση στο παντοπωλείο ενός γέρου που παίζει ένα έγχορδο παρόμοιο με την καλίμπα). Λειτουργούν, αλλά έχει κανείς την αίσθηση ότι και τον πιο δευτεροκλασάτο σκηνοθέτη του Χόλλυγουντ να έπαιρνες, κι αυτός κάπως έτσι θα ξεκινούσε την ταινία. Εντύπωση κάνει η χρήση του εναρκτήριου κηρύγματος της εκκλησίας προσπαθώντας να της δοθεί ο ρόλος ενός χώρου για κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό (καθώς ο ιερέας αναφέρει τη δολοφονία του Κένεντι που έγινε "ένα χρόνο πριν", καθώς η χρονολογία που αναφέρει το έργο είναι το 1964), κάτι που μάλλον απέχει πολύ από την πραγματικότητα (τουλάχιστον τη δικιά μας), αλλά μάλλον χρησιμοποιείται ως όχημα για την ιδεολογική διάσταση του σεναρίου (που τοποθετεί διάφορους διαχρονικούς προβληματισμούς στα πλαίσια ενός κατηχητικού εκπαιδευτικού κέντρου). Ωστόσο, ο σπουδαίος Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν (που μεν βραβεύθηκε με Όσκαρ για μια τρομερά υπερεκτιμημένη ερμηνεία-CAPOTE-αλλά δε έπειτα αυτού δε βολεύθηκε κι έδωσε ερμηνείες ακόμη ανώτερες) καλύπτει αυτήν την απιθανότητα με το σπουδαίο του ταμπεραμέντο. Ενδιαφέρον έχουν κάποιες χιουμοριστικές πινελιές που σπάνε τον πάγο της σοβαροφάνειας και κάνουν λιγότερο αποστασιοποιημένα τα δρώμενα για τον θεατή (αυτό οφείλεται βεβαίως σε μεγάλο βαθμό κι από τους ηθοποιούς, κυρίως τη Στριπ, που κάνει τη στριμάδα και την αυστηρότητά της έτσι όπως προβάλλεται στην αρχή του έργου να έχει λεπτές κωμικές αποχρώσεις) ενώ και οι διάλογοι αποπνέουν μια ζωντάνια και κάτι το αυθόρμητο. Αλλά το βασικό ερώτημα παραμένει: είναι η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ μια ταινία η οποία θα στεκόταν και χωρίς τους ηθοποιούς της, με μόνο στοιχείο "δύναμης" ενδεχομένως το σενάριο και τη σκηνοθεσία;;




Λοιπόν, μάλλον όχι. Γιατί το σενάριο, όσο καλά δομημένο κι αν είναι, όσο έξυπνους διαλόγους κι αν έχει, πάντα πρέπει να βασιστεί πάνω στις ικανότητες των ηθοποιών για να "μεταφερθεί" καλά στη μεγάλη οθόνη (τί να την κάνεις την έξυπνη ατάκα αν ο Κιάνου Ριβς την πει μασημένα, σαν κατσίκα που καταναλώνει ταραμά;;;), ποσώς μάλλον σε ένα τέτοιο κείμενο θεατρικών καταβολών, οπότε και ο ρόλος του ηθοποιού σε αυτήν την περίπτωση είναι ακόμη μεγαλύτερος. Από πλευράς σκηνοθεσίας και πάλι δεν υπάρχει τίποτε το ιδιαίτερο για να στηρίξει το τελικό αποτέλεσμα (πέραν κάτι πλάγιων (τύπου ταρατατζούμ, ουάου, τύφλα να έχει ο Ταραντίνο) πλάνων στις 45 μοίρες, ωραίων μεν, απόυσας χρησιμότητας δε, και κάποια όντως καλά σκηνοθετικά ευρήματα, όπως το zoom out στο τέλος). Για να μην παρεξηγηθώ, μου άρεσε η ταινία και τη βρήκα αρκετά καλή. Απλά είναι άξιον προβληματισμού το αν θα λειτουργούσε έτσι όπως τελικά έκανε η ταινία χωρίς τους εξαιρετικούς ηθοποιούς που είχε την τύχη να διαθέτει (όπως θα αναρωτιόταν κάποιος αν θα βλεπόταν κάποια από τις ταινίες της σειράς AIRPORT αν δεν υπήρχε στο καστ η μισή πρώην αφρόκρεμα-νυν ραμολιμέντα του Χόλλυγουντ). Πάντως οι προβληματισμοί που θέλει να περάσει η ταινία και τα μείζονα θέματα που θίγει (σύγκρουση παλαιού-συντηρητικού, πίστη, οι ανθρώπινες αδυναμίες) περνούν άψογα μέσα στο γενικό κλίμα της ταινίας και προσφέρουν αρκετή τροφή για σκέψη (αν κι ενίοτε νερωμένες, ευχαριστήστε τον χολλυγουντιανό ακαδημαϊκισμό και τη συντηρητική του νοοτροπία που είχε μάλλον στο μυαλό του ο Σάνλεϊ ώστε να μπορέσει να είναι εντός συναγωνισμού στην ετήσια οσκαρική πεντάδα με τα καλύτερα σενάρια της χρονιάς). Φυσικά και η απαραίτητη προειδοποίηση: αν περιμένετε ένα whodunit με το φιλμ να ερευνά το ενδεχόμενο αν ο ιερέας είναι ή δεν είναι παιδεραστής, θα ψιλοαπογοητευθείτε. Αν και προσωπικά έχω κάνει μια δική μου υπόθεση για την ενοχή του χαρακτήρα του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, αλλά θα τη δημοσιέυσω σε ξεχωριστό ποστ, λόγω της μεγάλης έκτασής της.




Σε γενικές γραμμές είναι μια πολύ αξιόλογη δραματική-κοινωνική ταινία, που όμως για να γίνει κάτι πραγματικά αξέχαστο χρειαζόταν έναν πιο δημιουργικό άνθρωπο να ασχοληθεί με αυτήν, έτσι ώστε όλοι οι χυμοί, το ζουμί, η ουσία να διατηρούνταν τελικά εξ'ολοκλήρου μέσα στο έργο, αλλά και η σκηνοθεσία να περιείχε κάτι παραπάνω από τον κινηματογραφικό συντηρητισμό που συνήθως αποπνέουν οι σειρές με στατικά πλάνα που παρατάσσονται σε μια λογική σειρά. Προτείνεται με κάποιες επιφυλάξεις, αλλά γενικά μάλλον αξίζει να τη δει κάποιος, ιδιαίτερα για τη μοναδική απόλαυση που αναφέρθηκε και παραπάνω, δηλαδή να βλέπεις τόσους πολλούς εξαιρετικούς ηθοποιούς μαζί να κλέβουν από το ένα λεπτό στο άλλο την παράσταση από τον άλλο κι εναλλάξ.

MILK

Ο Γκας Βαν Σαντ αποτελεί ιδιόρρυθμη περίπτωση σκηνοθέτη. Ελίσσεται με χαρακτηριστική ευκολία τόσο στον mainstream όσο και στον πιο "δύσκολο" κινηματογράφο. Για αυτό και είναι αμφιλεγόμενος: Από τη μία οι κριτικοί επαινούν κάθε ταινία του πιο δύσπεπτη και δυσνόητη, κρατώντας αδιάφορη μέχρι και περιφρονητική στάση στα πιο "εύκολα" θεάματά του (μόνη εξαίρεση το GOOD WILL HUNTING αν θυμάμαι καλά), ενώ το κοινό συνήθως πηγαίνει να δει τις ταινίες του που προορίζονται για πιο "μαζική" κατανάλωση και βγαίνουν από τις αίθουσες βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή που ο κάθε κριτικός τους παρότρυνε να δουν το έργο του με τα 4 αστεράκια που απλόχερα χάρισε (εξαιρείται όμως το ELEPHANT). Μόνο όταν στέκεται κάπου ενδιάμεσα, τότε φαίνεται να λαμβάνει μαζικής αποδοχής (DRUGSTORE COWBOY). Κάτι τέτοιο προσπάθησε να κάνει με τη νέα του ταινία, μόνο που και πάλι η αποδοχή του κοινού δεν ήταν πλήρης, λόγω του θέματος "καυτή πατάτα" της ομοφυλοφιλίας κυρίως. Εγώ πάντως τη βρήκα εξαίσια και μια από τις δέκα καλύτερες ταινίες που είδα φέτος, καθώς καταφέρνει να βρει τις ισορροπίες ενός καλού χολλυγουντιανού έργου μαζί με την προσωπική πινελιά ενός σκηνοθέτη-δημιουργού.




Η δομή του σεναρίου του Ντάστιν Λανς Μπλανκ πηγάζει από το γεγονός ότι όσα θα παρακολουθήσουμε μέχρις ενός σημείου είναι οι μαγνητοφωνημένες εξομολογήσεις του Χάρβεϊ Μιλκ (δε γνωρίζω αν υπήρξε αυτό αληθινό γεγονός ή απλά μυθοπλαστικό εύρημα ώστε να προχωρήσει με κάπως "περίεργο" τρόπο το σενάριο) και, παρ'ότι έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές, παραδόξως λειτουργεί, ίσως γιατί το διαχειρίζεται αρκετά ήπια και χωρίς κορώνες η σκηνοθεσία του Βαν Σαντ. Οι τίτλοι αρχής μας προϊδεάζουν για μια σκηνοθετική τακτική ιδιαίτερη που συνδυάζει τόσο φιξιόν όσο και αρχεία και ντοκουμέντα που φέρνουν στο νου ύφος ντοκιμαντέρ, που, παρ'ότι για πολλούς κριτικούς και μερίδα του κοινού φάνηκε περιττό, εγώ βρήκα τη χρήση του τόσο έξυπνη όσο κι εύστοχη. Η αναπαράσταση της εποχής των '70s είναι ιδιαίτερα ζωηρή και πλούσια και αποτυπώνει έντονα (αν και κάπως γραφικά ενίοτε) την κουλτούρα της εποχής, ενώ δε λείπει το απρόσμενο χιούμορ και οι εύθυμοι τόνοι (όχι όμως σε "χαζοχαρούμενο" σημείο). Σε γενικές γραμμές, είναι ένα έργο που, παρ'όλο που αρκετοί δε θα διάλεγαν για το "εξειδικευμένο" θέμα της, αφορά πολύ περισσότερα ζητήματα από αυτά της ομοφυλοφιλίας (ξεκινά αυτό και απλώνεται ευρύτερα, π.χ. στην αποδοχή της διαφορετικότητας, στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, στην αναλαβή ευθυνών που πρέπει σιγά σιγά να "φορτωθεί" η νέα γενιά ανθρώπων, στις παρωπίδες που οι διάφοροι πολιτικάντηδες έχουν υπογείως φορέσει στην κοινωνία) όλα θιγμένα με έναν απόλυτα ειλικρινή κι ενδιαφέροντα τρόπο που όμως θα μπορούσε να εξεταστεί και λιγάκι (λιγάκι όμως) βαθύτερα. Κατά τη γνώμη μου, είναι μεγαλύτερης και πιο καθολικής σημασίας ταινία από την ανάλογου προβληματισμού, επίσης οσκαρική ταινία BROKEBACK MOUNTAIN, αφ'ενός γιατί τα θέματα που θίγει αγγίζουν έναν ιδιαίτερα ευρύ κοινωνικοπολιτικό κύκλο, αφ'ετέρου γιατί μπορεί περισσότερο να αγγίξει κι ένα ευρύτερο κοινό, πράγμα που η αρκετά καλή, αλλά ομολογουμένως υπερεκτιμημένη ταινία του Λι, δεν έκανε, παραμένοντας αρκετά εσωστρεφής, ψυχρή κι απόμακρη.




Ο Σον Πεν πάντως υπήρξε μεγάλος αρχιλήσταρος: Έδωσε μια εντυπωσιακή, βαθιά μελετημένη, συναισθηματική και απρόσμενα συγκινητική ερμηνεια έχοντας την εμπειρία πως να το κάνει αυτό από τα Actors Studio όπου σπούδασε. Ο δε Μίκι Ρουρκ ερμήνευσε σπαρακτικά, με συνταρακτική ειλικρίνεια, στωικότητα και συναισθηματική δύναμη έναν ρόλο που δεν έμαθε από κανένα δάσκαλο υποκριτικής, αλλά αντίθετα του έδωσε πολλά ψήγματα το σκληρότερο σχολείο του κόσμου όπου ονομάζεται ζωή και στο παρά τσακ έκλεψε την παράσταση για αυτό που θα αποκαλούταν σχεδόν καθολικά ως η μεγιστότερη, η πιο τεράστια και ακραία αληθινή-τόσο από φυσικό, σωματικό παράγοντα όσο και ψυχικό-ανδρική ερμηνεία της χρονιάς. Όμως, ο Πεν τελικά βγάζει νικητήριο λόγο στο βήμα των βραβείων της Ακαδημίας. Κάτι το πιασάρικο θέμα της πολιτικής που βοήθησε ακόμη κι έναν ηθοποιό που υποδύεται ομοφυλόφιλο τελικά να κερδίσει ένα τόσο "καταξιωμένο" βραβείο, κάτι η φοβία της Ακαδημίας για μια ενδεχομένως "άβολη" ευχαριστήρια ομιλία του αντισυμβατικού ενδεχόμενου νικητή, μια εξαιρετική ερμηνεία βραβεύθηκε μεν δικαίως από καλλιτεχνική άποψη, από την άλλη όμως άφησε με άδεια χέρια μια απίστευτη κατάθεση ψυχής, που αν μη τι άλλο, άξιζε περισσότερο αναγνώρισης και παραδοχής για το ψυχικό σθένος που χρειάζεται για κάτι τέτοιο. Μια άλλη υποψήφια για Όσκαρ ερμηνεία της ταινίας, αντίθετα, ο Νταν Μπράουν του Τζος Μπρόλιν, δε μου άρεσε ιδιαίτερα. Πλην της πολύ σύντομης εμφάνισής του, έχει κανείς την εντύπωση ότι πιο εκφραστικά και δυναμικά θα έπαιζε κανάς Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ παρά ο (υπερεκτιμημένος όσον αφορά τις υποκριτικές του ικανότητες) πρωταγωνιστής του περσινού δημιουργήματος των Κοέν ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ. Στη θέση του θα προτιμούσα ας πούμε τον Έμιλ Χιρς, που καταφέρνει περίφημα να εξισσοροπεί ερμηνευτικά τον χαρακτήρα του ώστε να μην ξεπέσει σε μια θηλυπρεπή καρικατούρα αλά ΦΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ όσο και να συγκινήσει με την ερμηνευτική του επιδεξιότητα, φτύνοντας επιδεικτικά στα μούτρα την αδιάφορη ελίτ της Ακαδημίας που και πέρσι τον είχε αγνοήσει, παρ'όλο που κατά κοινή ομολογία είχε δώσει μια από τις καλύτερες ανδρικές ερμηνείες της χρονιάς με το ΤΑΞΙΔΙ ΣΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ.




Εν κατακλείδι, δεν είναι και ταινία που απευθύνεται σε όλους (διότι υπάρχουν πάντα οι συντηρητικότεροι από εμάς που θα προτιμούσαν ο μόνος γκέι ήρωας της ταινίας να είναι κι ο κακός της ιστορίας και να πεθαίνει και στο τέλος). Ωστόσο, όσοι είναι στοιχειωδώς ανοιχτοί στα ανθρώπινα δικαιώματα σίγουρα αξίζει να παρακολουθήσουν αυτό το έργο. Είναι όχι μόνο ένας ουμανιστικός και φιλανθρωπικός ύμνοας στην κοινωνική αλλαγή (συνεχώς στην ταινία μας υπενθυμίζεται ο αγώνας του Χάρβεϊ Μιλκ όχι μόνο για τη μειονότητα στην οποία ανήκει, αλλά και για όλες τις άλλες ομάδες που διεκδικούν και χρειάζονται περισσότερα δικαιώματα, κάνοντας την ταινία διαχρονικά επίκαιρη), αλλά και μια εξαίσια κατασκευαστικά ταινία, που κλιμακώνεται εξαίσια και συγκινησιακά φορτισμένα στο τέλος, σαν την όπερα Τόσκα που παρακολουθούσε πριν από τριάντα χρόνια ο πραγματικός Χάρβεϊ Μιλκ (το γεγονός που αποτυπώνεται στο έργο είναι αληθινό).

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΤΗ ΔΥΣΗ

Μετανάστευση και μετανάστες: Ένα θέμα που φέτος είδαμε σε πάρα πολλές ταινίες. Πιο άμεσα σε αυτήν εδώ, στο THE VISITOR, στο ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΟΤΑΜΙ, στο SLUMDOG MILLIONAIRE, στη ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΛΟΡΝΑ, και πιο έμμεσα στο ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ (με τα πολλά παιδιά της τάξης να αποτελούν μετανάστες). Η νέα κότα με τα χρυσά αυγά, όχι μόνο για το Χόλλυγουντ αλλά και για την κάθε πηγή κινηματογραφικής παραγωγής αυτού του πλανήτη;;; Κάτι ανάλογο είχε γίνει πέρσι με το θέμα της ηθικής (όπου νικήτρια ταινία των Όσκαρ είχε ανακηρυχθεί το ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ που διαπραγματευόταν ακριβώς το ίδιο θέμα). Πάντως, είτε γίνει μόδα και περάσει ένα κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέρον και φλέγον ζήτημα είτε καθιερωθεί με πολλές καλές ταινίες, ή, δυστυχώς, οσκαροταινίες συνταγής όπως συμβαίνει συνήθως με τις ταινίες που αφορούν το Ολοκαύτωμα (χωρίς να σημαίνει κι ότι δεν υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις), ίσως ο Κώστας Γαβράς να αποτέλεσε τον άνθρωπο που αντιμετώπισε το ζήτημα συνδυάζοντας με τις πιο εύστοχες αναλογίες τη ρεαλιστική προσέγγιση αλλά και το συναίσθημα και τη συγκίνηση του θεατή όπου είναι αναγκαίο.









Ο Γαβράς δεν ξοδεύεται με περιττά πλάνα: Μπαίνει γρήγορα στην εξέλιξη και στην ουσία της ιστορίας, ίσως τόσο γρήγορα (πραγματικά) ώστε εκπλήσσει η μη ομαλή εισαγωγή στην πλοκή του έργου όπως συμβαίνει συνήθως στα έργα του (όπως το καταπληκτικό ΤΣΕΚΟΥΡΙ του 2005 που ξεκινούσε εντυπωσιακά με τη δήθεν "εξομολόγηση" του ήρωα σε ένα μαγνητόφωνο για τα εγκλήματά του λίγο πριν "αυτοκτονήσει"). Η αφήγηση και οι ρυθμοί του έχουν καθαρά κινηματογραφικούς ρυθμούς, αλλά ο τρόπος με τον οποίο περιστρέφει την κάμερά του καταγράφοντας λεπτομερώς τις περισσότερες φορές τους χώρους στους οποίους εκτυλίσσονται τα φιλμικά δρώμενα θυμίζουν περιγραφές λογοτεχνικού τύπου. Η συνέχεια μοιάζει με μια πιο σκεπτόμενη, λιγότερο θεαματική αλλά εξίσου αγωνιώδη και αποτελεσματική εκδοχή με το τι θα έμοιαζε μια χολλυγουντιανή ταινία δράσης αν το κύριο θέμα της με το οποίο καταπιανόταν θα ήταν η μετανάστευση, και, φυσικά, το κύριο πρόσωπό της ένας μετανάστης. Εξαιρετικά αλληγορικό κοινωνικά είναι και το ταμπλό βιβάν των χαρακτήρων που υφαίνει ο Γαβράς: όλοι όσοι πλησιάζουν τον μετανάστη που υποδύεται καλά ο Ρικάρντο Σκαμάρτσιο ζητάνε κάτι από αυτόν. Η Γερμανίδα σεξ, ο Κωστής σε ένα σύντομο πέρασμα να φάει λεφτά, ο Μιχαηλίδης ένα λόγο για να τη πει στη γυναίκα του, οι δυο προωθητές εργασίας ακόμη ένα ζευγάρι εργατικών χεριών για να τους βοηθήσει (με χαμηλή αμοιβή βέβαια) με τις αμέτρητες τηλεοράσεις προς επισκευή στο εργοστάσιο το οποίο "διευθύνουν". Μόνα πρόσωπα που λάμπουν κάπως, μια Ελληνίδα χωριάτισσα (λίγο μονοδιάστατα καλόκαρδος χαρακτήρας) κι ένα ζευγάρι Τούρκων (ή Γερμανών;;;;) φορτηγατζήδων που αποφασίζουν να τον βοηθήσουν μεταφέροντάς τον μέχρι ενός σημείου στον λίγο πιο κοντά στον προορισμό του. Η απλή, αλλά απόλυτα αποτελεσματική κάμερα του Γαβρά τον ακολουθεί σε αυτήν την σισσύφεια διαδρομή που θυμίζει Οδύσσεια, με απρόσμενες ευχάριστες πινελιές χιούμορ και μια παιδική "αφέλεια" που γοητέυει χαρακτηριστικά, χωρίς να εκμαιεύεται ως απλοϊκή.




Ωστόσο, η παρουσία που θα σημαδεύσει σημαντικά τη συγκεκριμένη φάση της ζωής του ήρωά μας είναι απρόβλεπτη: Η σύντομη παρουσία ενός "μάγου" στο ξενοδοχείο που καταφεύγει προσωρινά ο Σκαμάρτσιο θα τον γοητεύσει, τόσο για την επικοινωνιακή άνεσή του, όσο και την ευρηματικότητα των ταχυδακτυλουργικών του, "μαγικών" του τρικ, όσο ψεύτικα κι αν είναι στην αλήθεια. Και μετά από μια μικρή παράσταση που θα δώσει μαζί του ως σημαντικό βοηθός θα νιώσει φιλικά συνδεδεμένος με ένα πρόσωπο μακριά από την πατρίδα του, ένα πολύτιμο συναίσθημα εκτίμησης για την προσωπικότητά του. Ο ταχυδακτυλουργός αυτός θα του δώσει μια κάρτα με την εξής συμβουλή: "Όποτε επιθυμήσεις, πήγαινε στο Παρίσι κι έλα να με δεις σε αυτήν τη διεύθυνση που γράφει πάνω. Ο μετανάστης μας λοιπόν θα περάσει κμιά δεκριά περιπέτειες μέχρι να βρει έναν που να μπορεί να του διαβάσει και να εξηγήσει τι γράφει η κάρτα. Κι άλλες τόσες για να καταλήξει από τα ελληνικά σύνορα στην Πόλη του Φωτός κι ένα από τα μεγάλα κέντρα της Ευρώπης (δεν αποκλείεται η ιστορία να είναι ημιαυτοβιογραφική και να αφορά το ταξίδι και τους αγώνες του ίδιου του Γαβρά για να φτάσει μέχρι εκεί που έφτασε). Ένας αφελής και γοητευτικά καλόψυχος παππούλης θα του πει χαρακτηριστικά: "Σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, σίγουρα όλο και κάποιος χρειάζεται για να μας παρασύρει και να μας γοητεύει με τα μαγικά του". Θα τον βρει ξανά, χαρούμενος και γελαστός ενώ τον βλέπει να δίνει παράσταση μπροστά σε μια παρέα παιδιών. Αλλά όταν τον βρει, του μιλήσει και του θυμίσει, η απάντηση θα πέσει και θα βροντήσει σαν πέτρα σε χαλκό: "Λοιπόν, είσαι στο Παρίσι. Και με είδες". Φεύγει. Ο ήρωας, όπως όλοι από εμάς, απατάται από ένα φαντασμένο ως ιδανικό όνειρο. Αλλά συνεχίζει το δρόμο του. Έφτασε μέχρι κάποιο σημείο, αν μη τι άλλο, και πρέπει να το εκμεταλευτεί. Παρά τσακ, ο Γαβράς χάνει την τιμή "καλύτερο φινάλε της χρονιάς από την Κόρτνεϊ Χαντ και τον Κλιντ Ίστγουντ. Αν μη τι άλλο όμως, έγραψε.




Όσο κι αν γίνεται αφελής μερικές φορές, όσο κι αν το σενάριο είναι αρκετά αποσπασματικό στη δομή του, όσο κι αν η σκηνοθεσία του δεν αποτελεί και τη μέγιστη τομή της πρωτοπορίας εδώ, ο Γαβράς έκανε ένα κοινωνικα συνειδητοποιημένο, σημαντικό και, πάνω από όλα, συναισθηματικά πολύ δυνατό φιλμ. Που σε ακολουθεί εδώ και λίγα τετράγωνα μετά την έξοδο και τη θέαση στο σινεμά που προηγήθηκε και σκέφτεσαι και λίγο και για αυτην. Αν μη τι άλλο, ένα έργο που μένει στη μνήμη για μερικούς από τους πιο καλούς λόγους αποτελεί διόλου ασήμαντο επίτευγμα που ο Γαβράς πετυχαίνει ακόμη μια φορά. Και ζει μια δεύτερη κινηματογραφική άνοιξη, που άρχισε με το ΤΣΕΚΟΥΡΙ. Αν ήταν έτσι ο καθαρά ελληνικός κινηματογράφος, δε θα είχαμε ΣΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΞΑΝΑ. Πιστέψτε με, είναι πάρα μα πάρα πολλοί που θα το ήθελαν αυτό να γίνει...

SURVEILLANCE TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=QT2dy7WogTI

Ένα κακό κι ένα καλό νέο. Καλό: παραγωγός είναι ο Ντέιβιντ Λιντς. Οπότε το ταινιάκι δεν μπορεί να είναι και για πέταμα αν επιβλέπει αυτός το αποτέλεσμα. Κακό: Σκηνοθέτιδα είναι η κόρη του, Τζένιφερ Λιντς. Της οποίας το ντεμπούτο δε θέλει κανείς να το θυμάται (ΤΕΜΑΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΕΝΑ), οπότε πήρε ένα Χρυσό Βατόμουρο και ησύχασε. Πάντς, ειλικρινά, το τρέιλερ προετοιμάζει και κάτι που μπορεί να είναι επιπέδου straight to dvd.

ΔΕΚΑ "ΣΙΝΕΦΙΛ" ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ

10. Έλα τώρα, τί κάθεσαι και βλέπεις Μπέργκμαν;;; Να κόψεις τις φλέβες σου θέλεις;;;;

9. Βρε ασ' τις τις βλακείες που βλέπεις και ελα δες μαζί μας μια κωμωδία που έχει ο ΑΝΤ1 με κάτι χοντρούς να γελάσεις!

8. Ξέρεις γιατί μποϊκοτάρουν τον ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ οι κριτικοί;; Γιατί είναι ελληνική ταινία!! Και οι κριτικοί δεν πρόκειται να παραδεχθούν μια πάρα πολύ καλή ελληνική ταινία!!! Αϊ στο διάτανο δηλαδή, πολύ ασχοληθήκαμε και με αυτούς...

7. Α, όλα κι όλα, εγώ προτιμώ αυτό (σ.σ.:το ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ) από τον ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ.

6. Αν δεν έχει Εβραίους ή γκέι μια ταινία, αποκλείεται να πάρει καλές κριτικές.

5. Όλοι αυτοί που οι κριτικοί λένε κλασσικούς και ριζοσπαστικούς σκηνοθέτες απλά στήνουν δυο-τρία ακίνητα μονοπλάνα τίγκα στη μαυρίλα και που να μην καταλαβαίνει κανείς, γιατί μόνο αυτό μπορούν, και μετά τους πληρώνουν για να τους γράψουν καλά λόγια και ολόκληρα δοκίμια πάνω στις ταινίες τους.

4. Μωρέ τι με ενδιαφέρουν τα προβλήματα του Μπαγκλαντές και οι φιλοσοφικές απόψεις του Νίτσε;; Όταν θέλω να δω ταινία θέλω να ξεχνιέμαι και να διασκεδάζω.

3. Όλο ταινίες με κακούς φασιστές και οικολογικά μηνύματα φτιάχνουν. Ντάξει, το μάθαμε το παραμυθάκι. Ταινίες όμως με τα εγκλήματα των αριστερών δε βλέπουμε. Ούτε ταινίες τύπου ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ να μάθουν όλοι τί περάσαμε στην ιστορία. Είναι πολλά τα λεφτά...

2. Πάλι δράματα;;; Μα πάλι;; Όλο δράματα φτιάχνουν;;; Καμιά κωμωδία δεν έχει το πρόγραμμα;;;




1. Όλοι γκέι στο Χόλλυγουντ, ο ένας την πέφτει στον άλλο για να φτιάχνουν ταινίες συμφερόντων. Γιατί νομίζετε ότι βλέπουμε συνέχεια ταινίες με γκέι, Εβραίους και μαύρους;;; Λίγα καλά παλικάρια έχουν μείνει και θα τα διαφθείρουν και αυτά φοβάμαι...


Υ.Γ.: Όλα τα παραπάνω, είτε τα πιστεύετε είτε όχι, έχουν ειπωθεί πραγματικά και τα έχω ακούσει στον καθημερινό μου περίγυρο.

Τα σχόλια δικά σας, αν έχετε.

HUNGER

Είχα καθυστερήσει να τη δω ομολογουμένως, καθώς τις πρώτες μέρες προβολής της, μελαγχολικές αρχές Οκτωβρίου, έτυχε να μη βρίσκομαι σε ιδιαίτερη διάθεση για να αναζητήσω ταινίες προς προβολή. Κάλλιο αργά πάρα ποτέ πάντως, γιατί δε θα συγχωρούσα στον εαυτό μου να χάσει αυτό το πραγματικά συγκλονιστικό φιλμ (θαρρώ μέσα στα πέντε καλύτερα της χρονιάς) που ήρθε σχεδόν από το πουθενά για να κατακτησει δικαιολογημένα τις Κάννες αποσπώντας δικαιολογημένα αποθεωτικές κριτικές και τη Χρυσή Κάμερα, καθώς κι επευφημισμούς, ιδιαίτερα μάλιστα από Βρετανούς κριτικούς (κάτι περίεργο, καθώς η ταινία ασκεί πολύ σκληρή κριτική στην προ τριανταετίας θατσερική πολιτική). Αν δεν αναλωθεί από τα γρανάζια του κινηματογραφικού συστήματος, αυτός ο Στιβ Μακ Κουήν ο δεύτερος θα εξελιχθεί σε πραγματική ιδιοφυία, να μου το θυμηθείτε. Πάντως, η προηγούμενή του εμπειρία καριέρας ως εικαστικός δικαιολογεί τη συγκλονιστική του τεχνική να καθηλώνει με τα πλάνα που επιδέξια δημιουργεί και πλαισιώνει στην κάμερα με έναν τρόπο που παρασύρει σχεδόν εξίσου πολύ με έναν συμπαγή, καλοφτιαγμένο και συναρπαστικό σεναριακό ιστό.









Τα πλάνα της αρχής καθηλώνουν με έναν περίεργο τρόπο: Προσωπικά δεν μπορούσα να βρω, και ούτε έκανα καν τον κόπο να ψάξω για μια πιθανή σημειολογία που ίσως να έκρυβαν από πίσω τους. Απλά κοιτούσα αποσβολωμένος. Όπως αναφέρθηκε πριν, λόγω της εμπειρίας του Μακ Κουήν ως εικαστικός, πρόκειται για εικόνες εντυπωσιακά παρεταγμένες, σχεδόν περφεξιονιστικά κατανεμημένες, συνδυαζόμενα με μια σιωπη που τσακίζει κόκαλα. Εξίσου εντυπωσιακός είναι ο τρόπος των πλάνων της αρχής που παρουσιάζουν αποστασιποιημένα και ψυχρά την καθημερινότητα ενός φύλακα: Το βίαιο, αιματηρό ξυλοκόπημα των φυλακισμένων, οι μόλωπες και οι πληγές στα χέρια, οι φωνές και τα βρισίδια αποτελούν εξίσου τυπική ρουτίνα με ένα πρωινό με αυγά, μπέικον και λουκάνικα, την επιλογή των καθημερινών ρούχων, το άνοιγμα του ράδιο στο αυτοκίνητο και τις κακόγουστες χιουμοριστικές κουβέντες με τους συναδέλφους. Μετά, περνάμε στο άλλο άκρο, στο οποίο μάλιστα κιόλας θα επικεντρωθούμε: τους φυλακισμένους. Αποφασισμένοι να πάρουν πάνω τους όλη την ευθύνη της επιλογής τους (να απαιτήσουν με επαναστατικό τρόπο τα δικαιώματά τους ως πολιτικοί κρατούμενοι, κάτι που τους αποκλείει απ' το να φορέσουν στολή φυλακισμένου), βιώνουν την απόλυτη εξαθλίωση του ανθρώπου σε απομονωμένα, βρωμισμένα και γεμάτα μολύνσεις και μικρόβια κλουβιά (πολύ περισσότερο από ό,τι φαντάζεστε) λαμβάνοντας ταυτοχρονα και την υποστήριξη των δικών τους (συγκλονιστική η σκηνή όπου μια πράξη αγάπης, ένα φιλί στο στόμα, χρησιμεύει ως ζωτική ανάγκη για τον κρατούμενο, αφού από το στόμα της αγαπημένης του μεταφέρονται τρόφιμα στο δικό του ώστε να μπορεί να αντέξει την πείνα που επιβάλλει με τα ελεεινά της συσσίτια η φυλακή). Και μετά ξεσπάει η βία, με σκηνές που δε λυπούνται το θεατή, αλλά για αυτό ίσως αξίζει και να στέκουν ως άμεσες και ειλικρινείς: Οι κραυγές, το αίμα, τα γυμνά σώματα απέναντι στα βαριά κλομπ, τα ανελέητα χτυπήματα υπάρχουν, αλλά στιγμή δεν περισσεύουν. Σε μια εξίσου συγκλονιστική σκηνή, οι αστυνομικοί ασφάλειας παίρνουν θάρρος απέναντι στους κρατούμενους που έχουν να αντιμετωπίσουν (ξεμπρόστιασμα της δειλίας αυτών των ανθρώπων, καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν άοπλους) από μαζικές εκφοβιστικές κινήσεις (χτύπηματα στις ασπίδες με τα κλομπ, πολεμικές ιαχές), ενώ όταν η βία ξεκινάει, ένας εξ αυτών ξεσπάει σε αυθόρμητα δάκρυα, αντίδραση ευαισθησίας μπροστά στο φρικτό θέαμα που αντιμετωπίζει.




Οι διάλογοι ελάχιστοι και σχεδόν τυπικοί κατά τη διάρκεια της ταινίας. Γιατί τέτοια οικονομία στη συγγραφή σεναρίου;; Υπομονή μέχρι να πάμε στο κεντρικό θέμα του φιλμ: τον αγωνιστή/επαναστάτη του IRA Μπόμπι Σαντς. Όπου ύστερα από μερικές εισαγωγικές σεκάνς για να μας συστηθεί στην ταινία ο χαρακτήρας του (και πιθανώς για όσους δεν ήξεραν), έρχεται το κομβικό σημείο του φιλμ: Ένας διάλογος μεταξύ του Σαντς και του ιερέα της φυλακής (εντυπωσιακό το πόσο "απελευθερωμένο" και κοινωνικά συνειδητοποιημένο τον παρουσιάζει το φιλμ, τη στιγμή που σε μια προηγούμενη ιερατική σεκάνς προσέγγιζε τον θρησκευτικό παράγοντα ως συντηρητικό, πράγμα που σε μεγάλο βαθμό είναι) σχετικά με το πόσο ουσιαστικό θα ήταν να κάνει απεργία πείνας ο πρώτος ώστε να συγκινήσει τη σκληροπυρηνικά παρωπιδική θατσερική κυβέρνηση να δώσει τα απαραίτητα δικαιώματα στους πολιτικούς κρατουμένους, με ένα στατικό μονόπλανο διάρκειας περίπου ενός τετάρτου, με την κάμερα να εστιάζει σε πρόσωπα μόνο από τη στιγμή που ο Σαντς αρχίζει να αφηγείται την ανατριχιαστική του ιστορία από τα παιδικά του χρόνια που διοργανόνωνταν αγώνες δρόμου στο Μπέλφαστ με ομάδες παιδιών, όπου σε μια ομάδα άνηκε και αυτός. Η ταινία μετά κορυφώνεται, στην πορεία του Σαντς προν το θάνατο: Φριχτές εικόνες πλήρους στέρησης ενός ανθρώπινου οργανισμού από οποιοδήποτε θρεπτικό στοιχείο, ένα ανατριχιαστικά αποσκελετωμένο σώμα, επιβλητική μινιμαλιστική μουσική, και, κυρίως, το αβάσταχτο βουβό πένθος των γονέων του, που εσωτερικά σπαράζουν, χωρίς να το φανερώνουν εξωγενώς καμία στιγμή. Η σκηνή με τα περιστέρια μένει για πολύ καιρό μετά στη μνήμη του θεατή του συγκεκριμένου έργου.




Λοιπόν, ένας ειλικρινής χαρακτηρισμός για την ταινία: Είναι σκληρή, ανελέητη, ωμή, υπερβολικά αληθοφανής και για αυτό ίσως και να ανακατευτούν τα ευαίσθητα στομαχάκια των θεατών χολλυγουντιανών μπουρδών. Ακόμη όμως κι όσοι αποκηρύσσουν ένα σινεμά παρεμφερές με αυτό του Μακ Κουήν (ο νέος Πίτερ Γκρίναγουεϊ;;;) πρέπει να δώσουν μια ευκαιρία στο έργο, γιατί αποκλείεται να μη βρουν μέσα πράγματα που να μην τους αφορούν. Αλλά κυρίως πρέπει να ειδωθεί απ΄όσους ξέρουν να αποκωδικοποιούν και, κυρίως, να απολαμβάνουν ένα έργο τέχνης με πραγματική, ουσιαστική αξία. Άλλωστε, τέχνη δεν είναι και ο κινηματογράφος;;; Ιδιαίτερα σε ταινίες σαν και αυτή, μερικές φορές αυτό διακρίνεται πολύ παραπάνω από το κανονικό. Για αυτό δεν πρέπει να ειδωθεί ρηχά από οποιαδήποτε άποψη, συναισθηματικά, εγκεφαλικά κ.τ.λ.. Πάντως σίγουρα αξίζει τον κόπο για εμένα. Ανατριχιαστικό.

VICKY CRISTINA BARCELONA

Μια ταινία-κύκλος. Αρχίζει σε ένα συγκεκριμένο τόπο (αεροδρόμιο) με δυο συγκεκριμένες πρωταγωνίστριες (τη Βίκι και την Κριστίνα φυσικά) κι ένα συγκεκριμένο μουσικό μπακγκράουντ (το Barcelona των Giulia y los Tellarini). Όταν σχεδιάζεις κανείς έναν κύκλο σε χαρτί, από κάπου πρέπει να αρχίσει. Αλλα για να τον ολοκληρώσεις και να τον κλείσεις το μολύβι πρέπει να σταματήσει στο σημείο που κάποτε ήταν αρχικό (όταν θες να κάνεις κύκλο βέβαια). Και ο Γούντι Άλεν αυτό κάνει ιδιοφυώς. Μόνο που στο φινάλε, ενώ οι εξωτερικές καταστάσεις φαίνονται ίδιες με της αρχής, οι εσωτερικές, δηλαδή ο ψυχισμός των δυο ηρωίδων, έχουν αλλάξει τόσο τρομακτικά πολύ μέσω των εμπειριών που πέρασαν σε ό,τι θα ξεκινούσε ως "διακοπές". Ακόμη και το σάουντρακ, που με τόση ελαφράδα και ανεμελιά είχαμε ακούσει στην αρχή της ταινίας, στο τέλος μοιάζει να στάζει δηλητηριώδη ειρωνεία. Ενώ ο κύκλος πολύ προβλέψιμα αρχίζει και τελειώνει στο ίδιο σημείο, το ενδιάμεσο, η ουσία, οι καμπύλες γραμμές δηλαδή αυτού του κύκλου ακολουθούν μια διαδρομή που πάνω κάτω ήξερες, αλλά οπωσδήποτε δε θα μπορούσες να προβλέψεις ακριβώς.

Είναι ίσως απο τις πιο εκκεντρικές στιγμές (για αυτό να υποθέσουμε και πιο προσωπικές;;;) του "νευρωτικού" Νεοϋορκέζου σκηνοθέτη. Δεν προσδιορίζεται καν ακριβώς ως είδος: Καθαρόαιμη κωμωδία δεν είναι με τίποτα, καθώς παρ'ότι υπάρχουν δυο-τρία άκρως χιουμοριστικά στιγμιότυπα, ο τόνος της ταινίας έχει γενικά ένα ύφος αρκετά μελαγχολικό και προβληματιζόμενο για να χαρακτηριστεί έτσι. Ούτε κοινωνική ταινία πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις δε θα το έλεγε κανείς, καθώς παρ'ότ τις έχει ως επίκεντρο, δε μοιάζει ποτέ να γίνεται βαρύγδουπη και να παραπαίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά. Ρομαντική κομεντί από την άλλη και πάλι όχι, καθώς διαθέτει έναν πιο σκεπτόμενο, συγκρατημένο και απαισιόδοξο τόνο πάνω στα δρώμενα της ιστορίας, κάτι που οι συνήθεις χαζοχαρούμενες, παστελοχρωματισμένες, καραμελωμένες χολλυγουντιανές ρομαντικές κομεντί συνήθως δεν επιχειρούν. Αλλά ως κάτι sui generis δε θα το χαρακτήριζα, μιας και μια τέτοια ταινία συνήθως επαναπροσδιορίζει ριζοσπαστικά κάποια κινηματογραφικά είδη, κάτι που θα ήταν πολύ βαρύ πραγματικά να πω για μια πολύ καλή ταινία, που ωστόσο δε θα μπορούσε να καταταχτεί κατά τη γνώμη μου στις δέκα καλύτερες στιγμές του Άλεν. Πολύ ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει ο κινηματογραφικός - σκηνοθετικός φακός του Γούντι: Ανανεωμένος, με καινούριες ιδέες και ανανεωμένη θεματολογία, ακόμη και αφήγηση (κάτι που δειλά δειλά έκανε είσοδο στο MELINDA MELINDA και δήλωσε δυναμικά παρόν στο εξαιρετικό MATCH POINT), αλλά με ρίζες που βρίσκονται, αν κανείς ψάξει, στις παλιές του δημιουργίες και κινηματογραφικές παραδόσεις (η λατρευτική απεικόνιση ακόμη και της πιο ασήμαντης γωνιάς της πόλης στην οποία διαδραματίζεται το φιλμ, κληρονομιά από το ξακουστό ΜΑΝΧΑΤΤΑΝ, το σοφιστικέ σάουντρακ και το λάιφσταϊλ που περνάει υπόγεια, η λεπτή σαν πάγος ειρωνεία που αποστασιοποιεί από τα δρώμενα της ταινίας). Αλλά αυτή ακριβώς η αποστασιοποίηση που μόλις πριν από μια γραμμή αναφέραμε είναι που, ενώ το φιλμ βρίθει πάθους κι ερωτικών συναισθημάτων, δεν τα μεταδίδει ιδιαίτερα, τουλάχιστον σε εμένα ως θεατή: Αν και ιδιαίτερα αξιόλογο το σύνολο, εμένα μου φάνηκε υπερβολικά εγκεφαλικό σε πολλά σημεία, δε μου μίλησε συναισθηματικά σε κανένα σημείο.

Από ερμηνείες, αυτές εύκολα ξεχωρίζουν μέσα στο γενικό σύνολο: Η ζωντανή, γεμάτη ενέργεια και ζήλο Ρεμπέκα Χολ, που, αν και όχι με ιδιαίτερα παρουσιαστικά (σε αντίθεση με τη λαχταριστή της συμπρωταγωνίστρια Γιόχανσον, που περιφέρει ικανοποιητικά τα κάλλη της στη διάρκεια του έργου αλλά περιορίζεται μόνο σε αυτό) καταφέρνει να κλέψει αρκετές εντυπώσεις, και, βέβαια, η οσκαρούχα πλέον Πενέλοπε Κρουζ, που πλάθει με μια ερμηνευτική επιδεξιότητα που, εγώ τουλάχιστον, δεν είχα ποτέ εντοπίσει σε καμιά από τις προηγούμενες ταινίες στις οποίες είχε πρωταγωνιστήσει, έναν ολοκαίνουριο χαρακτήρα από μόνη της, βασιζόμενο αρκετά ελεύθερα στο σενάριο. Συνδυάζει με τρομερό τρόπο ετερόκλιτα, και όμως σχεδόν ταυτόσημα, στοιχεία διαφορετικών ανθρώπινων χαρακτήρων: Πάθος, αλαζονεία, ζήλεια, ιδιαίτερη καλλιτεχνική κλίση και ταλέντο, εύθραυστα συναισθήματα και παράνοια. Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου συνδυασμού ήταν λογικό να κλέβει την παράσταση κατά τη διάρκεια ολόκληρου του έργου. Ο Χαβιέρ Μπαρδέμ πάλι δε μου άρεσε και ιδιαίτερα. Ίσως να φταίω εγώ που κακόμαθα και συνήθισα στις σούπερ-ντούπερ αλλόκοτες-εντυπωσιακές ερμηνείες του (ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ Η ΝΥΧΤΑ, Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ) από έναν φαινομενικά πιο νορμάλ και καθημερινό ρόλο, αλλά θα μπορούσε μέσα σε αυτά τα πλαίσια να διαμορφώσει κάτι πραγματικά συναρπαστικό ενδιαφέρον. Νιέντε. Τίποτα. Βέβαια για αυτό φταίει σε μεγάλο βαθμό το σενάριο, που αποδίδει τον Χουαν-Αντόνιο, όχι μονοδιάστατα (εξ' άλλου κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο διαπράττει σαν σφάλμα συνήθως η πένα του Γούντι), αλλά χωρίς πτυχές που να μας κάνουν να ενδιαφερθούμε ιδιαίτερα για τον ίδιο (αντιθέτως, ανακυκλώνει κάποια κλισέ τύπου "Λατίνος εραστής" και τσετερά). Εντύπωση πάντως μου κάνει τον τελευταίο καιρό η απουσία του Άλεν ως ηθοποιού από τις ταινίες του: Βήμα προς την ωριμότητα, απλή ξεκούραση από μια πολυάσχολη δημιουργικότητα μπρος και πίσω από την κάμερα, ή προστασία της συνοχής των ταινιών του από την παρουσία του πληθωρικού του παιξίματος που συχνά αποδίδει τον μέσο Αμερικάνο νευρωτικό;;;

Όπως και νά' χει, αυτή η αλλαγή, τόσο αφηγηματική όσο και ύφους ήταν κάτι που χρειαζόμασταν από το αλενικό σινεμά ώστε να συνεχίζει να διατηρεί το ενδιαφέρον μας (με όλο το συμπάθιο, αλλά αν συνεχιζόταν η πορεία με απλά ενδιαφέρουσες κωμωδίες, όχι όμως αντάξιες ενός Γούντι Άλεν, τύπου HOLLYWOOD ENDING και ANYTHING ELSE, τότε ένα κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας του αμερικάνικου σινεμά θα είχε προ πολλού πλέον κλείσει). Έχοντας αποκτήσει λοιπόν την τελευταία τριετία (με ατυχής εξαίρεση την πλέον πιο αδύναμη ταινία της φιλμογραφίας του, το SCOOP) μια καλλιτεχνική ανθεκτικότητα που ανταγωνίζεται, χωρίς να ξεπερνά όμως ή έστω να φτάνει εκείνη ενός Κλιντ Ίστγουντ, ο Γούντι εξακολουθεί δυναμικά να υπολογίζεται και με το παραπάνω στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη, δηλώνοντας ότι είναι σε φόρμα. Ευτυχώς.

ΤΟ ΤΕΣΤ IQ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ

Γιατί σε αυτόν εδώ έβγαλε δείκτη νοημοσύνης 135.

ΝΑΤΑΣΑ ΡΙΤΣΑΡΝΤΣΟΝ: 1963-2009

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

http://www.youtube.com/watch?v=mNK6h1dfy2o

Το συγκεκριμένο ταινιάκι μικρού μήκους ελληνικής καταγωγής έχει αρχίσει τον τελευταίο καιρό να γίνεται ανεξήγητα δημοφιλές μέσω διαδικτύου και άλλων μέσων. Ρε παιδιά, μόνο εγώ το βρίσκω εκβιαστικό και κάπως απλοϊκό;;; Δείτε το και αν θέλετε πείτε τη γνώμη σας. Πάντως, έχει ομολογουμένως πάρα πολύ ωραία μουσική.

THE LIMITS OF CONTROL TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=XzFV03L3wzE

Η αλήθεια είναι πως τον είχα ψιλοεπιθυμήσει τον Τζιμ Τζάρμους (η τελευταία του ταινία, αν δεν κάνω λάθος, ήταν πριν 4 χρόνια με το εξαίσιο BROKEN FLOWERS) και, αν μη τι άλλο, η νέα του δουλειά δείχνει κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα. Δείτε το τρέιλερ και θα καταλάβετε. Όμως, άραγε, τον παίρνει το γκανγκστερικό είδος τον Τζιμη ή θα τον φάει λάχανο;;; Γιατί δεν έχουμε δει κάτι ανάλογο από τη σκηνοθετική του μπαγκέτα και μπορεί να φάει τα μούτρα του τώρα. Πάντως, κάτι θα αξίζει, για να έχει και Μπιλ Μάρεϊ μέσα.

GRAN TORINO-MUSIC AND LYRICS BY CLINT EASTWOOD AND JAMIE CULLUM

http://www.youtube.com/watch?v=JZmbO6BQhWU

Πείτε με ξενέρωτο, αλλά...τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με το συγκεκριμένο τραγούδι!

ΤΖΕΪΜΣ ΓΟΥΙΤΜΟΡ: 1921-2009

Μπορεί να πέρασε ένας μήνας, αλλά εγώ μόλις τώρα το έμαθα. Θα έλεγα ψέματα αν ανέφερα ότι δεν συνταράχτηκα.

ΤΟΥΛΙΟ ΠΙΝΕΛΙ: 1908-2009

ΟΙ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2008-2009 ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ

Αν και είναι πάρα πολύ νωρίς μάλλον για να λέμε ότι τελείωσε αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα κινηματογραφικά χρονιά, ωστόσο επειδή μάλλον άλλα πολύ σημαντικά φιλμ ή που θα συναντήσουν κύματα ενθουσιασμού από τους κριτικούς δε θα υπάρξουν, ορίστε το φετινό ΤΟΡ 10 των εγχώριων κριτικών μας, όπως τουλάχιστον εγώ το υπολόγισα κάνοντας υπολογισμούς μέσων όρων των αστεριών τους έτσι όπως δημοσιεύονται στο Αθηνόραμα (πρέπει να είναι γύρω στους 11-12 κριτικούς από το εθνικό στερέωμα που δημοσιεύει την αξιολόγησή τους το συγκεκριμένο περιοδικό). Λοιπόν:

1. ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ-4 ΑΣΤΕΡΙΑ-8.5/10
2. ΓΟΥΟΛ-Υ-4 ΑΣΤΕΡΙΑ-8/10
3. GRAN TORINO-4 ΑΣΤΕΡΙΑ-8/10
4. VICKY CHRISTINA BARCELONA-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
5. Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
6. ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
7. ΦΡΟΣΤ/ΝΙΞΟΝ: Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
8. MILK-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
9. ΤΡΕΙΣ ΠΙΘΗΚΟΙ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10
10. ΓΟΜΟΡΡΑ-3.5 ΑΣΤΕΡΙΑ-7.5/10

SCHWARZFAHRER

http://www.youtube.com/watch?v=PgBBxRrCep0&eurl

Δείτε την, αρκετά ενδιαφέρουσα ταινιούλα, και αισθητικά. Οπωσδήποτε θα έχει υπάρξει ένας που σας έχει φέρει το περιστατικό ως αληθινό.

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΝΟ.6

Με τα Όσκαρ να αντηχούν μακρινά στη μνήμη (μισό μήνα πριν) και παίρνοντας την ιδέα από μια ανάλογη περσινή ιδέα του φίλτατου Γιώργου Μπουκάτσα, προτείνω, για όσους θελήσουν και, κατά προτίμηση, έχουν δει ολόκληρη την πεντάδα των υποψηφίων ταινιών, να καταθέσουν τη δική τους αξιολογική σειρά, ξεκινόντας από αυτήν που θεωρούν καλύτερη και καταλήγοντας στην πιο αδύναμη. Καταθέτω τη δικιά μου σειρά:

1. SLUMDOG MILLIONAIRE
2. MILK
3. FROST/NIXON
4. THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON
5. THE READER

WATCHMEN OPENING CREDITS

http://www.thinkhero.com/2009/03/07/watchmen-movie-opening-title-sequence/

Ουάου... Αν είναι και η ταινία τόσο καλή... Βέβαια, τον Ζακ Σνάιντερ τον φοβάμαι (300), αλλά εδώ νομίζω να έχει κάνει καλή δουλειά.

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

Χωρίς να υπάρξουν αποτελέσματα, απλώς για να ανοίξει κουβέντα, προκαλώ όσους θέλουν και διαβάζουν το μπλογκ να καταγράψουν τις πέντε πιο αηδιαστικές, κυριολεκτικά, ταινίες που έχουν δει. Λοιπόν, όσον αφορά εμένα:

VIDEODROME
PINK FLAMINGOS (δεν το έχω δει ολόκληρο)
ICHI THE KILLER
LA PIANISTE
SALO

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ... ΣΚΑΤΑ

Ο τίτλος για μια απίστευτη παπαριά που έκανα μόλις πριν μία ημέρα. Έπεσα στην παγίδα εκείνων που μισώ. Να γίνω το ίδιο με αυτούς. Επειδή είχα μια σκατά ημέρα, να παίρνω στο λαιμό μου άλλους. Τώρα δεν το πληρώνω αυτό μόνο εγώ, δυστυχώς. Θα μου πείτε, τώρα τί σας αφορά αυτό...

ΟΙ 5 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛ ΠΑΤΣΙΝΟ-ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ

1. THE GODFATHER: PART II-Έχοντας αποκτήσει σε άγουρη ηλικία μια απρόσμενη, μοναδική ερμηνευτική ωριμότητα, παραδίδει τον ίσως πιο εμβληματικό ρόλο της καριέρας του. Έναν ανατριχιαστικό εκπρόσωπο του "τυφλού" κακού.

2. SCARFACE-Η ερμηνεία-οδοστρωτήρας σε όλο της το μεγαλείο. Το αρχέτυπο του κλασσικού τραγικού ήρωα, όπως και στην παραπάνω περίπτωση, σε μοντέρνα εκδοχή, βρίσκει ιδανικό ενσαρκωτή.

3. SERPICO-Η κατά τη γνώμη μου περισσότερο αξέχαστη κι ανεπανάληπτη ερμηνεία του Αλ είναι μέχρι σήμερα παράδειγμα πόδυσης ενός αληθινού χαρακτήρα με αποφυγή παγίδας παπαγαλισμών.

4. DOG DAY AFTERNOON-Ό,τι μπορεί να χαρακτηρίζει την αξέχαστη ταινία του Σίντνεϊ Λιούμετ μπορεί και για την ερμνεία του πρωταγωνιστή της. Εκρηκτική, απρόβλεπτη, τρομερά συναισθηματική και μελετημένη.

5. SCENT OF A WOMAN-Ο ρόλος που αγαπάνε πολλοί να λένε αβανταδόρικο. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί αξίζει να περιφρονηθεί για αυτό. Πλούσια, παθιασμένη και συγκινητική, "σηκώνει" το έργο.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕΖΑΡ 2009-ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Είμαι περίεργος να δω τι διάολο είναι αυτό το SERAPHINE και νίκησε το ENTRE LES MURS...

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
SERAPHINE

KAΛΥΤΕΡΗ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
LES PLAGES D' AGNES

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΩΤΗ ΤΑΙΝΙΑ
ΦΙΛΙΠ ΚΛΟΝΤΕΛ-ΑΠΛΑ Σ' ΑΓΑΠΩ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
ΖΑΝ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΡΙΣΕ-MESRINE

KAΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Α' ΡΟΛΟ
ΒΕΝΣΑΝ ΚΑΣΕΛ-MESRINE

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Α' ΡΟΛΟ
ΓΙΟΛΑΝΤ ΜΟΡΟ-SERAPHINE

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β' ΡΟΛΟ
ΖΑΝ ΠΟΛ ΡΟΥΣΣΙΛΟΝ-ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β΄ΡΟΛΟ
ΕΛΣΑ ΖΙΛΜΠΕΡΣΤΑΪΝ-ΑΠΛΑ Σ' ΑΓΑΠΩ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΜΑΡΚ ΑΝΤΡΕ ΓΚΡΟΝΤΙΝ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE

KAΛΥΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΦΡΑΝΣΟΥΑ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΜΑΡΚ ΑΜΠΝΤΕΛΝΟΥΡ, ΜΑΡΤΙΝ ΠΡΟΒΟΣΤ-SERAPHINE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΛΟΡΑΝ ΚΑΝΤΕ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΜΠΕΓΚΟΝΤΟ, ΡΟΜΠΙΝ ΚΑΜΠΙΓΙΟ-ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
ΛΟΡΕΝ ΜΠΡΟΥΝΕΤ-SERAPHINE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΝΤΑΖ
ΣΟΦΙ ΡΕΪΝ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΚΟΡ
ΜΑΪΚΛ ΓΚΑΛΑΣΣΟ-SERAPHINE

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
ΤΙΕΡΙ ΦΡΑΝΣΟΥΑ-SERAPHINE

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
ΜΑΝΤΛΕΝ ΦΟΝΤΕΪΝ-SERAPHINE

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΧΟΣ
ΖΑΝ ΜΙΝΟΝΤΟ, ΖΕΡΑΡ ΧΑΡΝΤΙ, ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΒΙΝΤΜΕΡ, ΛΟΪΣ ΠΡΙΑΝ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΓΚΡΟΥΛΤ, ΧΕΡΒΕ ΜΠΟΥΙΡΕΤ-MESRINE

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Έπρεπε να με βλέπατε πριν από μια βδομάδα όταν κλάταρε το Ίντερνετ. Είχα απίστευτο άγχος για το πως θα τακτοποιηθούν τα πράγματα με το μπλογκ, με τη συνέπεια των αναρτήσεων που γράφω κι όλα αυτά. Τελικά μόνο σε κακό δε μου βγήκε. Είδα πέντε ταινίες συνεχόμενες:

-VICKY CHRISTINA BARCELONA
-HUNGER
-EDEN IS WEST
-MILK
-THE WRESTLER (η αναθεωρητική προβολή που μου έλεγε να πραξω ο Αχιλλέας-και είχε δίκιο, το έργο μου φάνηκε καλύτερο)

Λοιπόν, συνεχίζουμε.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ THE SIXTH SENSE

Τον τελευταίο καιρό μου έχει κολλήσει μια εμμονή με τη συγκεκριμένη ταινία: Θυμάστε την πολύυυ αρχή του έργου, όπου ο "ανώμαλος" ασθενής του Γουίλις εισβάλλει στο σπίτι του και τον δολοφονεί (έπειτα αυτοκτονεί), γιατί όπως είπε και ο ίδιος, απέτυχε ώστε να τον θεραπεύσει από το "φρικιό" το οποίο τελικά έγινε (που, όπως αναφέρει, "άκουγε φωνές" συνέχεια);; Ανά πολλές φάσεις της ταινίας από ό,τι θυμάμαι, ο πιτσιρικάς Όσμοντ επαναλαμβάνει συνέχεια ότι οι άλλοι τον θεωρούν "φρικιό" και "ανώμαλο", όπως και εκείνον τον ασθενή άλλωστε. Καλά, η υπόθεσή μου είναι εντελώς αβάσιμη και ταυτόχρονα αναιρεί ολόκληρο τον χρονικό ειρμό του έργου, αλλά ρε γαμώτο, μου έχει κολλήσει... Μπας και ο πιτσιρικάς είναι ο "ανώμαλος" που εισέβαλλε στο σπίτι του Γουίλις σε παιδική ηλικία και ο Γουίλις απέκτησε μια τελευταία ευκαιρία να εισβάλλει στο παρελθόν και να αλλάξει τη μοίρα του σώζοντας τη ζωή τόσο του παιδιού όσο και τη δική του στο μέλλον;;; Ξέρω, γελοίο, αφού στο παρελθόν υπάρχει ακόμη η γυναίκα του, που στην ανατροπή του τέλους μας αποδεικνύουν ότι η άγνοιά της προς τον άντρα της ήταν τελικά πένθος για τον ίδιο και ότι ο ίδιος αποτελούσε φάντασμα... Αλλά μήπως αποτελεί την ίδια ΠΡΙΝ γνωρίσει τον Γουίλις;;; Και στη σκηνή που λέει "χρόνια μας πολλά" σε ένα επετειακό τραπέζι να μην εννοεί το νεκρό της σύζυγο, αλλά τον άλλο άντρα με τον οποίο είχε δεσμό πριν τον Γουίλις, που μπορεί να μην ήρθε καθόλου στην επέτειο της γνωριμίας τους και να το λέει ειρωνικά με αγανάκτηση;;; Θεωρίες συνωμοσίας.

Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

Είναι κάποιες ταινίες που, για να διαβαστούν σωστά, πρέπει μάλλον να ειδωθούν δυο φορές. Για μένα, η ταινία αυτή του Αρονόφσκι άνηκε σε αυτές τις περιπτώσεις. Στην πρώτη της θέαση την απέρριψα χωρίς δεύτερη σκέψη, αναρωτόμενος τί το εξαιρετικό είχε ένα τόσο συνήθες κλισέ μελόδραμα αλά ΡΟΚΙ. Ο φίλος Αχιλλέας μου πρότεινε μια δεύτερη προβολή έτσι, για την επανεκτίμηση, έχοντας στο μυαλό τη δική του οπτική της ταινίας. Και όντως, η αναθεώρηση προς το καλύτερο ήταν αναπόφευκτη: τα κλισέ που χτίζονται μέσα στο έργο σιγά-σιγά αποδομούνται, καθώς οι φαινομενικές ευκαιρίες που δίνονται στον κεντρικό ήρωα για ένα comeback στην πραγματική ζωή, μακριά από την αρένα και τα συνοικιακά στριπτιζάδικα, που πρέπει αλλά αποφεύγει να αντιμετωπίσει, καταστρέφονται και καίγονται αργά λόγω σκατά timing, άτυχων στιγμών και αποφάσεων του λεπτού, αναιρώντας έτσι τον όποιο πιθανό χαρακτηρισμό περί μελοδραματικού και δακρύβρεχτου. Όπως είχε αναφέρει και ο Χρίστος Ζαφειριάδης στο ιστολόγιο του, η ταινία του Αρονόφσκι σίγουρα ήταν "heavy, very heavy", περισσότερο κι από όσο μπορούσε μια ελαφρόμυαλη Ακαδημία να αντέξει, για αυτό και αγνοήθηκε επειδεικτικά, σχεδόν προκλητικά.

H ταινία ξεκινάει με φαντάσματα του παρελθόντος για τον ήρωά μας: Έντυπα στιγμιότυπα δοξασμένων νικών του στην αρένα. Τυπικό '80s ροκ στο μουσικό χαλί. Μικρή ανασύσταση μιας ενθουσιώδους, αυθόρμητης εποχής όπου οι αγωνιώδεις αγώνες πάλης, έστω και καραστημένοι, τύχαιναν μεγάλου λαϊκού ενθουσιασμού (αφέλεια της εποχής, έλλειψη άρτου και θεαμάτων;;) και δεν αποτελούσαν εξώφυλλα απαραίτητα μόνο αθλητικών εφημερίδων. Αλλά the times they are a-changin'. Έτσι, η πάλη σταμάτησε με τον καιρό να αποτελεί κύριο θέαμα της Αμερικής του Ρήγκαν, που, με τη σειρά της, κι αυτή ξεπεράστηκε. Από την επιτυχία και τη διασημότητα, ανοίγει η πόρτα για τον Ράντι "Ραμ" Ρόμπινσον στην κατρακύλα. Ξεπέφτει στο περιθώριο, αγωνιζόμενος μόνο πλέον σε επαρχιακους αγώνες πάλης χρησιμοποιώντας κάθε είδους γραφικό μέσο ώστε να ευχαριστήσει το αιμοδιψές κοινό μαζί με τους συναδέλφους του (κόβεται με ξυραφάκια ώστε να δείξει ότι έχει τραυματιστεί περισσοτερο από το κανονικό, στήνει με τον αντίπαλό του ολόκληρο γραφικό σκηνικό που περιλαμβάνει τραυματισμούς με συρραπτικά, πτώσεις από πανύψηλες σκάλες, σπάσιμο τζαμαριών κ.α.), καθώς οι "αθώες" εποχές του ψεύτικου πολλές φορές βρωμόξυλου του WWE έχουν περάσει και το κοινό χρειάζεται "ζουμερές" αποδείξεις για το ρεαλισμό της πάλης. Προσπαθεί με στεροειδή να αντεπεξέλθει στις υψηλές τώρα για αυτόν απαιτήσεις του αθλήματος. Εξ' αιτίας του εγωισμού του, των πολλών λάθος κινήσεών του και της αδιαφορίας του ως γονέας των πρώτων χρόνων έχει φάει κατάμουτρα και τη σκληρή απόρριψη της κόρης του (ίσως η πράξη για την οποία μετανιώνει περισσότερο). Απαλύνει τον καθημερινό πόνο της ζωής του τα βράδια σε ένα στριπ κλαμπ με παρέα την πόρνη Κάσιντι, συζητώντας, κάνοντας έρωτα μαζί της και συσφίγγοντας κάτι παραπάνω από ισχυρούς δεσμούς φιλίας. Τα πρωινά κάνει παρέα με τα πιτσιρίκια της γειτονιάς του, παίζοντας και κάνοντας αστεία μαζί τους. Ειρωνικά, μόνο αυτά φαίνονται να έχουν τον Ράντι ως ιδανικό, πρότυπο ήρωα μέσα στο μυαλό τους, όντως αγνά, χωρίς να έχουν υπ'όψιν τους την μεγάλη, ψυχική και σωματική πτώση την οποία έχει υποστεί ο ήρωας τα τελευταία χρόνια και το ότι ο ίδιος υπήρξε πάντοτε το ακριβώς αντίθετο ενός ιδανικού προτύπου. Ώσπου αποφασίζει να ενταχθεί σε κάτι που ο ίδιος καιρό απέφευγε τώρα: στην πραγματική κοινωνία. Ως υπάλληλος σε σούπερ μαρκετ. Διεκδικώντας μια ταπεινή, αλλά νέα αρχή. Προσπαθώντας να επαναδομήσει ταυτόχρονα τη σχέση με την κόρη του.

Όπως προανέφερα, στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη, λιγότερο λεπτών αποχρώσεων, το σενάριο θα προσφερόταν για ένα ελεεινό, μελό ταινιάκι. Προσθέτοντας όμως πικρές δόσεις πεζού ρεαλισμού στη "γήινη" σκηνοθεσία του (με κάμερα στο χέρι αλλά και ακίνητα πλάνα), έχοντας το σενάριο να προσθέτει κάτι σαν υπόγεια μελαγχολία, η ταινία του Αρονόφσκι εύκολα αποφεύγει αυτήν την παγίδα. Δημιουργώντας μια εκπληκτική αντίθεση στο κλίμα της, πότε τρομερά σκληρό (η αιματηρή δεύτερη σκηνή πάλης με τον Ράντι που βλέπουμε στο έργο-τύφλα να έχει το SAW) και πότε απροσδόκητα τρυφερό (ο χορός του ήρωα με την κόρη του σε έναν ερειπομένο χώρο, που, θαρρώ, είναι ο ίδιος στον οποίο περιπλανιόταν ο Γούντι Άλεν στο STARDUST MEMORIES ή στο MANHATTAN). Μετά αρχίζει μια αυτοκαταστροφική πορεία όπου όλα πάνε στραβά: ένα ραντεβού που δίνει με την κόρη του καταλήγει στο να αποστασιοποιηθεί και πάλι η ίδια από εκείνον, αφού τον πιάσει να κάνει ένα one night stand, η σχέση του με την Κάσιντι πηγαίνει πολλά βήματα πίσω με το που εξομολογηθεί τον έρωτά της για εκείνη (καθώς δε θέλει συναισθηματικές σχέσεις με τους "πελάτες" η ίδια) και απολύεται γεμάτος αγανακτισμό από τη δουλειά του μετά από ουρές εκνευριστικών πελατών κι ένα σοβαρό ατύχημα. Οπότε παραιτείται από τη σκληρή αυτή προσπάθεια να ενταχθεί ξανά στα ρεαλιστικά πλαίσια της κοινωνίας. Ως δήλωση μιας πράξης παραίτησης, λοιπόν, στα παλιά του λημέρια: στις αρένες της πάλης. Έχοντας την Κάσιντι στο πλευρό του ως απλή φίλη, παλεύοντας σκληρά και βάναυσα κατά τη διάρκεια της "επετειακής", πολυαναμενόμενης ρεβανς με έναν σκληρό του αντίπαλο που νίκησε πριν είκοσι χρόνια (η "πρεμιέρα" κατά κάποιον τρόπο του comeback του στις αρένες), ακόμη και με ένα σοβαρό καρδιακό πρόβλημα που, όπως τον προειδοποίησε ο γιατρός, δε θα τον αφήσει να παλέψει ποτέ ξανά, είναι ακόμη εκεί, αγωνίζεται. Όταν όμως χάνει την τελευταία του ελπίδα και ιδανικό για το οποίο αγωνίζεται (το απότομο ζουμάρισμα στην άδεια εξέδρα που υποδηλώνει ότι η Κάσιντι έφυγε, μην αντέχοντας να δει τη σκληρότητα του αγωνα), δεν του μένει τίποτε πια. Με το τελευταίο συμβολικό πλάνο, κάνει ταυτόχρονα με τη βουτιά του, με το άλμα του στον εχθρό, ένα άλμα απο τον γκρεμό. Παραιτείται από τη ζωή του οριστικά και η αυλαία του πέφτει.

Όσοι ψάχνετε μια κλισέ ταινία comeback, όπως αυτή που αποτέλεσε η έκτη ταινία με τον ΡΟΚΙ για τον Σταλόνε, μάλλον θα απογοητευθείτε και θα κλείσετε τα ρολά με τον τρομερά εξοργιστικό χαρακτηρισμό που πολλοί έχουμε δυστυχώς ακούσει: "Τί βαρετό ψυχοπλάκωμα ήταν αυτό!!! Να κόβεις τις φλέβες σου σου λέω!!!". Όσοι όμως θέλετε να δείτε τον απεγνωσμένο, τρομερά επίκαιρο αγώνα ενός άντρα να "επιστρέψει", έναν ύμνο σε όσους "χαμένους" και "περιθωριακούς"που αποδοκιμάζει η κοινωνία, αλλά οι ίδιοι που την αποτελούν σε ανάλογες περιπτώσεις θα είχαν πολύ λιγότερες αντοχές, να σπεύσετε. Ίσως απο τα καλύτερα έργα που είδα φέτος. Αν και, δυστυχώς, οριακά δεν μπαίνει για εμένα στη δεκάδα-ο φετινός Γαβράς έκανε τη λαδιά! Τέλος, να αναφερθώ, στο τρυφερό, γλυκό τραγούδι του Μπρους Σπρίνγκστιν που συνοδεύει τους τίτλους τέλους του έργου, αν και, ίσως το καλύτερο τραγούδι που φέτος άκουσα σε ταινία υπήρξε μακράν το Gran Torino.

IN THE ELECTRIC MIST TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=oDyVn7RT-yA&eurl

Έκανε πρεμιέρα στο φετινό Φεστβάλ Βερολίνου και, ακόμη κι αν δεν έδωσε καλές εντυπώσεις, ο Μπετράντ Ταβερνιέ είναι πολύ καλός σκηνοθέτης (βλέπε 'ROUND MIDNIGHT), ο Τόμι Λι Τζόουνς έχει ένα ποιητικό κριτήριο επιλογών, οπότε εντάξει, πόσο κακό να είναι το αποτέλεσμα;;; Αν μη τι άλλο και το τρέιλερ προϊδεάζει για πολύ καλό έργο...

ΟΣΚΑΡ 2009-ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Το ΣΛΑΜΝΤΟΓΚ καταφέρνει ένα εντυπωσιακό 8/10! Και το ξενόγλωσσο Όσκαρ, όπως συνήθως, παραδίνεται αλλά αντ' άλλων... Καλά, το άλλο με τον Πεν το σχολιάζω και παρακάτω. Τέλος πάντων:

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Α' ΡΟΛΟ
ΣΟΝ ΠΕΝ-MILK

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Α' ΡΟΛΟ
ΚΕΪΤ ΓΟΥΙΝΣΛΕΤ-ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β΄ΡΟΛΟ
ΧΙΘ ΛΕΤΖΕΡ-Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β' ΡΟΛΟ
ΠΕΝΕΛΟΠΕ ΚΡΟΥΖ-VICKY CHRISTINA BARCELONA

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
ΝΤΑΝΙ ΜΠΟΪΛ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΝΤΑΣΤΙΝ ΛΑΝΣ ΜΠΛΑΝΚ-MILK

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΣΑΪΜΟΝ ΜΠΟΥΦΟΪ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
ΑΝΤΟΝΙ ΝΤΟΝΤ ΜΑΝΤΛΕ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΝΤΑΖ
ΚΡΙΣ ΝΤΙΚΕΝΣ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΓΚΡΑΧΑΜ ΜΠΕΡΤ, ΒΙΚΤΟΡ ΤΖ. ΖΟΛΦΟ-Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
ΜΑΪΚΛ Ο' ΚΟΝΝΟΡ-Η ΔΟΥΚΙΣΣΑ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΚΙΓΙΑΖ
ΓΚΡΕΓΚ ΚΑΝΟΜ-Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΚΟΡ
Α. Ρ. ΡΑΜΑΝ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Α. Ρ. ΡΑΜΑΝ, ΣΑΜΠΟΥΡΑΝ ΣΙΝΓΚ ΓΚΟΥΛΖΑΡ-JAI HO-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΧΟΣ
ΙΑΝ ΤΑΠΠ, ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΠΡΑΪΚ, ΡΕΣΟΥΛ ΠΟΥΚΟΥΤΤΥ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΜΟΝΤΑΖ
ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΚΙΝΓΚ-Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΙΔΙΚΑ ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ
ΕΡΙΚ ΜΠΑΡΜΠΑΣ, ΣΤΗΒ ΠΡΙΓΚ, ΜΠΕΡΤ ΝΤΑΛΤΟΝ, ΚΡΕΓΚ ΜΠΑΡΟΝ-Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
DEPARTURES

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ
ΓΟΥΟΛ-Υ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
MAN ON WIRE

KATAZHTEITAI: Ο ΛΗΣΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΣΑΣ-ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ: ΜΙΚΙ ΡΟΥΡΚ

FUNNY PEOPLE TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=lCmCveWATHg

Τον Τζαντ Άπατοου ποτέ δεν τον πολυχώνευα. Βέβαια αυτό το τρέιλερ δείχνει συμπαθητικό και, ποιος ξέρει, μπορεί να παραδώσει κάτι όντως καλό αυτήν τη φορά (ελπίζω όμως όχι πάλι αστεία με αυνανισμούς).

ΧΡΥΣΑ ΒΑΤΟΜΟΥΡΑ 2009-ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Και εις κατώτερα! Α, και Zamuc... ο bookie σου τελικά είχε δίκιο για τον β' γυναικείο ρόλο.

ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
THE LOVE GURU

XEIΡΟΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΜΑΪΚ ΜΑΓΙΕΡΣ-THE LOVE GURU

ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΠΑΡΙΣ ΧΙΛΤΟΝ-THE HOTTIE AND THE NOTTIE

XEIΡΟΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β' ΡΟΛΟ
ΠΙΡΣ ΜΠΡΟΣΝΑΝ-ΜΑΜΜΑ ΜΙΑ!

ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β' ΡΟΛΟ
ΠΑΡΙΣ ΧΙΛΤΟΝ-REPO! THE GENETIC OPERA

ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΖΕΥΓΑΡΙ
ΠΑΡΙΣ ΧΙΛΤΟΝ, ΚΡΙΣΤΙΝ ΛΑΚΙΝ ΚΑΙ ΤΖΟΕΛ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΟΥΡ-THE HOTTIE AND THE NOTTIE

XEIΡΟΤΕΡΟ ΠΡΙΚΟΥΕΛ, ΣΙΚΟΥΕΛ, ΡΙΜΕΪΚ Η ΠΑΡΩΔΙΑ
Ο ΙΝΤΙΑΝΑ ΤΖΟΟΥΝΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ (Γκρρρρρρρρρ!!!!!)

ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
ΟΥΒΕ ΜΠΟΛ-1968: TUNNEL RATS, POSTAL, Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ

ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΜΑΪΚ ΜΑΓΙΕΡΣ, ΓΚΡΑΧΑΜ ΓΚΟΡΝΤΙ-THE LOVE GURU

INDEPENDENT SPIRIT AWARDS 2009-ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Ωραιότατες βραβεύσεις, αν και ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ ουσιαστικά έπαιζε χωρίς ανταγωνιστή. Η βράβευση της Μελίσσα Λίο της δίνει ένα λίγο ύποπτο προβάδισμα για την αυριανή κούρσα... ξέρετε ποια.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΜΕΛΙΣΣΑ ΛΙΟ-ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΟΤΑΜΙ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Α' ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΜΙΚΙ ΡΟΥΡΚ-Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Β' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΠΕΝΕΛΟΠΕ ΚΡΟΥΖ-VICKY CHRISTINA BARCELONA

KAΛΥΤΕΡΟΣ Β' ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΤΖΕΪΜΣ ΦΡΑΝΚΟ-MILK

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
ΤΟΜΑΣ ΜΑΚ ΚΑΡΘΙ-Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ-VICKY CHRISTINA BARCELONA

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙAKO NTEMΠΟΥΤΟ
ΝΤΑΣΤΙΝ ΛΑΝΣ ΜΠΛΑΝΚ-MILK

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
ΜΑΡΙΖ ΑΛΜΠΕΡΤΙ-Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ
ΤΣΑΡΛΙ ΚΑΟΥΦΜΑΝ, ΑΝΤΟΝΙ ΜΠΡΕΓΚΜΑΝ, ΣΠΑΪΚ ΤΖΟΝΖΕ, ΣΙΝΤΝΕΪ ΚΙΜΜΕΛ-ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
ΛΟΡΑΝ ΚΑΝΤΕ-ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
ΤΖΕΪΜΣ ΜΑΡΣ-MAN ON WIRE

ΒΡΑΒΕΙΟ "ΤΖΩΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ"
ΑΛΕΞ ΧΟΛΝΤΡΙΤΖ, ΣΕΘ ΚΑΠΛΑΝ, ΣΚΟΤ ΜΑΚ ΝΕΪΡΥ-ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

ΒΡΑΒΕΙΟ "ΠΙΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ"
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΜΠΡΑΟΥΝ-THE ORDER OF MYTHS

BΡΑΒΕΙΟ "ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ"
ΛΙΝ ΣΕΛΤΟΝ-MY EFFORTLESS BRILLIANCE

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ
ΧΕΔΕΡ ΡΕΪ-ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΟΤΑΜΙ, IBID

ΔΥΟ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΕΙΧΕ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ (ΒΛΕΠΕ ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ.GR)

Όπου από το συγκεκριμένο σάιτ έμαθα τα εξής:

• Τα ονόματα τα οποία θα παρελάσουν φέτος στις Κάννες είναι (πάρτε βαθιά ανάσα): Κουέντιν Ταραντίνο, Τζόελ και Ήθαν Κοέν, Λαρς Φον Τρίερ, Τέρι Γκίλιαμ, Κεν Λόουτς, Πεδρο Αλμοδόβαρ, Στίβεν Σόντερμπεργκ, Μίκαελ Χάνεκε, Ανγκ Λι, Νιλ Τζόρνταν, Σαμ Μέντες, Γκασπάρ Νοέ, Φατίχ Ακίν, Τζέιν Κάμπιον, Κριστιάν Μουνγκίου, Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, Τζιμ Τζάρμους και Φράνσις Φορντ Κόπολα!!!!!!!
• Αρκετοί Εβραίοι χαρακτήρισαν τα ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ ως "ναζιστικό πορνό". Να την πω την κακία μου... Ένα δίκιο το έχουν

ΜΗ ΜΕ ΓΕΛΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ;;;

Το είδα χθες στο πρόγραμμα του ΣΚΑΪ για τους 100 ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και έκανα μισή ώρα να συνέλθω από το αλληθώρισμα. Ο Τεό στην 76η θέση της εκατοντάδας, πάνω από τον Νίκο Ξυλούρη κιόλας;;; Που έχει φάει τα μισά λεφτά του Υπουργείου Πολιτισμού για δικές του ανέσεις κι έδιωξε με το ζόρι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης από τη διευθυντική θέση τον Παντελή Βούλγαρη για να του πάρει τη θέση;; Άσε δε που μπορώ τώρα να πω πέντε εγχώριους σκηνοθέτες που τον κάνουν σκόνη (του χρόνου ή νορμάλ, ελάχιστη σημασία έχει): Τζαβέλλας, Βούλγαρης, Γιάνναρης, Γαβράς, Παναγιωτόπουλος. Μετά είδα και τέσσερις θέσεις ψηλότερα το Σημίτη και ήρθε το τελειωτικό χτύπημα.

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ

Λοιπόν. Πάντα θα εκτιμήσω μια ανθρώπινη, συγκινητική ιστορία. Γνήσια ουμανιστική. Ζεστή και ουσιώδη. Που να μη με εκβιάζει και ταυτόχρονα να με παρασύρει μαγικά στο δικό της κόσμο. Το νέο πόνημα του Ντέιβιντ Φίντσερ είχε όλα τα φόντα για να το κάνει αυτό. Σκόνταψε δυστυχώς όμως στον Έρικ Ροθ. Που ναι μεν έχει υπογράψει σενάρια για απίστευτες ταινιάρες, αλλά εδώ, με το που ανέλαβε τη διασκευή ενός... ολιγοσέλιδου διηγήματος του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ (το ότι από κάτι τέτοιο βγήκε σχεδόν τρεις ώρες ταινία αποδεικνύει τη "να βγάλουμε και από τη μύγα ξίγκι" λογική των μεγαλοκαρχαριών του Χόλλυγουντ-έλεος ρε παιδιά!) του ήρθε φλασιά να κάνει ταυτόχρονα ένα πράγμα σαν ριμέικ του ΦΟΡΕΣΤ ΓΚΑΜΠ με έντονη αίσθηση γεροντίλας, αποσπασματικών επεισοδιών με άφθονες γριές να πεθαίνουν για να κλάψουν μάνες, αφαιρώντας το δηκτικό χιούμορ της προαναφερόμενης ταινίας και κάμποσα σεναριακά κενά. Απορώ δηλαδή πως ένα τέτοιο γραπτό προτάθηκε για Όσκαρ προσωπικά! Αυτό είναι και που κατεδαφίζει τις ελπίδες κατ'εμέ της ταινίας να αναδειχθεί σε κάτι σαν κλασσικό και που θα μνημονεύεται για πολύ καιρό. Διότι και ο Φίντσερ έχει τη ματιά ενός δημιουργού στη σκηνοθεσία, και η παραγωγή είναι εντυπωσιακά σχεδιασμένη (εξαιρετικά σκηνικά, όπως και η δουλειά στα ειδικά εφέ και τη σκηνοθεσία). Στηρίζουν γενναιόδωρα την ταινία. Αλλά την καθηλώνουν στο έδαφος ταυτόχρονα. Γιατί οι αρνητικοί παράγοντες που έχουν να αντισταθμίσουν είναι βαριοί...




Από την αρχή κάτι μου πήγαινε λιγάκι στραβά στο έργο (μετά με ξεγέλασε φαινομενικά, για να με επαληθεύσει στη συνέχεια). Άνοιγμα με μια ετοιμοθάνατη γερόντισσα, κάτι που στο φιλμ, όπως προανέφερα, θα συμβεί καμιά δεκαριά ακόμη φορές. Σαν να σου φωνάζει ένας ενοχλητικός στο βάθος "κλάψε, κλάψε, κλάψε ρεεεεεεε!!!!!!!". Αλλά όταν σε τραβάνε από το μανίκι μπορείς να αισθανθείς κάτι τέτοιο;;; Μετά, αρχίζει μια μικρή εισαγωγή, μια δευτερεύουσα πλοκή που δε θα ξανασυναντήσουμε στο έργο, για έναν κύριο Γκατώ που, λόγω του γιου του που πέθανε στον πόλεμο, έφτιαξε ένα πολυτελέστατο ρολόι που υπήρξε φτιαγμένο για να γυρίζει ανάποδα, έτσι ώστε, αλληγορικά, "όλα τα παιδιά που χάθηκαν στον πόλεμο να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους, να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού με τους γονείς τους, να αισθανθούν ξανά ευτυχισμένα". Δυο "ανάποδες" ιστορίες είναι η αλληγορία που βρίσκεται από πίσω: όπως ο Μήτσης έγραψε στο Αθηνόραμα, "ένα ρολόι κι ένας άνθρωπος μετρούν αντίστροφα το χρόνο". Προσωπικά αυτή η μικρή εισαγωγούλα μου άρεσε. Πηγαίνοντας παρακάτω, επίσης βρήκα πολύ καλό τον τρόπο αφήγησης κι εξέλιξης της ταινίας που συνδυαζει λογοτεχνία (προσωπικά μου θύμησε κάτι από Ντίκενς) και καθαρό κινηματογράφο. Όλα τα καλά πράγματα όμως έχουν κι ένα όριο. Που στον ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ αυτό το όριο λήγει μάλλον σύντομα, μετά τα 20 πρώτα λεπτά. Ακολουθούν κλισέ με τη σέσουλα: ο Μπέντζαμιν είναι και ξεχωριστός ως χαρακτήρας εκτός από τη βιολογική του διαφορά με τους υπολοίπους (τουλάχιστον έτσι θέλει να μας πείσει το σενάριο κι ας μην πείθει, γιατί κάτι τέτοιο εισέπραξα), συναντά από μικρή ηλικία τον έρωτα της ζωής του, έχει "καυτές" ερωτικές εμπειρίες από νωρίς, τολμά πράγματα που μόνο τρελοί θα έκαναν αλλά όλως παραδόξως βγαίνει κερδισμένος, όλοι τον βρίσκουν ενδιαφέροντα άνθρωπο αλλά το πιο μεγάλο σε έκταση πράγμα που μπορεί να πει είναι μονόστιχες ατάκες αλά Σβαρτσενέγκερ στον ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗ. Όλα αυτά σερβιρισμένα με τον πιο πολυτελή, γλυκό, ξεχωριστό τρόπο από τον Φίντσερ και τους τεχνικούς του συνεργάτες ώστε να ξεχαστεί από το θεατή η, τελικά, ελάχιστη ως μηδαμινή φαιά ουσία που κουβαλάει εδώ η πένα του Ροθ.




Μαγεύεσαι από την εικόνα με λίγα λόγια, αλλά αν θες να θαυμάσεις κάτι εικαστικά πηγαίνεις και σε έκθεση ζωγραφικής άμα λάχει. Ευτυχώς, οι ρυθμοί κυλάνε σαν νεράκι και μπορούμε μάλλον να βρίσουμε λιγότερο από αυτό που θα μπορούσαμε σε μια άλλη περίπτωση. Ερχόμαστε λοιπόν σε μια άλλη ένσταση: Μπραντ Πιτ. Που αν θέλει, μπορεί να παραδώσει εκπληκτικά δείγματα ερμηνείας (SE7EN, TWELVE MONKEYS, BURN AFTER READING), αλλά και μνημεία ξυλαγγουρένιας εκτέλεσης (THE OTHER SIDE OF SUN, MEET JOE BLACK). Δε θέλω να φαίνομαι κακός, αλλά ακόμη και μετά από μια επιπλέον υποψηφιότητα για Όσκαρ για τον Πιτ, δεν έχω πειστεί πιο το ιδιαίτερο της ερμηνείας του. Αμήχανη, ανέκφραστη, ελάχιστα εφευρετική, με τα εφέ και το μακιγιάζ να καθαρίζουν για αυτόν για τη διάρκεια της μισής ταινίας και περιορισμένος με αυτήν την άνεση, δε νομίζω ότι θα έπρεπε να μνημονεύεται. Αρκετά καλύτερη η Τάραζι Π. Χένσον με την όμορφη, ήπια ερμηνεία της ως η θετή μητέρα του, δίνει μια θερμή παρουσία κατά τη διάρκεια της ταινίας, αν και δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Και ίσως ο τίτλος της καλύτερη ερμηνείας στο έργο του Φίντσερ να ανήκει στην παντελώς περιφρονημένη από τα βραβεία Κέιτ Μπλάνσετ. Αυθόρμητη, δυναμική, αλλά και με τη στόφα μιας ηθοποιού έμπειρης και βετεράνου, συγκινεί και κλέβει τις εντυπώσεις ως Νταίζη, τουλάχιστον στις καρδιές του κοινού, αφού οι επιτροπές βραβείων είναι τόσο υπεράνω ώστε να θεωρούν μικρή την παρουσία της... Πολύ κακή εντύπωση μου έκαναν κάποιες τρομαχτικές εως γελοίες ευκολίες της ιστορίας (ο σκυλοπνίχτης των ηρώων μας, αν και με το μισό πλήρωμα νεκρό από τα πυρά ενός υποβρυχίου, παρασέρνεται από το κύμα, πέφτει όλως τυχαίως ΑΚΡΙΒΩΣ πάνω στο υποβρύχιο που λέγαμε τσακίζοντάς το, ενώ ο καπετάνιος, παρ'όλο που έχει γαζωθεί από ένα κιλό σφαίρες, προλαβαίνει να πει και κάτι βαρυσήμαντο για το θάνατο πριν τα τινάξει), ενώ να επισημάνω πως το τέλος, όλως παραδόξως, δε μου έφερε κανένα δάκρυ στο μάτι. Αναισθητοποιήθηκα με τον καιρό;;; Δεν ξέρω. Ίσως και να έκλαιγα, αν τη στιγμή του θανάτου του Μπέντζαμιν, λέω εγώ, άρχιζε να κλαίει ως μωρό. Μπορεί... Η τελευταία εικόνα του φιλμ πάντως ήταν πραγματικά εμπνευσμένη, για να λέμε και καμιά καλή κουβέντα...




Ίσως να παραφόρτωσα αρνητικούς χαρακτηρισμούς μια ταινία που απλώς μου άρεσε και βρήκα απλά καλή. Αλλά όταν έχεις τόσες υψηλές προσδοκίες, όταν όλοι σου παρουσιάζουν ένα φιλμ σαν το πρώτο κινηματογραφικό αριστούργημα για τον 21ο αιωνα (λες και δεν υπήρξε άλλο...), σαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες ή δεν ξέρω εγώ τί άλλο, ε, λογικα έχει κανείς πάρα πολύ ύψηλες προσδοκίες. Που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν επαληθεύτηκαν. Μετά από τη θέασή της λοιπόν, δεν μπορώ να κρύψω πως,αν και ένας από τους λίγους στην blogόσφαιρα, τελικά αισθάνομαι περήφανος που μπορώ να αναφωνήσω "ΦΟΡΕΣΤ ΓΚΑΜΠ και ξερό ψωμί!!!!" ως εναλλακτική επιλογή σε αυτό το πολυτελές, μα εντελώς άδειο κουτί με σοκολατάκια. Και, ναι, το SLUMDOG MILLIONAIRE άξιζε σίγουρα πολύ περισσότερα τα βραβεία που πήρε σε σύγκριση με το αν θα τα έπαιρνε αυτή η κενή ωραιοποιημένη ταινία.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ

Συμβαίνει κάτι περίεργο και, λιγάκι ειρωνικό, με αυτήν την ταινία. Είναι ακριβώς όπως ένας παλιός φίλος που συναντάς μετά από χρόνια, όπως οι (αντι)ήρωες μεταξύ τους στο φιλμ. Την πρώτη φορά που τον συναντάς, και πολλές άλλες συναντήσεις μετά, απολαμβάνεις την παρέα του, διασκεδάζεις μαζί του, δημιουργείς τις καλύτερες και πιο έντονες αναμνήσεις από αυτόν. Μετά από καιρό, όταν είστε σε διαφορετικά σχολεία και ξανασυναντιέστε τυχαία με αυτόν, ξαφνιάζεσαι ευχάριστα, αλλά σαν να αισθάνεσαι κάπως διαφορετικά με τον ίδιο και τη στάση του απέναντί σου, σαν να είναι πιο κοφτός, πιο απόμακρος, λυγισμένος από τις μάχες της καθημερινότητας, μην έχοντας την όρεξη που είχε τα παλιότερα χρόνια. Ναι, για μένα τουλάχιστον, τέτοια εντύπωση μου δίνει η ταινία όταν την ξαναβλέπω. Σαν κάτι που πολύ παλιά είχα ανακηρύξει ως "αγαπημένο" και απολάμβανα να βλέπω ξανά και ξανά στις εύκολες ή και δύσκολες στιγμές, αλλά τώρα μου φαίνεται γερασμένο και κάπως κουρασμένο. Θα μου πεις, καμιά ταινία δεν αντέχει τον φόρτο να τη βλέπεις για 25 φορές (παράδειγμα, δεν την έχω δει τόσες φορές φυσικά, δε θυμάμαι) και να συνεχίζει να διατηρεί με τον καλύτερο τρόπο τις αρετές της. Χωρίς όμως να σημαίνει ότι πας στο αντίθετο άρκο, δηλαδή ότι από εκεί που σε ενθουσίαζε μια ταινία, τώρα σε αηδιάζει και σε απωθεί. Αλλά σίγουρα πέφτει στην αντίληψή σου 1-2 κλάσεις πιο κάτω...

H ταινία σχεδόν ξεκινάει με την προετοιμασία των πάλαι ποτέ κολλητών φίλων να αποχαιρετήσουν το πρώτο μέλος που "παραιτήθηκε" (αφού έχουμε μια μικρή εισαγωγή με το τραγικό γεγονός να χτυπάει από το πουθενά την οικογενειακή ευτυχία της στιγμής των Γκλεν Κλόουζ και Κέβιν Κλάιν) με τον Κάσνταν να εστιάζει στα αντικείμενα-σύμβολα της καθημερινότητάς των αρρένων μελός της "παλιοπαρέας" που σηματοδότησαν την αλλαγή τους από ανέμελα παιδιά σε πιεσμένους, πολυάσχολους άντρες: ζώνες, κουμπιά, γραβάτες, φράντζες, και, ως ειρωνεία, ακόμη και τα μανίκια του νεκρού προετοιμάζονται (τραβιούνται έτσι ώστε να μη φαίνονται κατά τη διάρκεια της κηδείας οι ραμμένες ουλές του καρπού του που δηλώνουν αυτοκτονία με κόψιμο των φλεβών). Μετά από μια πολύ έντονη σκηνή με τους λόγους που εκφωνούνται κατά τη διάρκεια της κηδείας (χάρη στον ερμηνευτικό ζήλο των ηθοποιών αλλά και τη σεναριακή, ίσως και σκηνοθετική, επιδεξιότητα του Κάσνταν), και, εντάξει, τη διάσημη σκηνή με το Yoy can't always get what you want επέρχεται το κύριο μέρος της ταινίας, που αφορά φυσικά τη συγκέντρωση της παρέας ξανά στο πάλαι ποτέ εξοχικό του Άλεξ για ένα Σαββατοκύριακο, σε μια προσπάθεια όχι μόνο για να τιμήσουν τη μνήμη του, αλλά κυρίως να αναβιώσουν τους καιρούς που ζούσαν χωρίς υποχρεώσεις, που ήταν όλοι αρμονικά ενωμένοι με αδιόρατους δεσμούς σχέσεων μεταξύ τους, που δεν ήταν αναγκασμένοι να βάλουν ως θέμα συζητήσεως τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους, γιατί πολύ απλά κάτι τέτοιο δεν υφίστατο. Μετά από αυτές τις δύο "μαγικές" μέρες όμως, θα γυρίσουν πολύ απλά "ξανά πίσω". Γιατί ακόμη και όταν φυλαγόμαστε στη φωλιά του παρελθόντος μας προσπαθώντας να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας ότι εκεί είναι τελικά η ζωή μας, οι εξελίξεις του παρόντος τρέχουν, και μας δελεάζουν ύπουλα να γυρίσουμε ξανά πίσω εκεί που είμαστε αγχωμένοι, εκεί που δε μας αρέσει να είμαστε, εκεί που ο ένας τρώει τον άλλον, εκεί που σαδιστικά, αιμοβόρα αφεντικά δεν πρόκειται να ξεφορτωθούν τις ανέσεις τους για να κάνουν πιο χαρούμενες τις ζωές των άλλων, γιατί πολύ απλά απολαμβάνουν με έναν πολύ ιδιαίτερα διεστραμμένο τρόπο την κατάσταση την οποία έχουν δημιουργήσει.

Όμως, ακόμη και αν ταινία με τόσες αξιοσημείωτες αρετές, και πάλι, τη στιγμή που την ξαναείδα, συνέχιζε να μου δίνει την εντύπωση ότι κάτι μέσα της γέρασε, έχασε τη δύναμή του σε σχέση με παλιότερα. Ίσως γιατί το φινάλε αποφέυγει μια κορύφωση ή συγκίνηση, που μπορεί πριν χρόνια να μη μου κακοφαινόταν, αλλά τώρα φαινόταν πολύ, ίσως γιατί οι υποϊστορίες έχουν μια κυκλική πορεία και να μην πηγαίνουν κάπου συγκεκριμένα, ίσως, ίσως, ίσως... Πάντως, γεγονός είναι ένα: Αυτή αποτέλεσε η βασική ταινία με θέμα τις "παλιοπαρέες", από τις οποίες μετά είδαμε πολλά κακέκτυπα, που μίλησε τόσο αυθόρμητα και ειλικρινώς για τα "παλιά" τους χρόνια μες στην ανεμελιά και τα υπερφίαλα όνειρα που, με τον ερχομό του φαταλιστικού, πιεστικού μέλλοντος που, σαδιστικά, τους προετοίμαζε για μια εντελώς άλλη μοίρα από την πολύ καλύτερη που περίμεναν, ώστε, όταν στο μέλλον, κοιτιόντουσαν στον καθρέφτη, να άκουγαν μια απαίσια, διαβολική, αιμοβόρα φωνή από το παρελθόν: "Βλέπεις τα μούτρα σου;;; Είσαι ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ!". Μετά, οι φιλίες μετατρέπονταν σε έχθρες, ή ακόμη χειρότερα, ως κάτι που δεν υπήρξε ποτέ ούτε ως υποψία σχέσης... Έπειτα, ο καθένας ηθοποιός πήρε τη δική του πορεία... Ο Τομ Μπέρεντζερ θα προτεινόταν για Όσκαρ για το ΠΛΑΤΟΥΝ και έπειτα θα ακολουθούσε σταθερά καθοδική πορεία, η Γκλεν Κλόουζ θα απολάμβανε για πολύ λίγο τη λάμψη ενος κινηματογραφικού διάττοντα αστέρα με πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες , μεταξύ των οποίων και για την ταινία αυτή (οι υπόλοιπες: Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΓΚΑΡΠ, Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΟΛΕΘΡΙΑ ΣΧΕΣΗ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ), για να ξεχαστεί δυο δεκαετίες μετά και να επανέλθει χάρη στη σειρά DAMAGES, παρόμοια πορεία συνάντησε και ο Τζεφ Γκόλντμπλαμ (χωρίς όμως το comeback ή την ικανοποίηση μιας υποψηφιότητας για Όσκαρ), αντίθετα με τον Γουίλιαμ Χαρτ που, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, διατηρεί ένα αξιοσέβαστο πλήθος εμφανίσεων ανά έτη, ενώ δυο χρόνια μετά την ταινία που αναφέρθηκε κέρδισε Όσκαρ για το ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΑΡΑΧΝΗΣ, ο Κέβιν Κλάιν θα γινόταν για ένα φεγγάρι τρομερά δημοφιλής με τη συμμετοχή του στο ΕΝΑ ΨΑΡΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΑΝ ΓΟΥΑΝΤΑ (που κέρδισε και Όσκαρ για αυτό), χωρίς να καταφέρει να ισοφαρίσει την επιτυχία αυτή μετά, η Μει Κέι Πλέις σχεδόν εξαφανίστηκε, συμμετέχοντας μετά σποραδικά σε κάποιες ανεξάρτητες ταινίες (αλλά και στο ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΜΑΛΚΟΒΙΤΣ και το ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑ ΠΙΣΩ) πριν κάνει συστηματικές εμφανίσεις στη σειρά BIG LOVE, ενώ η Μεγκ Τίλι προτάθηκε δυο χρόνια για Όσκαρ για την ΑΓΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ και μετά αποσύρθηκε...

Για το αν είναι μια ταινία που αντέχει και θα μείνει στο πέρασμα του χρόνου δεν τίθεται καν ζήτημα, αφού τα ζητήματα που θέτει ήταν είναι και θα είναι πάντα επίκαιρα, ανθρώπινα, και θα αφορούν μάλλον τους περισσότερους από εμάς. Απλώς πάντα, για όσους την έχουν δει πολλές φορές (αγαπημένη συνήθεια της τηλεόρασης του '90 να την προβάλλει πάρα πολλές φορές και σε πάρα πολύ συχνά τακτά χρονικά διαστήματα), όπως και να το κάνουμε, δεν αντέχει στις τόσες φορές και η μαγεία των πρώτων προβολών είναι σαν να έχει κάπως χαθεί, ξεθυμάνει με το πέρασμα των καιρών. Όσοι όμως θέλουν να μυηθούν σε αυτήν την πασίγνωστη, πολύ όμορφη ιστορία που ήταν γραφτό να διαδοθεί πάρα πολύ στη δεκαετία του '80 ας το κάνουν, χωρίς πολλές επιφυλάξεις. Αδιαμφισβήτητα παραμένι πολύ καλό έργο.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΝΟ COUNTRY FOR OLD MEN

Μέχρι πρότινος μου ήταν αδύνατο να κατανοήσω πλήρως το νόημα της ύπαρξης του Χαβιέρ Μπαρδέμ στο έργο των Κοέν. Το θέωρησα εγκεφαλικό, άψυχο, χωρίς πραγματική ουσία. Με αυτά που γράφω και κατάλαβα από τη σημασία που έχει στο έργο, επιβεβαιώθηκε η άποψή μου για μια εξαίσια, αλλά τρομερά υπερεκτιμημένη ταινία, αποστασιοποιημένη συναισθημάτων ή επικαιρων μηνυμάτων.

Ο Μπαρδέμ λοιπόν στο έργο ΔΕΝ είναι ο χάρος που τόσοι πολλοί εύκολα ερμήνευσαν. Σε καμία περίπτωση. Είναι, όπως ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο CAPE FEAR (όπως μας δηλώνει η σκηνή στο έργο που απαγγέλει Σισίλιο "Δεν είμαι κατώτερος Του Θεού, ούτε Εκείνος είναι ανώτερός μου"), ένας άνθρωπος που προσπαθεί να υπερβεί την ανθρώπινη ύπαρξή του, να μετουσιωθεί σε απόλυτο κακό και να αγγίξει την έννοια του Θεού. Για αυτό και σκοτώνει το αφεντικό του, πιστεύοντας ότι έτσι θα ανεξαρτητοποιηθεί από "εξουσιαστικές" ρίζες. Για αυτό και σκοτώνει αμέσως, αμοραλιστικά όποιον του αντιστέκεται. Πιστεύει ότι αυτή η απολυτότητά του θα τον φέρει πιο κοντά στο θείο. Για αυτό και η υβρις έρχεται με την τελευταία σκηνή του τροχαίου δυστυχήματος που τον τραυματίζει, ενώ μετά ζητάει βοήθεια από κάτι παιδιά για να του δέσουν το χέρι επί πληρωμή και είναι η αντίστροφη μέτρηση για το θάνατό του. Γιατί, νωρίτερα στην ταινία, υπήρξε μια παρόμοια σκηνή όπου ο Τζος Μπρόλιν τραυματισμένος ζητούσε βοήθεια από κάτι εφήβους ΚΑΙ ΠΑΛΙ επί πληρωμή, με παρόμοιο ικετευτικό τρόπο, και στο τέλος επήλθε ο θάνατός του. Αυτή η σκηνή είναι που ουσιαστικά ορίζει τη μοίρα και των δύο ηρώων, άρα, υποννοείται σε μας, ότι ο Μπαρδέμ θα ΒΡΕΙ ΘΑΝΑΤΟ στο τέλος, χωρίς όμως να μας το δείχνει, αλλά απλά υποννοώντας για όσους πρόσεχαν το έργο.

Έξυπνος συμβολισμός. Αλλά έτσι δεν αλλάζει η αξία της ταινίας. Προσωπική άποψη, πάντα...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ 2009-ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Περιμένουμε την επόμενη κινηματογραφική σεζόν για να δούμε αν άξιζαν τα βραβεία...

ΧΡΥΣΗ ΑΡΚΤΟΣ
LA TETA ASUSTADA-ΚΛΑΟΥΝΤΙΑ ΛΟΣΣΑ

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ALLE ANDEREN-ΜΑΡΕΝ ΑΝΤΕ
GIGANTE-ΑΝΤΡΙΑΝ ΜΠΙΝΙΕΖ

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
DARBAREYE ELLY-ΑΣΓΚΑΡ ΦΑΡΧΑΝΤΙ

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
ALLE ANDEREN-ΜΠΙΡΓΚΙΤ ΜΙΝΙΧΜΑΪΡ

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
LONDON RIVER-ΣΟΤΙΓΚΟΥΙ ΚΟΥΓΙΑΤΕ

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ
KATALIN VARGA-ΓΚΑΜΠΟΡ ΕΡΝΤΕΛΙ, ΤΑΜΑΣ ΤΖΕΚΕΛΙ (ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΗΧΟΥ)

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ
ΤΗE MESSENGER-OΡΕΝ ΜΟΒΕΡΜΑΝ, ΑΛΕΣΣΑΝΤΡΟ ΚΑΜΟΝ

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΛΦΡΕΝΤ ΜΠΑΟΥΕΡ
GIGANTE-ΑΝΤΡΙΑΝ ΜΠΙΝΙΕΖ
TATARAK-ΑΝΤΡΕΪ ΒΑΪΝΤΑ

ΤΡΙΒΙΑ

• Η ΛΑΜΨΗ δεν είχε αναγνωριστεί από τη στιγμή που κυκλοφόρησε στις αίθουσες ως αριστούργημα. Ο Κιόυμπρικ ήταν υποψήφιος για Χρυσό Βατόμουρο το 1981 για τη σκηνοθεσία της, όπως και η Σελέι Ντιβάλ για την ερμηνεία της. Οι κριτικοί δε την περιφρόνησαν...
• Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ προσεγγίζεται ως η ταινία με τα περισσότερα λάθη στην ιστορία του κινηματογράφου, περίπου 400. Και ο Κόπολα τα δύο βασανιστικά χρόνια που την ετοίμαζε ούτε που τα πήρε χαμπάρι...
• Το ερμηνευτικό ντεμπούτο του Κέβιν Κόστνερ έμεινε στην μονταζιέρα. Υπήρξε η ερμηνεία του ως ο νεκρός φίλος της παλιοπαρέας στη ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ και η οποία κόπηκε επειδή ο φιλμικός του χρόνος ήταν κάτι περισσότερο από μιάμιση ώρα κι έτσι η ταινία θα έβγαινε τρίωρης και πλέον διάρκειας. Έτσι, το μόνο που βλεπουμε από αυτόν είναι... το χέρι του έτσι όπως έχει τοποθετηθεί στο φέρετρο.
• Στον ΣΙΩΠΗΛΟ ΜΑΡΤΥΡΑ του Χίτσκοκ, ο γύψος στο πόδι του Τζέιμς Στιούαρτ... αλλάζει συνεχώς. Αν το παρατηρήσει κανείς, πηγαίνει πότε στο δεξί πόδι, πότε στο αριστερο...
• Η σκηνή της έκλειψης του ηλίου στον ΒΑΡΑΒΒΑ με τον Άντονι Κουίν στον ομώνυμο ρόλο είναι αληθινό γεγονός, πράγμα που εκμεταλλεύθηκε το φιλμικό συνεργείο και γύρισε ως μέρος της ταινίας.
• Αν και ίσως είναι πιο γνωστό, το όνομα Rosebud που δίνει ο Τσαρλς Φόστερ Κέιν στον ΠΟΛΙΤΗ ΚΕΪΝ του Γουελς φημολογείται ότι ήταν το ψευδώνυμό του για το μόριο της Ρίτα Χέιγουορθ.
• Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, για να μπει στο πετσί του ρόλου του Μαξ Κέιντι στο ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ, πλήρωσε έναν οδοντίατρο να του χαλάσει εντελώς την οδοντοστοιχία για 5.000 δολλάρια. Μετά το τέλος των γυρισμάτων, των πλήρωσε άλλες 20.000 για να του την επιδιορθώσει...
• Ο Γουόρεν Μπίτι δε φημίζεται για την ευστοχία των επιλογών του. Αρνήθηκε το ρόλο του Μάικλ Κορλεόνε στον ΝΟΝΟ, του Μπιλ στο KILL BILL, του Χιούμπελ Γκάρντερ στο ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ, του Τζακ Χόρνερ στο ΞΕΦΡΕΝΕΣ ΝΥΧΤΕΣ και του Ρόκι Μπαλμπόα στο ΡΟΚΙ. Μετά ρωτούν γιατί εξαφανίστηκε από το προσκήνιο...
• Ο Πήτερ Ο' Τουλ δεν καλοπέρασε στα γυρίσματα του ΛΩΡΕΝΣ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ. Έπαθε διάφορες κρανιοεγεκεφαλικές κακώσεις, θλάσεις στους μυς, εγκαύματα που του έγδαραν σχεδόν το δέρμα και του επιτέθηκε μια καμήλα τραυματίζοντάς τον.

INGLOURIOUS BASTERDS TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=pel3GE97evA

Απλά καταπληκτικό. Δεν έχω άλλα λόγια να πω.

ΒΡΑΒΕΙΑ BAFTA 2009-ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Ανοίξτε δρόμο για τον ΤΡΩΓΛΟΔΥΤΗ.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
SLUMDOG MILLIONAIRE

KAΛΥΤΕΡΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ (ΒΡΑΒΕΙΟ "ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΚΟΡΝΤΑ")
MAN ON WIRE

KAΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ (ΒΡΑΒΕΙΟ "ΚΑΡΛ ΦΟΡΜΑΝ")
ΣΤΗΒ ΜΑΚ ΚΟΥΙΝ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ/ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΣ-HUNGER

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ (ΒΡΑΒΕΙΟ "ΝΤΕΗΒΙΝΤ ΛΙΝ")
ΝΤΑΝΙ ΜΠΟΪΛ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΜΑΡΤΙΝ ΜΑΚ ΝΤΟΝΑ-ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΜΠΡΖ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΣΑΪΜΟΝ ΜΠΟΥΦΟΪ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΟ ΦΙΛΜ
ΑΠΛΑ Σ' ΑΓΑΠΩ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ
ΓΟΥΟΛ-Υ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Α' ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΜΙΚΙ ΡΟΥΡΚ-Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΚΕΪΤ ΓΟΥΙΝΣΛΕΤ-ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Β' ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΧΙΘ ΛΕΤΖΕΡ-Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ Β' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
ΠΕΝΕΛΟΠΕ ΚΡΟΥΖ-VICKY CHRISTINA BARCELONA

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΚΟΡ (ΒΡΑΒΕΙΟ "ΑΝΤΟΝΙ ΑΣΚΟΥΙΘ")
Α. Ρ. ΡΑΜΑΝ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΝΤΑΖ
SLUMDOG MILLIONAIRE

KAΛΥΤΕΡΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
Η ΔΟΥΚΙΣΣΑ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΧΟΣ
SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΙΔΙΚΑ ΕΦΕ
Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΚΙΓΙΑΖ
Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ

ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕΖΑΡ 2009-ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ

Ξέρω, καθυστέρησα, αλλά αυτά έχει η ζωή. Ντομάτες για την υποψηφιότητα καλύτερου φιλμ στη χειρότερη ευρωπαϊκή ταινία των τελευταίων ετών (PARIS).



ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ
ΑΠΛΑ Σ'ΑΓΑΠΩ
MESRINE
PARIS
LA PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE
SERAPHINE
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ









ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
ELDORADO
ΓΟΜΟΡΡΑ
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ
Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΛΟΡΝΑ
ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ
ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝ
J'IRAI DORMIR A HOLLYWOOD
LES PLAGES D' AGNES'
TABARLY
LA VIE MODERNE








ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΩΤΗ ΤΑΙΝΙΑ
HOME
ΑΠΛΑ Σ'ΑΓΑΠΩ
MASCARADES
POUR ELLE
VERSAILLES









ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
ΡΕΜΙ ΜΠΕΖΑΝΚΟΝ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE
ΛΟΡΑΝ ΚΑΝΤΕ-ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ
ΑΡΝΟ ΝΤΕΠΛΕΣΑΝ-ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΜΑΡΤΙΝ ΠΡΟΒΟΣΤ-SERAPHINE
ΖΑΝ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΡΙΣΕ-MESRINE








ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Α' ΡΟΛΟ
ΒΕΝΣΑΝ ΚΑΣΕΛ-MESRINE
ΦΡΑΝΣΟΥΑ-ΞΑΒΙΕ ΝΤΕΜΕΖΟΝ-COLUCHE, L'HISTOIRE D'UN MEC
ΓΚΙΓΙΟΜ ΝΤΕΠΑΡΝΤΙΕ-VERSAILLES
ΑΛΜΠΕΡ ΝΤΙΠΟΝΤΕΛ-DEUX JOURS A TUER
ΖΑΚ ΓΚΑΜΠΛΕΝ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Α' ΡΟΛΟ
ΚΑΤΡΙΝ ΦΡΟ-LE CRIME EST NOTRE AFFAIRE
ΓΙΟΛΑΝΤ ΜΟΡΟ-SERAPHINE
KΡΙΣΤΙΝ ΣΚΟΤ ΤΟΜΑΣ-ΑΠΛΑ Σ' ΑΓΑΠΩ
ΤΙΛΝΤΑ ΣΟΥΙΝΤΟΝ-JULIA
ΣΙΛΒΙ ΤΕΣΤΟΥΝΤ-SAGAN




ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β' ΡΟΛΟ
ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΙΟΛΕΪ-ΜΕ ΛΕΝΕ ΣΤΕΛΛΑ
ΚΛΟΝΤ ΡΙΧ-AIDE-TOI, LE CIEL T'AIDERA
ΖΑΝ ΠΟΛ ΡΟΥΣΙΛΟΝ-ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΠΙΕΡ ΒΑΝΕΚ-DEUX JOURS A TUER
ΡΟΣΝΤΙ ΖΕΜ-LA FILLE DE MONACO




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΕ Β' ΡΟΛΟ
ΖΑΝ ΜΠΑΛΙΜΠΑΡ-SAGAN
ΑΝΝ ΚΟΝΣΙΝΙ-ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΕΝΤΙΘ ΣΚΟΜΠ-ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΓΑΠΗΣ
ΚΑΡΙΝ ΒΙΑΡΝΤ-PARIS
ΕΛΣΑ ΖΙΛΜΠΕΡΣΤΑΪΝ-ΑΠΛΑ Σ' ΑΓΑΠΩ




ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΡΑΛΦ ΑΜΟΥΣΟΥ-AIDE TOI, LE CIEL T'AIDERA
ΛΟΡΕΝ ΚΑΠΕΛΟΥΤΟ-ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΜΑΡΚ ΑΝΤΡΕ ΓΚΡΟΝΤΙΝ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE
ΓΚΡΕΓΚΟΥΑΡ-ΛΕΠΡΙΝΣ ΡΙΝΓΚΕΤ-LA BELLE PERSONNE
ΠΙΟ ΜΑΡΜΑΪ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΜΑΡΙΛΟΥ ΜΠΕΡΙ-VILAINE
ΛΟΥΙΖ ΜΠΟΥΡΓΚΟΥΑΝ-LA FILLE DE MONACO
ΑΝΝΕ ΝΤΕΜΟΥΣΤΙΕΡ-ΟΙ ΕΝΗΛΙΚΕΣ
ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΦΡΑΝΣΟΥΑ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE
ΛΙΑ ΣΕΪΝΤΟΥΞ-LA BELLE PERSONNE




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΜΑΡΚ ΑΜΠΝΤΕΛΝΟΥΡ, ΜΑΡΤΙΝ ΠΡΟΒΟΣΤ-SERAPHINE
ΡΕΜΙ ΜΠΕΖΑΝΚΟΝ-LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE
ΝΤΑΝΙ ΜΠΟΥΝ, ΦΡΑΝΚ ΜΑΝΙΕΡ, ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΑΡΛΟΤ-BIENVENUE CHEZ LES CH' TIS
ΦΙΛΙΠ ΚΛΩΝΤΕΛ-ΑΠΛΑ Σ' ΑΓΑΠΩ
ΑΡΝΟ ΝΤΕΠΛΕΣΑΝ, ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΠΟΥΡΝΤΙΕ-ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΕΡΙΚ ΑΣΟΥΣ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΝΤ' ΕΠΕΝΟΥΞ, ΖΑΝ ΜΠΕΚΕΡ-DEUX JOURS A TUER
ΚΛΕΜΕΝΣ ΝΤΕ ΜΠΙΒΙΛ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΚΑΒΙΛΙΟΛΙ, ΝΑΤΑΛΙ ΛΑΦΑΡΙ-LE CRIME EST NOTRE AFFAIRE
ΛΟΡΑΝ ΚΑΝΤΕ, ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΜΠΕΓΚΟΝΤΟ, ΡΟΜΠΙΝ ΚΑΜΠΙΛΛΟ-ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ
ΑΜΠΝΤΕΛ ΡΑΟΥΦ ΝΤΑΦΡΙ, ΖΑΝ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΡΙΣΕ-MESRINE
ΚΡΙΣΤΟΦ ΟΝΟΡΕ, ΖΙΛ ΤΟΡΑΝΤ-LA BELLE PERSONNE




ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
SERAPHINE
MESRINE
MIA IΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
HOME
PARIS 36




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΝΤΑΖ
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ
LE PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE
PARIS
MESRINE




ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΚΟΡ
ΖΑΝ-ΛΟΥΙ ΟΜΠΕΡ-ΑΠΛΑ Σ' ΑΓΑΠΩ
ΜΑΡΚΟ ΜΠΕΛΤΡΑΜΙ, ΜΑΡΚΟΥΣ ΤΡΟΥΜΠ-MESRINE
ΜΑΪΚΛ ΓΚΑΛΑΣΣΟ-SERAPHINE
ΣΙΝΚΛΕΡ-LA PREMIER JOUR DU RESTE DE TA VIE
ΡΑΪΝΧΑΡΝΤ ΒΑΓΚΝΕΡ-PARIS 36




KAΛΥΤΕΡΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
SERAPHINE
MESRINE
HOME
PARIS 36
LES ENFANTS DE TIMPELBACH




ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
SERAPHINE
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
MESRINE
SAGAN
PARIS 36




ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΧΟΣ
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ
MESRINE
PARIS 36
SERAPHINE

ΕΝΩΣΗ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΩΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Έτσι, ξεμπερδεύουμε από βραβεία ενώσεων για φέτος.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΣΑΪΜΟΝ ΜΠΟΥΦΟΪ-SLUMDOG MILLIONAIRE

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
ΝΤΑΣΤΙΝ ΛΑΝΣ ΜΠΛΑΝΚ-MILK

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
ΑΡΙ ΦΟΛΜΑΝ-ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ

ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΕΤ3

Πόσες φορές σε ένα μήνα θα δούμε το ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΜΕ ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ;;; Με το συμπάθιο, αλλά πρόκειται για μια από τις πάρα πολύ καλές κωμωδίες του εγχώριου κινηματογράφουμας. Δεν είναι κρίμα να μειωθεί η αξία της από την υπερπροβολή της, που γίνεται σχεδόν κάθε δύο εβδομάδες σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα;; Έλεος δηλαδή... Θα πρέπει να μην προβάλλεται τώρα για τα επόμενα 4-5 χρόνια μέχρι να κάνουμε αποτοξίνωση από αυτήν, έτσι ώστε, αν την ξαναπροβάλλει, να την επανεκτιμήσουμε με καθαρό μυαλό.

Αυτό απλά ήθελα να πω.

SLUMDOG MILLIONAIRE

Είναι μια σπάνια κλίκα ταινιών, με πολύ λίγα μέλη, που έχουν ένα ιδιαίτερο χάρισμα: Να σε κρατούν σε συνεχές ενδιαφέρον. Να σε έχουν συνέχεια σε εγρήγορση, ανυπομονησία για το τι θα συμβεί μετά. Ακόμη περισσότερο, αυτό να το καταφέρνουν από την αρχή τους. Διότι, κακά τα ψέματα, όσο καταπληκτικό κι ας μας φανεί ένα φιλμ, τις περισσότερες φορές πάντα θα βρίσκουμε κομμάτια σε αυτό που στα μάτια μας θα κάνουν "κοιλιά", που θεωρούμε περιττά κάπως, που θα μας κάνουν να βαρεθούμε. Σε αυτό συνεισφέρουν συνήθως πολλοί διαφορετικοί τομείς μιας ταινίας, ή κι ένας μόνο, όπως μια μεγαλειώδης ερμηνεία, μια πρωτοποριακή σκηνοθεσία κ.α.. Αν και η ταινία η οποία αναφέρω δεν είναι αριστούργημα (αλλά πλησιάζει πολύ κοντά την κυριολεκτική έννοια του όρου), το SLUMDOG MILLIONAIRE ανήκει στην κλίκα των φιλμ που έχουν αυτήν τη σπάνια αρετή, τουλάχιστον για μένα. Σε γενικό βαθμό, τέσσερις είναι για μένα οι μεγαλύτεροι παράγοντες που κάνουν το φιλμ να αποκτά αυτό το μπόνους. Α: Η σκηνοθεσία του Ντάνι Μπόιλ, που για μένα τουλάχιστον αποτελεί σκηνοθετικό επίτευγμα, τόσο στους πολλούς συνδυασμούς εντυπωσιακών τεχνικών, όσο και στην ανάδειξη της θεματικής. Β: Το σενάριο του Σάιμον Μπουφόι, ιδιοφυές ως προς την τεχνική του, πλούσιο και συναρπαστικό, γραμμένο με συνέπεια και αρτιότητα ταυτόχρονα και κάνει την ταινία να κυλάει... σαν νεράκι. Γ: Η μουσική του Α. Ρ. Ραμάν που αναμειγνύει έθνικ και τέκνο στοιχεία με απρόσμενο τρόπο, με αποτέλεσμα μια μελωδία γεμάτη ζωντάνια, που πλημμυρρίζει τις αισθήσεις. Δ: Η ομάδα των ηθοποιών που, αν και δεν παίζουν εξαιρετικά, δένουν υπέροχα μεταξύ τους και κάνουν το φιλμ να μοιάζει περισσότερο αρτιμελές ως σύνολο από ότι θα ήταν χωρίς ένα τόσο "δεμένο" καστ...

Προσωπικά, η ταινία με κέρδισε από το πρώτο της πλάνο: Επιδέξια, έξυπνα κολπατζίδικη σκηνοθεσία, συνδυασμένη με ένα δουλεμένο παράλληλο μοντάζ (από τη μια βλέπουμε τον παρουσιαστή του τηλεπαιχνιδιού να ρωτάει τον Τζαμάλ, τον κεντρικό μας ήρωα, που δουλεύει, κι αμέσως μετά βλέπουμε στιγμιότυπο από την ανάκρισή του, όπου τον ανακρίνουν για να πει ακριβώς το ίδιο βουτώντας το κεφάλι του σε μια λεκάνη με νερό, με τον θεατή να βλέπει εκεί τον Τζαμάλ να λέει για το επάγγελμά του), ενώ πριν κιόλας τελειώσουν τα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας, μπαίνει ήδη ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο (για τις αμφισβητούμενες τακτικές της ινδικής αστυνομίας). Μετά από αυτήν την εισαγωγική σκηνή, ακολουθεί μια κατά κάποιον τρόπο και αυτή "εισαγωγική" σκηνή, αφού μέσα από αυτήν ο Μπόιλ εξαπλώνει την εντυπωσιακή σκηνοθετική του τεχνική που θα χρησιμοποιεί από εδώ και πέρα σε όλην τη διάρκεια της ταινίας, με αφορμή την καταδίωξη μιας ομάδας πιτσιρίκων (ανάμεσα στους οποίους και ο Τζαμάλ με τον αδερφό του, άρα παρακολουθούμε ένα "φλας μπακ") από δύο αστυνομικούς, επειδή έπαιζαν παράνομα σε έναν διάδρομο αεροδρομίου. Ταυτόχρονα, μας δίνεται το "προνόμιο" να δούμε όλη τη φτώχεια, την ένδεια και τη βρωμιά μιας Ινδίας που αποκρύπτεται από τα φυλλάδια των εγχώριων τουριστικών οργανώσεων, με παντελής έλλειψη κρατικής οργάνωσης (π.χ. στα σχολεία δεν υπάρχουν θρανία) και, κυρίως, αστικές περιοχές που αποτελούνται ως επί το πλείστον από βουνά σκουπιδιών που δε μαζεύονται ποτέ (πού να κάνει έξοδα το κράτος;;). Έξυπνο είναι και το κύριο σεναριακό έυρημα που εξαπλώνει η ταινία κατά τη διάρκειά της (μέσα από τις ερωτήσεις του ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΥ ταυτόχρονα βλέπουμε στιγμιότυπα από τη ζωή του Τζαμάλ που τον έκαναν να ξέρει τελικά τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που του δίνονται και ταυτόχρονα μας πληροφορούν για αυτό που ενδιαφέρει εμάς τους θεατές, τί συνέβη δηλαδή στον Τζαμάλ μέχρι να φτάσει στο σημείο που βλέπουμε), όπως κι ο εγκιβωτισμός της αφήγησης (ο Τζαμάλ αφηγείται στο μεγαλύτερο μέρος του έργου πράγματα που του συνέβησαν, έτσι ώστε η αφήγηση να κυλάει γραμμικά μόνο στην πολύ αρχή και στο τέλος της ταινίας).

Έξυπνα κλεισίματα του ματιού αποτελούν και οι καθαρά ινδικού ενδιαφέροντος αναφορές (όπως το μικρό επεισόδιο με τον διάσημο Ινδό ηθοποιό Αμιτάμπ Μπατζάν και το σύντομο βιντεάκι αναφορών με "διάσημες" σκηνές από τις ταινίες του), οι οποίες διόλου δε λειτουργούν ως φολκλόρ, αλλά αποτελούν έξυπνες και χαριτωμένες "εθνικές" πινελιές. Γενικά, η ταινία αποτίει ταυτόχρονα έναν μικρό φόρο τιμής κατά τη διάρκειά της στην ινδική κουλτούρα (με πολλές μπολυγουντιανές αναφορές, όπως π.χ. το ταραταζούμ χορευτικό του τέλους, που, αν και άσχετο με το συνολικό ύφος της ταινίας, παραδόξως παρασύρει ιδιαίτερα), ενώ η τεχνοτροπία της θυμίζει αμερικάνικη (σχολής Ταραντίνο, με πολλά πλάνα σε στιλ κωλοτούμπα και τέτοια). Αξίζει επίσης να αναφερθεί και η χρηση της βίας στην ταινία, η οποία, αν και θα μπορούσε να αποδοθεί με πολύ πιο γραφικό τρόπο, ενώ και ως σκέψη της εκτέλεσής της αποτροπιάζει (π.χ. ένα παιδί τυφλώνεται με μια κουταλιά οξύ που ρίχν�